Column Joost Zaat

Snode zorgverzekeraar verhindert - bijna - optimale zorg

Ik had hem klaar, een column met de oproep om van zorgverzekeraar te wisselen omdat het er op leek dat mevrouw Niermeijer – verzekerd bij VGZ – vanaf 1 januari 2020 misschien met de bus naar Amsterdam zou moeten om bloed te laten prikken. Die zorgverzekeraar zou namelijk geen contract met mijn huisartsenlaboratorium afsluiten. Haar buurvrouw met een andere verzekeraar zou nog twee keer per week in mijn praktijk naar het lab kunnen, 500 meter verderop kan ze zelfs elke dag geprikt worden. Ik zag zo’n nieuw lab waar VGZ mee in zee zou gaan de opzet van een dergelijk prikpuntennetwerk niet binnen drie maanden voor elkaar krijgen en was dus boos, net als veel collega’s: ‘We gaan VGZ boycotten’. Rechtszaken, hogepotenbrieven van beroepsorganisaties en patiëntenverenigingen, alles kwam uit de kast.

VGZ vindt al vijf jaar dat er van de 138 laboratoria en diagnostische centra zeker honderd te veel zijn. Er zijn kleine en grotere boefjes die de krenten uit de pap vissen en veel duurder zijn dan anderen. Centralisatie zou de kwaliteit verbeteren, de kosten verlagen en dubbel onderzoek door de huisarts en het ziekenhuis voorkomen. Bloedtestjes en kweken door huisartsen kosten jaarlijks 700 à 800 miljoen euro, niemand die het precies weet want in de begroting van VWS zijn ze weggemoffeld onder ‘medisch specialistische zorg’ en ‘overige kosten’. VGZ’s verwachting dat je 20 procent kunt bezuinigen lijkt me overdreven. Huisartsen vragen een hoop overbodige tests aan maar ons gedrag verandert niet door een disruptieve ingreep waarbij je huisartsenlaboratoria de nek omdraait. ‘Veel aanvragen’ is immers een eigenschap van dokters en niet van de organisatie daaromheen.

Omdat VGZ bestaande laboratoria niet wilde bevoordelen, koos ze voor een indeling in de 25 GHOR-regio’s, die oorspronkelijk voor rampenbestrijding zijn bedoeld. Wilde je als lab meedoen, dan moest je beloven álle labdiagnostiek, kweken, pathologie-onderzoek én de trombosedienst in zo’n regio te verzorgen. Tja, daar zit je dan met een lab dat in geen enkele GHOR (Geneeskundige Hulpverleningsorganisatie in de Regio, red.) past; dan mocht je niet verder met de computervragenlijst, ga direct terug naar ‘af’.

In mijn regio leek een lab uit Velp te winnen. Dat durfde te bluffen want ze hadden maar liefst in zeven regio’s gewonnen. Totdat van de week bleek dat ze in al die regio’s het vereiste fijnmazige prikpuntennetwerk helemaal niet konden realiseren. Het zou veel emoties gescheeld hebben als VGZ dat eerst beter had onderzocht. Het avonturende lab is nu overal ook ‘af’. Bij ons gaat er wellicht gepraat worden. Of de kwaliteit in de tien regio’s waar de integratie van eerste en tweedelijnsdiagnostiek volgens VGZ gelukt is, echt beter wordt, waag ik te betwijfelen.

Bijna alle voordelen die VGZ belooft heb ik in mijn regio al jaren en ons lab voldoet ook aan alle eisen. Hoewel het misschien goed afloopt voor mevrouw Niermeijer snap ik de tactiek niet: vanuit de Raad van Bestuur twitteren dat verbetering van de zorg niet van boven opgelegd kan worden, maar intussen op de werkvloer zo veel gedoe veroorzaken. Daar maak je geen vrienden mee. De boycot laat ik nog heel even zitten.

Meer column van huisarts Joost Zaat

Na twee maanden hadden we een nieuw probleem: ze ging niet dood.

Ik koester de mogelijkheid om onder de cholesterolmaffia uit te komen.

De patiënt moet niet de dupe zijn van mijn drukte

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden