Subject: Feest

CC: dag in dag uit..

Hoi Esther,

Wat een toeval dat je de vorige keer in het residu van je koffie keek en niets zag wat mijn zaak aangaat. In Sarajevo, of eigenlijk in een dorpje op zo'n zestig kilometer van de Bosnische hoofdstad - binnen de grenzen van de Republica Srpska - had een groep zigeunermuzikanten één bezigheid: koffiedik kijken. Mijn laagje drab hebben ze niet bestudeerd, maar bijna alle vrouwen op het feest zijn aan de beurt zijn geweest.

Het is indrukwekkend om in Bosnië rond te rijden: de ene vallei is ongeschonden door de oorlog gekomen, de andere ligt er kapotgeschoten bij. De familie waar ik was, heeft geluk gehad. Ik ben ook in Sarajevo geweest en heb daar van een 30-jarige oorlogsveteraan een rondleiding langs de oude frontlijn gehad, die midden door de stad liep. Je ziet er een strook van zwaarbeschadigde flatgebouwen en huizen met gevels als gatenkazen. Ook de beruchte sniper alley maakt nog steeds een onheilspellende indruk.

Tja, en dan te spreken over het feest: drie dagen waren we met een groep van dertig bij elkaar. Daaronder Serviërs, Kroaten en Bosniërs, die gewoon van elkaar hielden. 's Ochtends wakker worden onder het genot van een aubade van het uit Servië afkomstige blazersgezelschap. Een populaire groep op de Balkan (ze maakten muziek voor de film Underground). Gezamenlijk ontbijten, zwemmen in de rivier, daarna diner met bier, wijn en slivovitsj. 's Avonds werd een groot kampvuur gemaakt. Zo dansten we de nacht in.

We hebben twee schapen verorberd, die op de eerste dag aan grote spitten vier uur werden gebraden. De spitse kant van de spie stak via de bek van hun gehoornde kop naar buiten. En lekker dat het vlees was (de twee dagen erna, koud, misschien nog wel lekkerder)!

De familieverhoudingen daar zijn hartverwarmend. Hoe zij met elkaar omgaan is Nederlanders vreemd. Je kunt je voorstellen dat de Nederlanders die er waren (een stuk of tien), opvielen, zonder dat ze iets deden. De kussen die ze geven, hoe ze omhelzen (een soort twijfel bij het eerste fysieke contact), de vaak formele manier van spreken, met weinig gegesticuleer, alsof ze de machinale menselijkheid hebben ontdekt.

Ja, en dan heb ik mijn oog op zo'n Servo-Kroatische laten vallen. Ik wil niet voor haar spreken, maar we zijn dol op elkaar, da's duidelijk. Alleen is de haast op dit moment een slechte vriend, dat voel ik. Je kunt je afvragen - ik heb daar vaak met haar over gesproken - of een liefdesverbinding tussen twee soorten temperament een slimme is. Ik denk van wel. Wat jij?

In ieder geval zal ik het slot van de laatste avond nooit vergeten. Wij dansten voorop in een stoet. We keken tegelijkertijd om en het tafereel dat ik toen zag, ontroerde mij diep. Een van geluk lachende, dansende groep mensen, met daarachter, erboven uittorend, het koper van de blazers. De volgende keer is Den Doolaard in mij hopelijk nog wakkerder en vertoont het geheel nog meer trekken van een zigeunerbruiloft.

Dag, Marcel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden