Sybrand, Alexander, Gert-Jan en Mark zijn de ultieme vertegenwoordiging van de normale Nederlanders

De gemiddelde, gewone reguliere normale Nederlander moet het er maar mee doen

Beeld de Volkskrant

Ze hadden het keurig verdeeld. Twee paartjes, met elk een christen en een liberaal. Sybrand en Alexander bij Mariëlle Tweebeeke in Café Dudok. Gert-Jan en Mark bij RTL Late Night, waar ze zich aan de tand lieten voelen door hofvlogger in ruste annex borrelcoryfee Frits Wester. Rutte leek er alvast weinig zin in te hebben. En Segers benadrukte nog maar eens dat het inderdaad geen liefde op het eerste gezicht was geweest. Ze waren in ieder geval blij dat het voorbij was. Natuurlijk stonden er ook dingen in waar ze zelf niet per se achter stonden, maar zo werkt het nou eenmaal.

'Het Nederlanderschap is iets om trots op te zijn en wat je moet verdienen', lazen we in het akkoord. Een akkoord waarbij volgens Mark Rutte vooral de 'gewone, normale Nederlanders' er nu echt op vooruitgingen. Gelukkig maar.

Die middag waren de heren eindelijk naar buiten gekomen. En het was ieder voor zich. Als een paar studenten die zich er bij een groepsopdracht met een jantje-van-leiden vanaf hadden gemaakt en vooral geen verantwoordelijkheid wensten te nemen voor de bijdrage van de ander, mochten ze een voor een hun licht laten schijnen over hun eigen wel goeie dingen. Veel geloof sprak er niet uit. Al probeerde Gert-Jan Segers er met een welgemikt 'op hoop van zegen' nog enige jeu aan te geven.

En het was al zo'n droevige week. De uitschakeling van Oranje, de zweterige berichtgeving over dat arme meisje, Frank Masmeijer. En nergens een begin van vertrouwen in de toekomst. 'Hoe lang leeft het nieuwe kabinet?', 'Partijen slikken en geven akkoord', 'Samengeraapt zootje', kopte de parlementaire pers. En hoewel Pauw de concurrentie lelijk de pas had afgesneden door maar liefst alle linkse partijleiders aan tafel te regelen, voerde ook daar lusteloosheid de boventoon. Nou ja, er stonden op zich wel goeie dingen in, vonden ook Roemer, Asscher en Klaver. Maar sommige dingen zouden ze toch liever anders zien. Meer zoals zij het zouden doen, ongeveer. Dus. Enfin. Terug naar misdaadverslaggever Mick van Wely. Mick, wat is de laatste stand van zaken?

Op de markt in Etten-Leur bleken de reguliere gewone normale Nederlanders, ondanks het opbeurende honky-tonkpianootje dat Nieuwsuur onder het verslag had gegooid, al even enthousiast. Ze hadden het nog niet echt gelezen, maar ze zouden er wel weer op achteruit gaan, luidde een veelgehoorde Etten-Leurstelling. Werkelijk iedereen leek zich erbij neer te leggen: het is niet veel, maar het is niet anders.

Toch zijn de Betrouwbare Mannetjes niet ontevreden. Wij zijn allang blij dat die drammerige positiviteit van de vorige kabinetten bij Goedlachse Gerrit aan de onderhandelingstafel is achtergebleven. Om Mark Rutte eens ergens met verfrissende tegenzin te kunnen zien zitten. En als we zo naar de vreugdeloze smoelen van de overige partijleiders keken, leken die zich volledig bij het volkse humeur van de premier te hebben aangesloten. Precies even weinig zin als wij, maar ze doen het er maar mee. Nee, dit is de ultieme vertegenwoordiging van de gemiddelde reguliere gewone normale Nederlanders, die het Nederlanderschap ook maar tegen wil en dank is overkomen en altijd wel een wolkje voor de zon zien. Of we er trots op zijn weten we niet, maar we zullen het wel weer verdiend hebben.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Zo langzamerhand zou Zo'n dag met Lubach ook een prima titel zijn.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Betrouwbare Mannetjes

Melle Runderkamp en Simon Hendriksen op Twitter: @Betmannetjes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden