Column Marleen Kamperman

Moet ik een extreem hard werkende student belonen met een hoger cijfer of juist afremmen?

Stel, het antwoord op een quizvraag is ‘Beethoven’. Kandidaat één schrijft ‘Beethoven’ op, kandidaat twee ‘Ludwig van Beethoven, 1770-1827’. De quizmaster twijfelt, kijkt naar de jury. Krijgt kandidaat twee een bonuspunt?

Ik had twee studenten aangenomen. Ze volbrachten het sluitstuk van hun studie onder mijn supervisie, of in gangbare termen: ze ‘deden hun master’ bij mij. Beide studenten, zo bleek al snel nadat ze begonnen, waren slim, gemotiveerd, en voldoende zelfstandig. Ik kon tevreden zijn. Maar naast deze overeenkomsten was er ook een verschil, en dit verschil, toen het moment van beoordeling was aangebroken, stelde mij voor een dilemma.

De ene student werkte goed, zeurde niet, verzaakte niet, was iedere morgen om negen uur present en ging om kwart over vijf weer weg. Zijn eindverslag, doorgaans masterthesis genoemd, mocht er wezen. Prima onderzoek, prima resultaat, goed opgeschreven, niks op af te dingen. Hij had zijn graad zonder meer verdiend.

De andere student, die een studente was, werkte ook goed, zeurde niet, verzaakte niet, ging ’s avonds tot negen uur door, leek fenomenen als ‘lunch’ en ‘weekend’ niet te kennen, verstuurde soms e-mails na middernacht. De hoeveelheid werk die zij tijdens haar mastertraject verzette was zo’n beetje het dubbele van wat je als begeleider redelijkerwijs mag verwachten. Ze had meer onderzoek gedaan dan haar medestudent, dus meer resultaat te presenteren, en haar eindverslag was navenant indrukwekkend.

Ik las die twee verslagen, en zat in dubio. Er werd van mij een eindcijfer, een verdict verwacht. Het lag voor de hand, dat begreep ik wel, om hem een acht en haar een negen te geven. Maar was dat eigenlijk wel terecht? Had zij niet gewoon te veel gedaan? Als ze zo doorging was ze gegarandeerd voor haar dertigste opgebrand. Moest ik dat aanmoedigen door haar een bonuspunt te geven, of was het ook mijn taak haar te waarschuwen voor stress en overspanning?

Laat niemand me verkeerd begrijpen: ik juich enthousiasme en daaruit voortvloeiende vlijt toe. Ik ben zelf na mijn studie naar de VS gegaan om te promoveren, onder meer omdat het pittige universitaire klimaat daar me aansprak. Dit is geen laudatio van de zesjescultuur. Maar de grens tussen enthousiasme en flink aanpakken aan de ene, en jezelf over de kop werken aan de andere kant is wazig, en deze studente, die ik begeleidde, had die grens uit het oog verloren. Dit leek me niet gezond, straks was ze tachtig en had ze alleen achter haar laptop gezeten. Vergeten te leven, opgeslorpt door de arbeid. Zou dat, als ik er nu niets van zei, als ik haar gekkenwerk beloonde, dan niet deels mijn schuld zijn?

Ik bladerde door die verslagen. Ik keek naar de jury. Wat was wijsheid?

Marleen Kamperman is chemicus. Ze is hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen en ontwikkelt nieuwe materialen, waarbij ze zich laat inspireren door de natuur.

Oplossing voor plasticsoep? Maak plastic dat oplost in zout water.

Aspirant-studenten, neem deze les van mij aan: wat je kiest is minder belangrijk dan dát je kiest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden