Mirakel in Munstergeleen

Dolf Dormans was acht jaar geleden ongeneeslijk ziek, maar herstelde tegen alle verwachtingen in. Onverklaarbaar, oordeelden zijn artsen. Een wonder, zegt Dormans....

Dolf Dormans had allang dood moeten zijn. De pastoor had hem de biecht afgenomen en de laatste sacramenten toegediend. Dormans had afscheid genomen van zijn vrouw en kinderen, en was in een coma geraakt waaruit hij volgens de artsen niet meer zou ontwaken.

Zijn vrouw: ‘We hadden alles al geregeld: de begrafenis, het kerkhof, de mis. De fanfare, waarvan Dolf erevoorzitter is, was al aan het oefenen voor de begrafenis. En toen herrees hij, ja, je kunt wel zeggen, uit de dood.’

Dolf Dormans, nu 80 jaar oud: ‘Alle moeite voor niks, ha ha ha.’

Pastoor Harrie Broers: ‘Meneer Dormans had een portret van pater Karel op zijn nachtkastje staan, en een reliek, een stukje gebeente, onder zijn kussen. Er is in die dagen veel gebeden op voorspraak van pater Karel. Meneer Dormans raakt in coma, en in plaats van dat hij overlijdt, doet hij 24 uur later zijn ogen weer open.’

Dormans: ‘De artsen zeiden: het is een wonder. Meneer Dormans heeft het hoogste woord.’

Broers: ‘Ik had aanvankelijk niets met pater Karel. Maar toen dat met Dolf gebeurde, ging ook bij mij de knop om. Hier is een wonder verricht, dat kan niet anders.’

Wil Keulers, huisarts: ‘Het was een uitzonderlijke genezing op een uitzonderlijk moment. Ik kan het medisch niet verklaren. Als je dat door een roomse bril bekijkt, noem je het een wonder.’

Het is in het voorjaar van 1999 dat Dolf Dormans, voormalig wethouder en gemeentesecretaris van Munstergeleen, ziek wordt. Pijn in de buikstreek. De dokter schrijft een poedertje voor, maar de pijn gaat niet weg en wordt erger. In het ziekenhuis van Geleen worden foto’s gemaakt. Dormans is nog maar net weer thuis, of het ziekenhuis belt. Hij moet met spoed naar de eerste hulp in het ziekenhuis van Sittard. ‘Het is zo’n gribus in je buik, we kunnen niets onderscheiden. We moeten u openmaken’, zegt de dokter op de eerstehulpafdeling. ‘Als het moet, doe het dan maar direct’, antwoordt Dormans.

Uit de kijkoperatie blijkt dat de dunne darm kapot is, en niet zo’n beetje ook. De geperforeerde darm lekt aan alle kanten, waardoor de buik vol rommel zit. Dormans wordt geopereerd, maar de chirurgen kunnen de darm niet dichten. ‘Het is alsof je nat krantenpapier aan elkaar moet hechten’, zeggen ze tegen de patiënt. Zijn darm is als een poreuze fietsband.

Twaalf dagen ligt Dormans op de intensive care. Elke dag wordt hij gespoeld. Op zondag 11 april krijgt de doodzieke patiënt de boodschap: ‘We hebben alles gedaan wat we konden, maar de darm is niet meer te redden. U zult in coma raken en sterven. Als u nog dingen wilt regelen, doe het nu.’

Dormans, acht jaar later in zijn woonkamer in Munstergeleen, niet ver van het geboortehuis en de kapel van pater Karel: ‘Wilt u nog koffie?’ Hij doet in geuren en kleuren uit de doeken wat hem destijds overkwam. ‘Ik was rustig, gelaten, vol vertrouwen’, zegt hij. ‘Ik had de dood aanvaard, was klaar om te sterven.’

De diepgelovige Limburger bad elke dag. ‘Ik heb pater Karel van begin af aan opgeroepen mij te helpen. Zorg dat ik boven in de hemel een goed plekje krijg. Of dat ik, als het enigszins mogelijk is, hier kan blijven.’

Het werd het laatste. Na 24 uur kwam Dormans bij uit zijn coma. De chirurgen aan zijn bed zeiden: ‘Hier is een medisch wonder gebeurd. Of heeft pater Karel dat gedaan, die op uw nachtkastje staat?’ De patiënt antwoordde: ‘Ik heb pater Karel elke dag gevraagd uw handen te zegenen.’

Dormans bleef nog maanden in het ziekenhuis, maar de darm en de wond (‘Zo groot als een voetbal’) gingen vanzelf dicht. Toen hij uit het ziekenhuis werd ontslagen, zei een doktersassistente: ‘Meneer Dormans, als er iemand is die hier pijn heeft geleden, dan bent u dat.’ De patiënt antwoordde, tot ieders verbazing: ‘Maar ik heb helemaal geen pijn gehad.’

In de pastorie naast de Sint Pancratiuskerk hangt sigarenrook. De klok tikt en heiligenbeeldjes staan op het dressoir. Aan de kop van een opgezet everzwijn in de gang hangt de geel-witte vlag die ter gelegenheid van de aanstaande heiligverklaring van pater Karel Houben is gemaakt. ‘Je moet dat ding ergens hangen’, merkt pastoor Broers op.

‘Het is zo bijzonder wat er met Dolf is gebeurd. Hij is springlevend’, vertelt de 46-jarige pastoor. Het is het wonder waarop de gelovigen in Munstergeleen en ver daarbuiten zaten te wachten. Pater Karel was al zalig verklaard. Alleen met een erkend nieuw wonder kon de Limburger de hoogste regionen van de heiligen bereiken.

Bij een bezoek aan Rome, enige jaren geleden, meldde Broers de postulator van de paus wat er in zijn dorp was gebeurd. Die was onder de indruk en zei: ‘Dan is het de moeite waard om een groot proces te beginnen.’

Bisschop Frans Wiertz installeerde een ‘kerkelijke rechtbank’ in het grootseminarie Rolduc, die het mirakel van Munstergeleen moest onderzoeken. Deze onderzoekscommissie hield hoorzittingen waarop, behalve de wonderbaarlijk genezen patiënt met zijn vrouw en kinderen, ook de drie chirurgen uit het ziekenhuis en huisarts Keulers verschenen. De artsen zeiden dat zij ook niet konden verklaren waarom patiënt Dormans, die medisch was opgegeven, toch genas.

Het rapport van de kerkelijke rechtbank werd naar het Vaticaan gestuurd. In Rome is het dossier beoordeeld door een aantal artsen en door een theologische commissie van bisschoppen. Broers laat nog trots het verlossende sms’je zien dat hij destijds uit het Vaticaan kreeg: ‘Blessed Charles shall be saint!’ De pastoor: ‘Toen sloegen hier alle stoppen door.’ Karel Houben uit Munstergeleen wordt op 3 juni in Rome heilig verklaard, samen met een priester uit Malta, een Poolse Franciscaan en een Franse zuster, stichteres van een orde.

Volgens Broers staat de genezing van Dolf Dormans niet op zichzelf. Van verschillende andere mensen in en buiten het dorp heeft hij te horen gekregen dat ze zijn genezen op voorspraak van pater Karel. ‘Een kindje lag in de couveuse in het ziekenhuis van Maastricht met een stuip. De moeder plaatste elke dag een verse foto van het baby’tje bij het relikwie van pater Karel in de kapel. Op een dag zei de koster: ik geef je splinters van de doodskist mee. Die heeft ze in een mapje onder het matrasje in de couveuse geschoven. De stuip is niet meer teruggekomen.’

Ook is er nog de jonge moeder wier baby niet goed groeide in de moederschoot. Ze had te weinig vruchtwater; de artsen hadden haar al gewaarschuwd dat ze het kindje ging verliezen. Na veel bidden tot pater Karel voelde ze zich op een avond heel rustig. ‘Ik voel dat het goed zit’, zei ze tegen haar man. Een dag later bleek op de echo dat er weer genoeg vruchtwater was en dat alles goed ging.

‘Vorige maand schreef iemand me nog dat ze was genezen van kanker dankzij pater Karel. Opeens was ze tumorvrij’, zegt de pastoor. ‘Natuurlijk kan niet iedereen genezen op zijn voorspraak. Maar het helpt ook al om tot aanvaarding van de ziekte te komen.’

Wil Keulers heeft zijn huisartsenpraktijk op 200 meter van de kapel en het geboortehuis van pater Karel. ‘We hebben een vrij goede relatie, pater Karel en ik’, zegt hij lachend. ‘Als ze bij mij lang moeten wachten, gaan ze snel even langs de kapel.’

Hij komt dagelijks patiënten tegen die bij het beeld van de aanstaande heilige bidden voor genezing. Keulers: ‘Mensen vinden in de kapel rust. Ze hervinden zichzelf en krijgen weer zelfvertrouwen. Genezing zit vaak ook tussen de oren. Het maakt me niet uit of je iets dan een wonder noemt of niet, als het maar gebeurt.’

Maar in het geval van Dolf Dormans staat ook de medicus voor een raadsel. ‘Hij was medisch opgegeven, zat in de diepste fase van ellende, en kwam er toch bovenop. Dat was een uitzonderlijke genezing, kunnen we wel stellen.’

Sinds de bekendmaking van de heiligverklaring loopt het storm in de kapel bij het geboortehuis van Karel Houben aan het kabbelende beekje net buiten het dorp. De koster kan de kaarsen in het bedevaartsoord bijna niet aanslepen. In de gebedsruimte zitten biddende mensen. Veel bezoekers hebben hun wensen en gebeden geschreven in het grote boek op tafel. ‘Lieve pater Karel, help aub mijn moeder van haar ziekte af.’ Of: ‘Zegen Davey met uw handen opdat het op school beter met hem gaat en hij zijn testje positief maakt.’

Ook Dolf Dormans komt nog bijna dagelijks in de kapel. Hij gelooft heilig dat zijn genezing te danken is aan de zalige Karel, die nu dankzij hem heilig wordt verklaard. Dormans, op 3 juni eregast bij de plechtigheid in Rome: ‘Ik ben blij dat ik wat terug kan doen en dat hij daardoor de hoogste eer van de kerk krijgt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.