INTERVIEW

Waarom kinderen massaal naar Enzo Knol kijken

Hij werd vroeger gepest met zijn naam, maar Enzo Knol sloeg terug met humor. Pubers volgen zijn vlogs nu massaal. 'Ik geef ze wat ik meemaak.'

Beeld Ivo van der Bent

Haallooo, lezerssss van @volskrantmag! Tof dat jullie er weer zijn! We gaan het hebben over Milan (23) en Enzo (21) Knol, de YouTubers waar uw kids van 7 tot 17 jaar zo massaal naar kijken. Elke maand klikken miljoenen viewers op de dagelijks gelanceerde video's van de vloggende broers, om te zien hoe ze ontbijten, naar buiten gaan, chillen, grappen & grollen maken of lekker gamen.

Zeg Enzo, waar zijn we nu? Enzo: 'In mijn woning in Hilversum. Mijn broer woonde hier al. Hij zei dat het wel fijn wonen was, nou ja, dus vooruit, waarom niet. Hij woont nu om de hoek.'

Waarom zijn de ramen geblindeerd?

'Als ik dat niet doe, staan hier de hele dag schoolklassen kinderen door de ramen te turen of fans op de ramen te beuken. Ik moet natuurlijk ook nog rustig mijn video's maken.'

En wat zijn die honderden gekleurde dozen die hier in je huis zijn opgestapeld?

Enzo: 'Dat is post die ik krijg, via mijn postbus. En kijk hier in deze kast staan nog postzakken vol. Ik probeer zoveel mogelijk video's op te nemen waarin ik de post van kijkers uitpak. Dat vinden mijn kijkers ongelooflijk kicken. Dan geef ik ze een dikke shout-out, op mijn vlog.

'Ik krijg ook heel veel partypoppers, ballen, petten, kleding of stinkbommen waarmee ik kan pronken. Ik had zelfs een keer 5 euro in mijn fanmail. Het is een manier van de kijkers om iets terug te doen voor mij, ofzo.'

Ben jij zo belangrijk voor je kijkers?

'Dat ben ik wel geworden, denk ik. Het is echt een vertrouwde groep geworden, mijn kijkers en ik. Mijn kijkers zijn hele enthousiaste, leuke fanatieke mensen. Het begon bij hele jonge mensen, vanaf 7 jaar zeg maar. En nu sta ik het op het punt dat er aardig veel ouders meekijken.'

Waarom kijken ze naar jou?

'Ik denk omdat ik heel erg echt ben, niks is gemaakt of gespeeld. Televisie is nep, en wij zijn echt. Dat is onze kracht. Dit is Enzo, dit is de Enzo die je ziet, en die altijd zo Enzo is. Ik doe ontzettend gek en het maakt me niet uit dat ik mezelf voor schut zet, als mijn kijkers maar lachen. Dat wil ik ook meegeven: doe gewoon gek, want het is heerlijk.'

Waarom moet je af en toe gek doen?

'Nou negativiteit telt altijd zwaarder dan positiviteit, ook voor YouTubers als ik. Daarom vind ik het leuk om lekker veel te lachen, lekker veel lol te maken, want dan heb je geen tijd om je bezig te houden met stomme dingen. Dat zie ik ook aan de reacties op mijn vlogs. Dan schrijven ze: 'Ik had een rotdag op school, of op het werk, en nu kijk ik jou en ben ik helemaal in de wolken, en aan het relaxen. Dat komt vooral door jouw Knolhumor.''

Wat is dat, Knolhumor?

'Soms een klein beetje te ver en soms een klein beetje te droog. Soms moet je het snappen, om erin te komen, en dan blijf je erin. Het gebeurt vaak spontaan, het komt op, en ik maak de grap. Ik pak de camera uit mijn zak, begin te praten, en dan is er opeens dus die Knolhumor, en weet ik niet waar het eindigt. En dan maak ik er later een video van, van tussen de 15 en 25 minuten lang.'

Wil je die honderdduizenden kijkers iets meegeven?

'Ja ja, de grootste boodschap is positiviteit. Dat vind je heel erg op mijn kanaal. Er gebeuren heel veel nare dingen in de wereld, alleen daar besteed ik geen aandacht aan. Zo van: 'Zo man Enzo, dat is heftig wat daar in de wereld is gebeurd, in dat land, daar moet je wat mee.' Nee, dat doe ik niet, ik focus me op leuke dingen.'

Hou je niet van nare dingen?

'Ik heb in het verleden genoeg meegemaakt, dus ik kan uit ervaring spreken. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 2 jaar was en toen kwam mijn moeder een andere man tegen en toen gingen ze ook weer uit elkaar. Toen kwam ze iemand anders tegen en die woonde in Den Haag, en zijn we verhuisd. Dat ging ook niet goed, want die gingen ook weer uit elkaar. Ik ben tien keer verhuisd. Dus dat is best veel.'

Beeld Ivo van der Bent

Wat hebben al die verhuizingen en scheidingen met jou gedaan?

'Nou heel veel. Een scheiding heeft een enorm effect op een kind, en daar kom je later pas achter. Ook die verhuizingen hakten erin. Moest ik ineens als boertje uit Drenthe naar Den Haag, en dat vond ik heel erg moeilijk. Als je in Den Haag plat praat, zeggen ze er gelijk wat van.'

Werd je als jochie uit Assen gepest?

'Ja heel erg. Vooral omdat ik best wel een bijzondere achternaam heb, Knol. En omdat ik zo veel verhuisde, moest ik telkens op een andere school beginnen. Dan werd ik voorgesteld, en dan begon het al. Enzo Knol - ja, en dan begon iedereen me uit te lachen, en dat duurde een heel schooljaar. Dat was echt een nachtmerrie.

Hoe verzette je daartegen?

'Ik wist in het begin niet wat ik er mee aan moest, het ging maar door: 'Kutknol, of raar boers jochie.' Maar opeens had ik het te pakken en wist ik wat ik moest doen. Ik merkte dat als iemand mij ging uitschelden, of ging duwen, ik er zelf om ging lachen. Dan was het opeens niet meer leuk. Of dat ik zelf grapjes ging maken om mijn eigen achternaam, dat konden ze ook niet hebben. Ik draaide alles om, en dat werd mijn wapen, mijn humor.'

Dus door dat pesten ben je zo'n grappige YouTuber geworden?

'Ja eigenlijk wel, ik heb er iets positiefs uitgehaald. Het is heel erg geestig dat mijn naam waar ik zo'n last van had, nu mijn handelsmerk is geworden, Knolpower. Ik ben een heel moeilijk kind geweest, een vreselijke puber. Ik wist gewoon niet hoe ik het moest uiten, wat ik allemaal had meegemaakt. Dan kunnen mensen wel zeggen: ja, praten praten praten. Maar als je jong bent, krop je veel gevoelens op. Ik ging ook nog eens met verkeerde vrienden om. En ik ging steeds meer het verkeerde pad op, te veel drinken, en blowen. Ik kon amper nog ademen, en begon last te krijgen van mijn longen. Opeens ben ik overal mee gekapt en ben ik als een gek gaan sporten. Wat wel geinig is, want toen ben ik van een mager mannetje naar een spierbundel gegaan.'

Hoe ben je dan een YouTuber geworden?

'De bedoeling was iets te gaan doen met mijn leven, want in juni 2013 deed ik helemaal niks meer. Ik ging niet naar school, ik werkte niet meer als vakkenvuller. Ik had nergens plezier in en ik voelde me heel erg naar waardoor ik me ben gaan verstoppen in het gamen. Ik leefde in een gameworld en niet in de echte wereld. Voor de grap begon ik toen met YouTube. Milan, mijn broer, deed het al een tijdje en had veel succes. Ik kreeg gelijk zo veel positieve reacties, na de eerste vlog, echt niet normaal.'

Beeld Ivo van der Bent

Hé Milan, goed dat je er bent, we waren al begonnen.

Milan: 'Ja sorry, ik was wat later.'

Enzo: 'Maar hij dus, Milan, ging mij de bascis leren van het vak YouTuber en toen ben ik bij hem in huis gaan zitten in Hilversum. Zo man, dat waren vijf gouden weken! Mijn kwaliteit sprong vooruit, zowel qua beeld als hoe ik mezelf moest presenteren op camera. Ik had niet gelijk zoiets van: 'Dit is wat ik wil'. Maar ik kreeg zo veel reacties en er waren zo veel kijkers, ja dan ga je wel door, je groeit erin, en dan kan je er niet meer uit.'

'Toen ik bij Milan wegging en weer thuiskwam in Assen, moest ik me gaan bewijzen, zonder de hulp van mijn broer. Daar kreeg ik voor het eerst het gevoel: 'Ja Enzo! Dit is wat voor jou!' Dat zal ongeveer rond vlog #40 zijn. Meestal geef ik dingen snel op. Nu hield ik het langer dan één hele maand vol, dat was een teken. Ik was opeens een doorzetter. Dat geloof je toch niet.

'En weet je wanneer het explodeerde? Dat was toen ik mijn elleboog brak, op camera. Ik deed wel vaker gekke stunts, grappen uithalen, en dat moest een keer misgaan. Ik deed een kunstje op mijn fiets, en toen ging ik onderuit, en brak mijn elleboog. Het eerste wat ik zei was: 'Knolpower! En ik doe het voor jullie kijkers!' Ik ben gewoon doorgegaan, dat is YouTube, je moet doorgaan, ik ben een eenmansbedrijf en je kunt niet stoppen. Je moet elke dag knallen, het moet gebeuren, want niemand anders kan het, alleen jij.'

Kan-ie het een beetje, Milan? Ik bedoel, waarin verschillen jullie?

Milan: 'Hij ging als kind altijd al een stapje verder. Als ik op het klimhek op de eerste tree zat, klom hij altijd hoger. En dat was op YouTube ook gelijk zo. Hij vond iets - en dan geeft hij zich honderd procent. Dan ben ik er als broer om 'm te steunen.'

Hij is je nu zelfs voorbijgesneld in YouTube-abonnees. Jij hebt er nu 300 duizend, en hij een half miljoen. Vind je dat vervelend?

Milan: 'Nee zeker niet, ik kan als broer alleen maar trots zijn. Als je familie bent, help je elkaar. Toen ik groter was, hielp ik Enzo en nu is Enzo dubbel zo groot en helpt hij mij als ik in de shit zit. We kunnen altijd crosspromotion doen, als Knollen.'

Waarom willen alle 10-jarigen dat zo graag zien, denken jullie?

Enzo: 'Ze zijn leuk, grappig en enthousiast, dat is wat de meeste kijkers zullen zeggen. En wat ik geef, is wat ik meemaak.'

Milan: 'De eerste keer dat iemand kijkt, zal-ie geen band krijgen. Maar na drie keer begrijpt-ie mijn leven, en daarna is de kans groot dat-ie het gevoel heeft dat-ie me kent. Dat-ie weet hoe mijn huis eruit ziet, of mijn vriendin, en voelen ze de vriendschap...'

Enzo: '...De vriendschap die je maakt met een vlogger. We zijn niet ver verwijderd van de kijker. Dat is wat YouTube kan brengen, en televisie niet.'

Milan: 'Ik vind het een fijn gevoel dat je mensen kan helpen om hun zelfvertrouwen terug te winnen. Daarom vertel ik ook de negatieve dingen uit mijn leven zodat zij het gevoel hebben dat zij niet de enige zijn met problemen. Zoals de scheiding, de tattoo op mijn borst, dat we de naam Knol hebben genomen, naar mijn moeders achternaam. Omdat mijn vader me niet meer wilde zien.'

Waarom wilde vader jullie niet meer zien?

Milan: 'Wisten we het maar.'

Enzo: 'Hij dacht het beter was voor ons om uit ons leven te stappen en ons een andere vader te geven. Dat is natuurlijk wel een egoïstisch antwoord, want daarmee was hij ervan af, en klaar. We herinneren ons allebei het telefoongesprek nodig, hoe jong we ook waren.'

Milan: 'Ja wat dacht je, dat vergeet ik nooit meer.'

Enzo: 'Het was echt bizar, want we werden gebeld op de huistelefoon in Assen door onze vader. Er werden wat rare dingen gezegd door hem. Het kwam erop neer: 'Papa wil jullie niet meer zien. Het kan niet meer, door het werk, door zus en door zo.' En dat was het.'

Milan: 'Ik weet nog wel dat hij daarna een brief heeft gestuurd met de mededing: 'Het hoeft niet meer, dit is het einde.' En daarna heeft hij de telefoon eruit getrokken zodat we hem niet meer konden bellen. Dat was een enorme klap in ons gezicht. We vroegen natuurlijk aan onze moeder: 'Waarom is dit nou met papa?' Zij zei: 'Ik weet het antwoord ook niet. Daarvoor moet je bij je vader zijn. Als je groot bent, moet je het hem zelf maar vragen.''

En heb je dat gedaan?

Milan: 'Wat dacht je? Maar ik heb nog steeds geen antwoord. We weten nu waar hij woont, en we weten van zijn vrouw en kinderen. Maar we hoeven helemaal niks meer met hem. Fuck it.'

Maar is hij niet trots dan, dat zijn twee zoons de twee belangrijkste en meest bekeken YouTubers van het land zijn?

Enzo: 'Dat weet ik niet. We hebben het afgesloten. We focussen ons op positieve dingen, en zo vertellen we het ook onze kijkers ook. Zo van: 'Kijk hoe ik er ben uitgekomen.' En daar houden we ons aan vast.'

En als hij nu opeens voor de deur staat, na al die jaren?

Milan: 'Dat doet-ie niet, dat weet ik zeker. Hij heeft nog nooit contact met ons gezocht, of gebeld.'

Enzo: 'We laten het voor wat het is. En dat is prima. We hebben nooit een vader gehad en moet je eens kijken waar we zijn. Onze moeder deed alles tegelijk.'

Wat vindt jullie moeder er eigenlijk van, van dat gevlog?

Milan: 'Ik begon vierenhalf jaar geleden met YouTube en ik heb toen enorme ruzie met haar gehad. Ik heb haar een jaar niet gesproken, want ze heeft me het huis uitgetrapt, omdat ik zei dat ik YouTube ging doen. Ik stopte met mijn opleiding.

'Nu heb ik weer een perfecte band met mijn moeder, ik spreek haar één keer per maand. Zij vond het eerst maar eng, dat YouTuben, terwijl ik er voor honderd procent voor wilde gaan. Zij moest mij als het ware laten gaan. Ik verdiende te weinig, in het begin, vond ze. 'Daar kun je toch niet van leven, Milan.' 'Maar mama, dit kan nog veel groter worden.' En zij geloofde het niet, zij kende de toekomst niet, en ik had er veel vertrouwen in. Ik zei: 'Ik ga iets groots doen.' En echt, ik kwam heel snel in de Top-3 van Nederlandse YouTubers.

En wie zijn nu de grootste YouTubers?

Enzo en Milan, hard lachend, in koor: 'Wij.'

Milan: 'Dat is op basis van de meeste weergaven per maand. Mijn huisgenoot GameMeneer is nummer 3.'

Beeld Ivo van der Bent

Dus twee jongens met een moeilijke jeugd, die hun school niet afmaken, kunnen nog goed terechtkomen en helden worden voor honderdduizenden brave kinderen?

Milan: 'Dat is wat we willen overbrengen, want zo hebben wij het wel gedaan. Maar het is een enorm risico dat je neemt. Wij hebben geluk gehad, dat we hard genoeg hebben gewerkt en dat wij onze kijkers hebben gevonden. Want als we de kijkers niet hadden gehad, hadden we niks.'

Waarom past het jullie?

Milan: 'Het is voor mij een verslaving geworden, in positieve zin. Ik ben benieuwd wat mijn publiek hiervan vindt als ik dit doe of als ik dat doe. Op YouTube kan je alles proberen en daardoor is er bij mij een constante drive om door te gaan, op naar de volgende keer.

'Belangrijk is: bemoei je nooit met politiek en dat heb ik ook in het begin tegen Enzo gezegd. Racisme, de erge dingen, IS, bemoei je er niet mee, want daar krijg je hoe dan ook trammelant mee. Het wordt verkeerd uitgelegd, want het zijn toch jonge kijkers. Als je bijvoorbeeld zegt: 'Rutte is kut', dan ga je de hele jeugd manipuleren. Of over geloof - ik vind het ook belangrijk daar niet over te praten.'

Enzo: 'Dat bespreek ik wel met mijn vrienden en familie. We willen niet in de negatieve flow getrokken worden op YouTube.'

Milan: 'Ik heb een alter ego, Man met Schnorr. Die scheldt iedereen uit. Hij haat alles, ook Milan. Maar ik geef hem dan weerwoord en daardoor maak ik dat negatieve belachelijk.'

Enzo: 'Een kind dat problemen heeft, geven we steun, en afleiding. Een ander voelt zich niet begrepen. We praten tegen de persoon die kijkt, en dan echt. We houden contact, en we houden rekening met wat ze willen, en waar ze over willen praten. Je kan zelfs met ons praten over ongesteldheid, terwijl we toch niet ongesteld kunnen worden.'

Proberen Nederlandse televisiezenders jullie niet in te lijven?

Milan: 'De televisie is bang voor ons, in plaats van dat ze ons uitnodigen. Als we in het nieuws terechkomen, is het nooit positief. Altijd een mengeltje van mwah, ze zijn erop tegen of ze snappen het niet. Ze hebben ons geprobeerd te negeren, maar we werden te groot. Ik kijk zelf al vijf jaar geen tv mee, mijn toestel gebruik ik voor PlayStation. We merken dat ze bang zijn voor ons, omdat we honderden bedrijven aantrekken die iets met ons willen. Wij trekken de budgetten weg, in hun ogen.'

Zijn jullie al rijk?

Enzo: 'Dat vind ik zo'n belachelijke vraag. Dat vraag je toch ook niet aan Linda de Mol?

Milan: 'Hoezo moeten we daar antwoord op geven?'

Enoz: 'Ik bedoel, heel ons leven hebben we het moeten doen met wat we hadden. Dat kwam omdat onze moeder het niet breed had. Niet omdat ze niet hard genoeg werkte, maar dat was gewoon zo. Wij konden één paar schoenen per jaar krijgen. En dat waren dan wel de Nikes van 140 euro. Daar hebben we het mee gedaan, en gered. Nu hebben we het breder, en we doen nog steeds normaal. We wonen beiden niet in een villa, en rijden niet in een dikke auto. We zijn zuinige jongens en smijten niet met geld.'

Willen jullie dit altijd blijven doen, YouTuben, of zijn er nog andere schitterende dromen?

Enzo: 'Als je me vraagt hoe we het verder gaan aanpakken, krijg je hetzelfde antwoord als een medewerker van een callcenter: ik heb geen idee. We kijken in onze levens van dag naar dag. Gisteren was een succesvolle dag en vandaag gaan we het weer leuk aanpakken. Zo bekijk ik het, en Milan ook. Zo moet je het als YouTuber doen, anders ga je het niet redden. Je moet voortdurend uploaden, en dat is niet niks.'

Milan: 'We zien het als een baan.'

Enzo: 'Het is simpel maar eigenlijk ook weer niet. Want probeer het maar eens, YouTuber worden. Je kan wel denken: ach jongen dat kan iedereen, een fimpje opnemen, en hup online knallen, en ik ben zo snel beroemd en zo. Maar zo werkt het niet. Als je nu begint, red je het niet. Want dan doe je dat om die reden, om beroemd te worden. Daar prikt iedereen doorheen. Wij vinden het gewoon leuk om te kloten.'

Zo mannen! Dat lijkt me een mooie slotzin van het verhaal over Milan en Enzo Knol. Zou jij ten slotte, Enzo, nog je vaste outro willen doen, de uitspraak waarmee je elke vlog afsluit, speciaal voor de lezerssss van @volkskrantmag?

Enzo: 'Dikke. Vette. Peace.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden