De week in wetenschap Tonie Mudde

Ook astronauten voldoen niet altijd aan het perfecte plaatje

Astronauten zijn vaak kreukloze koele kikkers, en daardoor ook wat saai. Maar er zijn uitzonderingen.

Stiekem in de bankafschrijvingen van je ex neuzen. De zaak werd deze week wereldnieuws omdat een astronaut dat zou hebben gedaan vanuit ISS. Mogelijk heeft ze zelfs bedreigende mails gestuurd vanuit het ruimtestation. Indien de misdaad bewezen wordt, zou het de eerste in de ruimte kunnen zijn – al is natuurlijk ook een astronaut onschuldig tot het tegendeel is bewezen.

De astronaut in kwestie, Anne McClain, zegt dat ze alleen wilde checken of haar ex genoeg geld had om de rekeningen te betalen en te zorgen voor de zoon die ze samen opvoedden. De ex, Summer Worden, had dat kind al een jaar voordat ze McClain ontmoette. Tussen de twee is een lelijk gevecht gaande over de voogdij.

De astronautenselectie geldt als een van de zwaarste sollicitatieprocedures op aarde, met vele controles op lichamelijke gezondheid en geestelijke stabiliteit. Dit zijn mensen die boven op een gigantische vuurpijl moeten zitten en vervolgens maandenlang in zware omstandigheden in de ruimte moeten werken boven op elkaars lip. Kreukloze koele kikkers, supermensen, is het heersende beeld.

Maar de zaak McClain laat zien dat ook astronauten gewone stervelingen zijn die niet altijd kunnen voldoen aan het perfecte plaatje. Een prettig idee, als je het mij vraagt, want perfectie heeft ook iets saais, robotachtig.

Deze zomer luisterde ik naar een podcast van This American Life over de Amerikaanse astronaut Frank Borman, commandant van de eerste Apollo-missie die rond de maan vloog. Oud-astronauten praten altijd dolenthousiast over hun ervaringen in de ruimte; waarschijnlijk zijn ze dat ook echt, en anders spelen ze hun rol wel om de belastingbetaler enthousiast te houden voor nieuwe ruimtemissies. Maar niet Borman. Wat hij van gewichtloosheid vond? Niks aan, na dertig seconden op uitgekeken. Hoe hij de maan zou omschrijven? Tsja, grijs. Wat hij het mooiste vond aan de hele reis? Terugkomen op aarde, bij vrouw en kinderen.

Astronaut Anne C. McClain Beeld AFP

Smullen, zo’n atypische ruimtereiziger die het standaardplaatje aan diggelen gooit.

Vooruit, nog eentje, de meest duistere van het astronautenkorps.

De Amerikaanse Lisa Nowak, die de robotarm bediende van het ruimtestation ISS, was zó verliefd op een collega-astronaut dat ze besloot haar rivale op te zoeken op een parkeerterrein. ‘Opzoeken’ is daarbij een understatement: Nowak spoot pepperspray naar haar slachtoffer, en de politie vond in haar auto onder meer een mes, latex handschoenen, ducttape en andere dingen die je zou verwachten bij een ontvoering.

En dan nog dit detail dat de politie optekende – later ontkend door de advocaat van Nowak, maar te opmerkelijk om niet te noemen. Nowak reed 1.500 kilometer om bij de parkeerplaats te komen. Ze had blijkbaar haast, want wilde het aantal sanitaire pitstops minimaliseren. Hoe de razende Nowak dat oploste? Simpel: door een astronautenluier aan te trekken. 

Die zagen ze niet aankomen, bij de sollicitatiecommissie van Nasa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden