Volg het Brettenpad en je komt bij het mooiste stukje van Amsterdam

Het Brettenpad brengt ons bij de mooiste plek van Amsterdam, aan het begin van de Spaarnwouderdijk.

Aan het begin van de middag sta ik op de mooiste plek van Amsterdam. Dat moet je eigenlijk niet zeggen, want dat brengt mensen maar op ideeën, maar ja, dat wordt dan lastig schrijven. Goed, die mooiste plek bevindt zich aan het begin van de Spaarnwouderdijk, even voorbij de banpaal uit de 17de eeuw, aan de rand van het Geuzenbos.

Gelukkig is wat mooi is betwistbaar, en op het moment dat ik dit opschrijf bedenk ik dat het 200 meter terug, bij de ingang van het Geuzenbos, toch zeker net zo mooi was. Daar sta je op een viersprong, bij het boezemgemaal Halfweg. Naar links kijk je richting die Spaarnwouderdijk, een stukje van de oude dijk die het landelijk gebied rond Amsterdam ooit moest beschermen tegen het IJ. Recht vooruit kijk je het Geuzenbos in, uitzicht op een plasje met riet, rechts naar een duinachtig, halfopen landschapje met inheemse vogelkers en meidoorns in volle bloei.

Ik was toch al in de stemming geraakt omdat ik hier kwam via het Brettenpad, door de Lange Bretten, een langgerekt, ruig natuurgebiedje pal langs de spoorlijn en de Haarlemmerweg. Het zijn eigenlijk restgebiedjes, die samen een groen lint vormen tot aan de echte duinen.

Bij de Lange Bretten is ooit zand opgespoten voor sportvelden, toen is het in gebruik geweest als slibdepot en als stortplaats voor grond vanwege de bouw van de metro. En toen mocht het natuur worden.

Het Geuzenbos was gepland industriegebied, opgespoten zand en slib van de suikerfabriek in Halfweg. Totdat Roel van Duijn, toenmalig PPR-wethouder en voormalig provo, iets slims deed, zegt stadsecoloog Geert Timmermans, met wie ik hier heb afgesproken. 'Hij stelde voor: maak hier een productiebos van, dat is ook industrie.' Later besloot de gemeenteraad dat het productiebos ook wel ecologisch bos mocht worden.

Ik kijk om me heen. Rechts in de nabije verte windmolens, schepen, opslagtanks van het westelijk havengebied, links vliegtuigen, snelweg, spoorlijn, achter me de nieuwe A5, de Westrandweg. Maar voor me zie ik een uitbundig zingende rietzanger en, even later, een bruine kiekendief die over het riet scheert.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

De bruine kiekendief
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden