Ondergoed met gaten? Alsof je met een gewonde Milva legt te knarren

Lexicon der onterecht vergeten woorden

Afwisselend betuigen Stella Bergsma en Sylvia Witteman hun liefde voor Nederlandse woorden die je niet vaak genoeg meer hoort. Deze week: Milva

Een milva aan het werk. Foto anp

Ik weet niet meer waarom, maar ik kreeg het met mijn kinderen over pikant ondergoed. Zoals elke Nederlander boven de 50 dan zou doen, riep ik meteen in mijn beste plat Haags: 'Ondergoed met gaten, weet je wel, alsof je met een gewonde Milva legt te knarren.' Mijn kinderen keken alsof ze het in Keulen hoorden donderen. 'Van seksverzendhuis Pigalle in Maassluis', zei ik er nog achteraan; toen kwam de onvermijdelijke vraag: 'Wat is een Milva?'

Zoef, daar zweefde mijn geest terug naar de jaren zeventig, toen ik dezelfde vraag aan mijn ouders stelde. Kees van Kooten en Wim de Bie, scheppers van die gewonde Milva, waren mijn helden. Alles wat zij deden, was ontzettend leuk. Alles. Ook als ik er weinig van begreep. Seksverzendhuis, ondergoed met gaten, Milva?!

Dat laatste was een 'vrouwelijke soldaat', verklaarde mijn moeder. En mijn vader, die graag altijd iets méér wist dan mijn moeder, voegde eraan toe: 'Je hebt ook Marva's. En Luva's. MILitaire VrouwenAfdeling, MARine VrouwenAfdeling, LUchtmacht VrouwenAfdeling. Snap je?' Hij lachte er spottend bij. 'Maar véchten die dan ook?', vroeg ik. Dat leek me niks voor vrouwen. Mijn vader legde uit dat ze wel voor het leger werkten, maar dan als telefonist, verpleegkundige of secretaresse. Jazeker, in uniform. Maar met een rok in plaats van een broek.

Milva wilde ik wel worden, besloot ik meteen, vooral die functie van telefonist, dat was vast gezellig om te doen, en dan ik als enig meisje met zo'n pet op tussen al die knappe soldaten... Alleen zat me nog iets dwars: als een Milva toch niet hoefde te vechten, hoe kon ze dan gewond raken?

Daarop moesten mijn ouders het antwoord schuldig blijven.