De week in wetenschap Kosmisch nieuws

Week na week toont het universum zich een schier onuitputtelijke bron van nieuws. Je zou er eigenlijk een nieuwe dagkrant voor moeten beginnen

Het zwarte gat in het centrum van de Melkweg werd plotsklaps veel helderder, schreven we deze week. In het hart van ons thuissterrenstelsel stond dat loeizware monster – grofweg vier miljoen keer de massa van onze zon – zo hard te fonkelen, dat het astronomen wel móést opvallen.

Terwijl we hier op aarde onze aandacht richtten op de hoogte van onze pensioenen, de oplopende spanningen in Hongkong en de seksuele uitspattingen van operazanger Plácido Domingo, pruttelde, kookte, straalde en dampte de kosmos vrolijk verder. 

Zo hield neutronenster Vela, op zo’n 9 biljard kilometer afstand van de aarde, plotseling op met draaien. Die onderbreking van zijn normaliter rappe getol kan ons veel meer leren over het binnenste van dit soort sterren. Grofweg tegelijkertijd ontdekten anderen hoe in de gapende leegte tussen sterrenstelsels materie kan samenklonteren tot reusachtige pannekoeken – kennelijk is het heelal daar toch niet zo ‘leeg’ als het lijkt. 

Week na week, jaar na jaar, toont het universum zich een schier onuitputtelijke bron van nieuws. Nieuws waar u in de krant bij lange na niet altijd alles over leest. 

Beeld SSPL via Getty Images

Dat het kosmisch nieuws maar blijft stromen, is niet vreemd. Kijk alleen al naar het overweldigende formaat van het heelal. De afstand van de zon naar de volgende ster (Proxima Centauri) is iets meer dan vier lichtjaren. Een afstand waar ruimtesonde Voyager 1, het enige door mensen gebouwde ding dat de grenzen van het zonnestelsel heeft verlaten, al snel 70 duizend jaar over zou doen.

En dan ben je, heelaltechnisch, eigenlijk nog nergens. Naar het centrum van de Melkweg is het zo’n twintigduizend lichtjaar. Het volgende grote sterrenstelsel, Andromeda, staat een duizelingwekkende 2,5 miljoen lichtjaar bij ons vandaan. En de rand van het zichtbare universum, de horizon waar voorbij we niet kunnen kijken omdat licht van verder weg nog geen tijd heeft gehad om de aarde te bereiken, ligt zelfs op zo’n 45 miljárd lichtjaar afstand. Het zijn getallen die bescheiden stemmen. Die het eeuwige gesteggel over de grenzen van onze naties reduceren tot gepriegel op de vierkante millimeter. 

Wie al dat kosmisch nieuws een plek zou willen geven, moet eigenlijk een nieuwe dagkrant beginnen. Een kosmische editie, zoals The New York Times een ‘international edition’ heeft. Een krant die dagelijks licht werpt op elk nieuwtje uit het diepe duister van het heelal. Een krant die pas écht voorbij de waan van de dag kijkt. 

‘Catastrofale supernova-explosie in de Grote Magelhaense Wolk, acht planeten gereduceerd tot kosmisch stof’, kopt de voorpagina van de Volkskrant  Kosmos editie. Binnenin een diepgravende analyse van de onstuimige jeugd van pasgeboren planeten. In de zaterdagkrant een filosofische bespiegeling over de uitzichtloosheid van de zogeheten eindkrak – de onverbiddelijke omdraaiing van de oerknal die volgens sommige kosmologen de dood van het heelal kan inleiden. 

Eigenlijk jammer dat die krant niet bestaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden