COLUMNRinske van de Goor

Meisje (16): ‘Kom ik al in aanmerking voor schaamlipverkleining?’

Van de week kwam ze het vragen – 16 jaar. Kwam ze al in aanmerking voor een schaamlipverkleining?

Er is steeds meer mogelijk in de geneeskunde en dat is fantastisch. Kanker kan steeds vaker genezen worden, of anders getemd tot ‘chronische ziekte’, en ook bij kwesties als jeuk, blaasontsteking en astma hebben we steeds meer opties in de trukendoos. Maar al die leuke medische mogelijkheden zijn ook koren op de molen van de maakbaarheidsmode.

Ik heb het dan over de opmars van plastische chirurgie, botox en fillers. Het niet accepteren van het natuurlijk verval van het menselijk lichaam. Terwijl ik denk dat die geleidelijke aftakeling ook kan helpen bij het accepteren van je levensfase en de eindigheid van het leven. Ik bedoel: wanneer je als 75-jarige in de spiegel elke dag een gebotoxte freeze-stand ziet, hoe ga je dan om met het feit dat de tijd niet niet valt te freezen?

Een ander voorbeeld van maakbaarheidsmode is het problematiseren/medicaliseren van non-ziektes als bijvoorbeeld kaalheid. Daar kan je tegenwoordig pillen voor nemen, als man in de rui. Let wel: het betreft anti-mannelijk hormonen, met als bijwerking gerede kans op libidoproblemen, of impotentie. Kortom, dan heb je dankzij je haardos het zelfvertrouwen om een partner op te scharrelen en dan is de lust uit de broek verdwenen.

En: kinderen komen hun jeugd nagenoeg niet meer beugelloos door. Zouden die kindergebitjes schever groeien dan ze vroeger deden? Of accepteren we gewoon geen Facebookglimlach met wat artistieker gerangschikte tanden?

Persoonlijk vind ik het jammer wanneer mensen hun (gebrek aan) haar/oren/borsten/neus/lengte/schaamlippen/anus niet kunnen accepteren, wanneer deze binnen de marges van het normale vallen, en daar dan aan geknutseld willen hebben. Ik heb het dan niet over ziektes, of extreme varianten, zoals dames met cup i (ja, die heb ik in mijn patiëntenpopulatie, en dat geeft rugklachten en sport niet fijn). Ik heb het over mensen die een gezond lijf hebben, zonder bijzonder opvallende kenmerken, en die dat willen aanpassen. Alsof je je eigen genen niet accepteert.

Nou worstelt iedereen natuurlijk levenslang met het accepteren van de eigen genen, maar ik denk dat een mes of injectienaald niet tot de juiste therapieën behoren. Eindeloos naar de psycholoog gaan overigens ook niet. Het is toch gek dat met de toenemende individualisering de acceptatie aan variatie in menselijke vorm juist afneemt?

Misschien kan de overheid een Postbus 51-spotje starten met als slogan “Mijn Mooi”. In de spreekkamer ben ik vast begonnen. Een rimpelloos leven bestaat niet. Een rimpelloos gezicht is als een gezicht zonder leven. Leve de rimpels! Leve de kladden en lurven!

Het 16-jarige meisje heb ik gerust kunnen stellen. Ze heeft hele gewone middle-of-the-road schaamlippen.

Rinske van de Goor is huisarts in Utrecht. Reageren? r.vandegoor@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden