reportage

Robert Schoemacher: 'Beetje expressie wil je wel blijven zien'

In de botoxkliniek

Journalist Nathalie Huigsloot, auteur van Het botoxdilemma, werd met open armen ontvangen door de cosmetische klinieken die ze voor haar boek bezocht. Het werd een rondgang vol onvoorziene eyeopeners. 'Unaniem vallen de artsen over de groeven in mijn hoofd.'

Beeld -

Slogans als 'word de beste versie van uzelf' en 'uw rimpels, onze zorgen', zijn lokmiddelen waarmee cosmetische klinieken nieuwe klanten over de drempel proberen te krijgen. Wat gebeurt er vervolgens áchter de deur van de wonderkliniek? Om dat antwoord te vinden, ben ik op onderzoek uitgegaan.

'Dag, hallo, ik wilde graag een afspraak maken voor een intakegesprek over injectables.'

'Wat leuk. Kunt u aanstaande vrijdag om 12 uur?'

'Eh nee, dan sta ik mijn dochtertje op te wachten op het schoolplein.'

'1 uur doen dan?'

'Nou nee, want dan heb ik dus mijn dochtertje.'

'O, maar neemt u uw kinderen gerust mee! Dat wordt veel vaker gedaan. We hebben een wachtruimte met leuke kleurpotloden en zo. Zullen we de afspraak anders vast vastleggen, dan kunt u later altijd nog even kijken.'

Gastvrijheid

Krijg je in hippe horecagelegenheden nog weleens het gevoel dat klantvriendelijkheid uit de mode is, bij de cosmetische kliniek word je met open armen ontvangen. Het heeft wel iets hartverwarmends dat andere mensen zo begaan zijn met jouw fronsrimpel. Normaal moet je het toch doen met reacties als: 'Ik zie niks.' Of: 'Get a life. Half Afrika sterft van de honger.'

Die gastvrijheid is dan wel zo'n beetje de enige overeenkomst tussen de cosmetische artsen die ik bezoek. Allemaal antwoorden ze wat anders op mijn vraag: 'Wat zou u doen als u mij was?' Wel vallen ze unaniem over de groeven in mijn voorhoofd. Gek genoeg waren die mij nooit zo opgevallen. Toch objectiveren ze hun oordeel graag. Een van de cosmetisch artsen pakt er een boekje met plaatjes bij, want 'we vinden het dan altijd leuk om er cijfers aan te plakken'. 1 is jong, 5 is bejaard en mijn voorhoofd zit al tussen de 4 en de 5. En dat terwijl mijn frons pas tussen de 2 en de 3 zit. Dat is niet goed, dat hoort in balans te zijn. De oorzaak is dat ik een 'zeer dynamisch voorhoofd' heb. Mijn wenkbrauwen leiden een eigen leven. Alsof ik ze niet goed heb opgevoed. Ook als er geen enkele aanleiding toe is, trekken ze zichzelf steeds op. Dat is iets wat echt dírect in het oog springt als je met mij praat.

Zo levert mijn rondgang wel meer eyeopeners op. Sproeten bijvoorbeeld, blijken op een zekere leeftijd niet meer goed. Tuurlijk, als je jong bent zijn sproetjes leuk, zegt de cosmetisch arts van de slogan 'er jonger uitzien dan je bent, hoe heerlijk is dat!' tegen me. Maar, zoals ik vast zelf ook wel heb gezien, pak het spiegeltje er anders nog even bij, hier, die sproetjes zijn aan elkaar gaan kleven en vlekjes aan het worden. Dat lijken nu dus ouderdomsvlekken. En ouderdomsvlekken maken oud. Hij raadt me daarom aan een retinolcrème te gaan gebruiken. Dat kost me de kop niet, zegt hij. Dat doet de rest van zijn voorstel overigens wel. Voor het ingevallen gebied net voor mijn oren, mijn wangen en naast mijn mond, heeft hij 3 milliliter aan filler nodig. Dat kost 1.200 euro - voor een jaar. Maar eigenlijk is het wel beter om na een half jaar terug te komen en het weer met 600 bij te vullen, anders moet je weer van voren af aan beginnen en krijg je grote verschillen. Dan de frons en mijn voorhoofd. Botox dus. De Frons is een zone. Het voorhoofd is ook een zone - best coulant voor zo'n groot gebied. En die botox moet om de drie maanden opnieuw. Het is heel belangrijk om dat goed bij te houden want je hoeft maar even te fronsen en hij is er weer.

Het Botoxdilemma

Al met al dus een dikke 2.500 euro voor het eerste jaar. Dat bedrag verbaast me. Een jaar geleden ging ik voor mijn boek Het botoxdilemma ook voor een advies langs bij een botoxarts en kwam ik nog op 1.200 euro. Het kost blijkbaar heel rap meer om van mij weer de oude te maken.

Die betreffende cosmetisch arts zag juist weer mijn slapen als De boosdoener en De verlosser in mijn gezicht. 'Daar ontbreekt echt iets, daar zit een deuk', zei ze beslist. Als ze die nou eens opvulde, dan zou de moeheid uit mijn gezicht verdwijnen, net als de rimpels in mijn voorhoofd, mijn fronsrimpel, de plooien van mijn neus naar mijn mondhoeken; alles zou als het ware gladgetrokken worden door die opvulling van mijn slapen.

'Ja, dat opvullen zou mooi zijn', beaamt de cosmetisch arts bij wie ik het nu ter sprake breng. Maar wel heel duur. Daar gaat bij elkaar 4 milliliter in. Hij vindt het wel een heel goed punt om in 'ons' achterhoofd te houden voor als we in een later stadium de puntjes op de i willen zetten. Sowieso ziet hij vaak dat als mensen eenmaal iets laten behandelen, ze ook andere dingen gaan zien. Je gaat in toenemende mate op de millimeter naar jezelf kijken.

Beeld Lizette Schaap

Dat valt me ook op als ik voor mijn boek een dagje meeloop met Robert Schoemacher. Een vrouw van 44, die je dat zeker niet zou geven, komt eigenlijk voor haar fronsrimpel (waarop je stevig moet inzoomen om die te ontwaren), maar begint al snel over andere euvels. De vorige keer heeft ze haar neusplooien laten vullen, maar dat mag best wel wat meer. 'De ene kant is wel oké, maar die andere zie je nog heel duidelijk', moppert ze tegen Schoemacher.

'Ja, dat verschil zit er van nature', reageert de arts nauwelijks aangedaan terwijl hij in gevecht gaat met de onzichtbare frons. 'Een beetje asymmetrie zul je altijd blijven zien.'

'Hmm', reageert ze weinig overtuigd. Ze begint over haar jukbeenderen. Die heeft Robert ook een keer ingespoten en dat was héél mooi... 'Hè Robert?', hint ze. Uiteindelijk loopt ze vooral met een aura van 'kon er nog maar wat meer bij', de kamer van haar wonderdokter uit.

Positieve kanten

Zo ook een man van 36 die ondanks al het geklus aan zijn lijf (zonnebankbruin, opgepompte spieren) nog verre van tevreden is over zijn uiterlijk. Zijn kin moet verder worden opgevuld, zijn voorhoofd volledig gladgestreken, alsof het zijn hoogste ideaal was biljartbal te worden. 'Een beetje expressie wil je toch wel blijven zien', suggereert Schoemacher voorzichtig, maar daar denkt de man toch echt anders over. 'Ik ga voor perfectie, daarom kom ik ook naar jou, ik dacht dat jij daar ook voor ging... Robert...'

'Je moet ook wel een beetje leren naar je positieve kanten te kijken, hè. Anders zal er altijd wel iets zijn waaraan je je stoort', probeert Schoemacher nog de psychologische tour.

Maar die boodschap gaat niet eens het ene oor in. Bij vertrek vraagt hij: 'Zeg, weet jij trouwens nog een goed adresje waar ik mijn tanden kan laten bleken?'

Volgens Schoemacher hoeft hij inderdaad weinig aan marketing te doen als mensen eenmaal in zijn behandelstoel liggen. 'Dan leeft het al bij die mensen, het zaadje is geplant. Of dat nou door de media is of door hun eigen gevoelsleven.'

Zijn ervaring na 25 jaar spuiten is dat het vooral een kwestie is van zijn klanten een beetje te betuttelen. 'Ik kom overal mensen tegen die zijn doorgeschoten. En ik zie het als mijn taak als dokter om dat te reguleren, om mensen tegen zichzelf in bescherming te nemen. Want jij ziet beter dan zij wanneer het er gek gaat uitzien.'

Mensen slaan geregeld door in hun botoxgebruik. Dat komt doordat ze heel snel wennen aan hun vernieuwde uiterlijk. Cosmetisch artsen maken daarom altijd foto's voordat ze aan de slag gaan, zodat ze de cliënten erop kunnen wijzen dat er wel degelijk van alles is verbeterd. Blijkbaar schuift hun referentiekader op, waardoor ze vaak klagen dat ze het verschil niet zien.

Robert Schoemacher, hier voorafgaand aan de City Swim ten bate van spierziekte ALS. Beeld anp

Abstract gevecht

Een andere oorzaak van deze glijdende schaal is dat de veroudering tegengaan een nogal abstract gevecht is. Hoe specifieker de onvrede, hoe groter de kans dat de ingreep haar definitief wegneemt. Als flaporen zijn rechtgezet, is het euvel verdwenen (mits je er niet allerlei ingebeelde problemen op hebt geprojecteerd die niets met die flaporen van doen hebben). Dat is ook het geval bij storende moedervlekken. Zodra het om verval gaat, wordt het een verhaal zonder eind. Dan komt er al snel van alles en nog wat bij. Zo raadt de cosmetisch arts die mij niet zozeer een norse uitstraling vindt hebben, maar meer een uitgebluste, me aan om naast de fillers en botox ook vier keer per jaar een peeling te nemen van 100 euro per stuk.

Help, een peeling, denk ik. Mijn gedachten gaan onmiddellijk uit naar de actrice Roseanne Bar. Zij twitterde een zelfportret na een chemische peeling - in de hoop er een paar jaartjes af te smokkelen - maar had na die behandeling vooral de uitstraling van iemand met ernstige brandwonden. Ik kreeg daar wel wat hardcorefeministengedachten van. Zoals: waarom doen vrouwen dit zichzelf aan? En: wat is ook al weer het verschil met de Chinese meisjes die hun voetjes afbonden uit angst met hun natuurlijke staat van zijn niet volwaardig mee te tellen als vrouw? Misschien verklaren die gedachten mijn ingesleten frons.

De arts komt uit op een bedrag van 1.802 euro per jaar. Die 2 aan het eind komt door de luttele 22 euro die zij in mijn voorhoofd kan spuiten. Bij meer storten mijn wenkbrauwen volgens haar naar beneden. Zij raadt me eerder in de zijkant van mijn wenkbrauw wat prikjes te zetten, want die gaat 'het hoekje om'.

Soms lijkt het alsof de botoxarts in mijn gezicht datgene ziet waaraan hij zichzelf stoort. De dokter die ik bezoek (die mij kan restaureren voor 650 euro) heeft op zijn 32ste zijn voorhoofd gedaan. Er zit geen beweging meer in. Hij raadt mij ook een dergelijke ingreep aan.

'Storten mijn wenkbrauwen dan niet naar beneden?', informeer ik. Volgens hem loopt dat wel los. Het feit dat hij zijn voorhoofd niet meer kan bewegen al zou hij dat willen, stoort hem niet. 'Nee hoor', zegt hij, 'het went.' De ingrepen voorkomen spanningshoofdpijn, daar had hij voorheen veel last van. Al komt die spanning er nu wel op andere plaatsen uit. 'Ik lig nu 's nachts veel te knarsetanden. Maar gelukkig kun je dat ook weer heel goed met botox behandelen', lacht hij.

Gouden regel

Hij heeft zelf, zoals veel cosmetisch artsen, ook preventief 'wat dingetjes' gedaan. Want gouden regel in botoxland is dat je de zaak niet te lang moet laten versloffen. Dan wordt het eindresultaat niet natuurlijk. Dat is de reden dat mensen zich steeds jonger melden, voorkomen is beter dan genezen. En hoe langer je wacht, hoe groter de kans dat je 'de boot mist'. Of je komt in het 'pleistergebied', met andere woorden: dan moet de scalpel van de plastisch chirurg eraan te pas komen. Naast het feit dat dat nogal pijnlijk is, is de kans dat je er dan beter uitziet 'zonder dat iemand het ziet' vrijwel uitgesloten.

Hoe je er beter uitziet, is volgens iedere cosmetisch arts verschillend. Schoonheid is nu eenmaal subjectief. Of zoals eentje zegt: 'Ja gek hè, we maken ons druk om dingen die anderen helemaal niet opvallen.' Niet voor niets kunnen de mooiste modellen zichzelf nog lelijk vinden en niet voor niets is het vaak moeilijk bij een ander te raden waarmee hij zit.

Volgens een van de cosmetisch artsen hoef ik me sowieso niet al te druk te maken. Het is voor mij namelijk veel makkelijker om ouder te worden dan voor mooie mensen. Ik verlies alleen maar mijn jeugd. Die anderen hun jeugd én hun schoonheid. In haar ogen heb ik dat laatste blijkbaar nooit gehad. Heel druk maak ik me er niet om. Voor je het weet heb je een fronsrimpel waar je een euromunt in kunt schuiven.

Het botoxdilemma, een vrolijke kijk op het ouder worden, Nathalie Huigsloot. Uitgeverij Ambo/Anthos, 17,99 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.