Sinds Senegal gaat Slauerhoff altijd in de bagage mee

Schrijvers en publicisten over de vijf boeken van hun voorkeur. Deze week dichteres Diana Ozon..

1. NV Gebr. Graauw’s uitgevers-maatschappij, Amsterdam 1927. Bij een kringloopwinkel viel mij te midden van antieke socialistische uitgaven de art deco-kaft van dit boek op. Het is een in ouderwetse taal geschreven roman van een mij onbekende auteur. De namen van kunstenaars die in armoede leven zijn door de schrijver veranderd maar hun verhaal lijkt zeer authentiek. Twintig jaar heb ik tussen kunstenaars in broedplaatsen gewoond en herken het in Nomaden beschreven milieu. Het is een raadselachtig boek: wie waren deze kunstenaars en wie is de schrijver Adam Haag die hun leven heeft weergegeven?

2. De Arbeiderspers, Amsterdam, 1931. De Laatste reis van de Nyborg van Jan Slauerhoff is een van mijn favoriete verhalen en was ook mijn eerste associatie toen ik Het Doodenschip op straat vond. Het is een roman over een zeeman die onder hemeltergende sociale omstandigheden aanmonstert op een aftands schip. De scheepseigenaar wil het schip naar de verdommenis laten gaan om de verzekeringspremie op te strijken en de bemanning tracht het zaakje drijvend te houden. Traven, een van de vele pseudoniemen van Herman Albert Otto Maximilian Feige, zet op boeiende wijze een aanklacht neer tegen graaizucht van het kapitalisme door de hiervoor zwoegende onderklasse te portretteren.

3. Bert Bakker, 1978.Tijdens mijn verblijf van een half jaar in Senegal in 1979 diept een Nederlandse vriend deze verzamelpocket op uit zijn hutkoffer. Thuisgekomen krijg ik mijn eigen exemplaar. De pocket wordt vast onderdeel van mijn bagage. Hij raakt beduimeld, gevuld met bladwijzers, knipsels en gedroogde planten. Ik leer gedichten uit het hoofd voor het geval ooit van ze verstoken te zijn. Het is het begin van een lange leesrelatie. Niets van of over Slauerhoff sla ik nog over maar deze compacte verzamelbundel is mijn trouwste reisgenoot geworden.

4. De Bezige Bij, 2000.Halverwege de jaren tachtig werkte ik in een boekhandel. Eén van de klanten, een oudere heer, vroeg mij of ik een krantje maakte. Hij gaf mij een gedicht dat ik in mijn eigenbeheer-blad plaatste. Ik raakte bevriend met de dichter die al voor de Tweede Wereldoorlog publiceerde en wiens surrealistische kijk op de wereld uit zijn verzen spreekt. Deze verzamelbundel geeft goed inzicht in het werk van Louis Lehmann. Ik citeer hem regelmatig: de pil puilt uit van de boekenleggers.

5. John Murray Publishers, 1968.Als liefhebber van reisverhalen vond ik dit boek ooit in een antiquariaat. Murphy trekt voornamelijk op een fiets door de wereld maar voor haar reis door Ethiopië kocht ze ter plaatse een ezel. Met het dier gaat ze alleen door desolate streken en paradijselijke valleien. Ze is geen Alexandrine Tinne die haar hofhouding meenam, maar eerder een moderne versie van Isabelle Eberhardt die ontbeerde en voor man werd aangezien. In tegenstelling tot Eberhardt overleeft ze het en maakt sindsdien nog vele reizen, schrijft reisverslagen en sociaal-politieke werken. Miss Murphy is cool!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.