Die ene patiënt Huisarts Marco Blanker

Maarten wilde een tocht maken langs elf Friese steden, 200 kilometer, drie dagen en twee nachten achtereen

Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: huisarts Marco Blanker (46).

Beeld Tzenko Stoyanov

‘Zwemmen, dat is wat ik kan, zei hij, en dat wilde hij in extreme mate gaan doen. Ik vond het geweldig om te zien dat iemand zoveel voor een ander over kan hebben. Maarten wilde een tocht maken langs elf Friese steden, 200 kilometer, drie dagen en twee nachten achtereen, om geld op te halen voor onderzoek naar de ziekte die hij zelf had overleefd. Ik was toevallig met hem in contact gekomen via Twitter en in de maanden erna kwam ik in zijn begeleidingsteam terecht. Samen met sportartsen zocht ik uit of het medisch veilig was wat hij wilde gaan doen en hoe we hem in de voorbereiding zo goed mogelijk konden helpen. Zijn lichaam kon veel hebben, dat had hij in trainingen laten zien, maar zó ver had hij nog nooit gezwommen. Tot waar kon hij gaan? Dat was ook voor hem onduidelijk.

‘Zo’n 35 uur heb ik in de volgboot gezeten. Ik sprak met hem toen hij tijdens de eerste nacht in een crisis raakte en uiteindelijk besloot om toch door te zwemmen. Maar op maandagmorgen, na de laatste sluis, kwam hij nauwelijks nog vooruit. Toen hij me vlak bij Burdaard weer in de boot zag zitten, sprak hij me aan. Hij was kwetsbaar, hij vertrouwde mij zijn gezondheid toe.

‘Hij viel in slaap en dreigde te gaan overgeven, die combinatie is in het water tamelijk funest. Eten stond hem tegen, de pil tegen de misselijkheid die ik hem gaf, kwam er al snel weer uit. Vooraf hadden we afgesproken dat hij naar mij zou luisteren. En dat deed hij. Dit is je finish, zei ik hem. En hij antwoordde met zachte stem: dat is goed.

‘Dat heel Nederland meekeek, daarvan was ik me op dat moment niet bewust. Druk heb ik niet gevoeld, zijn belang stond voorop. Er was geen twijfel, deze beslissing had elke arts genomen. Ik vergiste me alleen in de diagnose. Ik dacht dat sprake was van een verstoorde zouthuishouding, maar met de zouten in zijn lijf bleek het later in het ziekenhuis prima in orde. Ik maakte er nog een geintje over: je had best een stukje verder kunnen zwemmen, Maarten. Uitputting, dat was wat er speelde: er ging zoveel bloed naar zijn spieren dat er niets meer overbleef voor zijn darmen, zijn lijf accepteerde geen eten en drinken meer.

‘Pas na de tocht, toen ik terugdacht aan dat moment op de boot, zag ik opeens parallellen met de zorg voor mijn andere patiënten, buiten de hectiek van de camera’s. Huisartsen kunnen heel goed omgaan met onzekerheden, wij zien vooral patiënten die niet ziek zijn maar wel klachten hebben en we hebben een sterk ontwikkeld gevoel voor wat pluis is en wat niet. Bij Maarten kon ik niet anders doen dan kijken wat er gebeurde en luisteren naar wat hij zei. Dat was voldoende. Hij maakte me er zo goed van bewust hoe weinig een huisarts nodig heeft om een diagnose te stellen: mijn ogen, oren, handen en neus, daar heb ik meestal genoeg aan. En soms de stethoscoop als hulpmiddel.

‘Maarten was een bijzondere patiënt, met een prettige dosis zelfspot. Eenmaal in het ziekenhuis, werd ik door de televisie om commentaar gevraagd. Als jij zo nodig wil slapen, zei ik hem, dan ga ik daar wel even uitleg geven. Hij lachte en zei tegen zijn vrouw: Marco laat me in de steek, die is zo mediageil. Pas toen de drukte voorbij was, kwam de ontroering. Anderhalf jaar hebben we samen in een verhaal gezeten en nu ben ik opeens zijn dokter niet meer. Ik vergelijk het maar met een patiënt die is verhuisd.’

Huisarts Marco Blanker.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.