Mijn zieke dochter heeft me laten zien waar ouders mee worstelen

Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: kinderarts Piet Leroy (48).

Ellen de Visser
null Beeld Tzenko Stoyano
Beeld Tzenko Stoyano

'Het was Moederdag, mijn jongste dochter werd ziek en aanvankelijk leek het op een stevige verkoudheid. Maar in de loop van de week ging het steeds slechter met haar: een meisje van nog geen 3 jaar oud met hoge koorts, hoestend en kortademig. In de nacht van vrijdag op zaterdag ging ze zo snel achteruit dat ik mijn collega's op de eerste hulp heb gebeld. Ze bleek een ernstige longontsteking te hebben, er zat pus in haar longen, ze had problemen met de bloeddruk. Een ziektebeeld dat ik had moeten herkennen, maar bij mijn eigen kind over het hoofd had gezien. Ik ben getraind, ik mis nooit een diagnose, maar nu dus wel. Was het andermans kind geweest, dan zou ik op zoek zijn gegaan naar symptomen om mijn vermoedens te bevestigen, maar als vader zocht ik alleen maar naar geruststelling.

'Ze werd opgenomen op mijn eigen afdeling, de kinder-intensive-care. Opeens was ik geen arts meer maar vader. Het perspectief werd anders, ik stond niet meer aan het bed, maar zat ernaast. Daar heb ik veel van geleerd. Artsen zijn geneigd om vanuit de inhoud van de ziekte te denken en te communiceren: dit is het probleem, dat is de prognose en zo gaan we het oplossen. We zijn erop gericht om veel informatie te verstrekken. Maar ouders zijn met heel andere vragen bezig. Ze zijn bang, ze willen weten: Komt het goed? Houdt mijn kind er iets aan over? Heb ik aanwijzingen gemist? Ik had de fijnste gesprekken met artsen en verpleegkundigen die niet alleen de correcte informatie over de ziekte gaven, maar ook peilden hoe ik me voelde.

'Die ervaring heeft me sterk beïnvloed. Ik praat nu heel anders met ouders. Mijn artsenlogica kan enorm afwijken van hun belevingswereld, die les had ik niet uit boeken kunnen halen. Ik neem nu de tijd om ouders te leren kennen, praat met ze over werk, vrije tijd, het gezin. En ik geef ze de kans om hun angsten te benoemen. Zo ontstaat een band, die de basis vormt voor echt contact. Alle informatie die ik daarna geef, komt dan veel beter aan.

Doodsangst

'Mijn dochter is een paar keer geopereerd. Ik kende het ziektebeeld, ik wist dat het bijna altijd goedkomt. Daar hield ik me aan vast. Maar na ruim een week ontstond een ernstige complicatie, een scan wees uit dat er een nieuwe ontsteking zat, tussen haar longen en haar hart. Toen zag ik voor het eerst twijfel in de ogen van mijn collega's. Dat heeft een dag geduurd, een dag waarop we in doodsangst zaten.

'Het is allemaal goed gekomen, maar die angst heb ik daarna nog tientallen keren herbeleefd. Het kamertje waarin mijn dochter had gelegen, bleef nog lang verbonden aan het drama van die dag. Toen er allang weer andere kinderen lagen en ik weer gewoon de kinderarts was, moest ik er elke keer aan terugdenken als ik er naar binnen ging.

'Als een kind herstelt na een ernstige ziekte, zijn we geneigd om euforisch te reageren en alle heftige emoties die ouders hebben gevoeld een beetje te vergeten. Er heerst opluchting, alles is achter de rug. Nu pas weet ik hoe lang de vertwijfeling kan doorwerken. De angst een kind te verliezen, de slapeloosheid, het geregel, de stress waar ouders vaak verschillend op reageren, dat alles kan later leiden tot een flinke terugslag.

'Dat benoem ik nu als ik met ouders praat. U krijgt het daar nog moeilijk mee, zeg ik ze, neem de tijd om het te verwerken. Mijn zieke dochter heeft me laten zien waar ouders mee worstelen en dat heeft van mij een betere arts gemaakt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden