Jelle Reumer: Stamcellen als ex-voto

Columnist Jelle Reumer was in Fatima en kreeg een geweldig idee om stamcellen en geloof in het hogere bij elkaar te brengen.

Reumer: ‘Toen God de mens creëerde, uit klei en uit een rib, had Hij in Zijn wijsheid natuurlijk al lang gezien dat het product van deze scheppingsdaad last kan krijgen van slijtage. Er kunnen armen of benen breken, harten kunnen vervetten of er helemaal mee uitscheiden; er kunnen gezwellen ontstaan en steenpuisten, infecties kunnen toeslaan en wie niet uitkijkt eindigt in een ziekenhuisbed met een dwarslaesie, een longontsteking, kalknagels en een kunstgebit. Als Gods creaturen zijn wij mensen toch wel een beetje kwetsbaar.

Er is wel degelijk kruid tegen gewassen. Louis Pasteur vond het pasteuriseren uit waardoor we veilig kunnen eten en drinken, Alexander Fleming de penicilline tegen allerhande infecties, Ignaz Semmelweis - hij werd al genoemd door Maarten Keulemans - ontdekte dat we onze handen moeten wassen en Christine Mummery de stamcel. Samen met het tandenpoetsen, het watercloset en de 3-punts veiligheidsgordel zijn dit grote verbeteringen. Het leven lijkt minder op een voorportaal van de dood, wat het uiteindelijk natuurlijk toch is. Eén belangrijke medische verworvenheid heb ik nog niet genoemd maar vorige maand wel zelf onderzocht in Portugal. Ik wil dat hier graag presenteren en er bovendien een innovatievoorstel aan toevoegen. Het is de ex-voto. In combinatie met een bedevaart levert de ex-voto zoveel zichtbare verbetering dat er een complete bedrijfstak op is gegrondvest.

Op 13 mei 1917 zagen drie simpele herderskinderen, het jongetje Francesco, zijn zusje Jacintha en hun nichtje Lucia boven een olijfboom in Midden-Portugal voor het eerst een lichtende verschijning. Deze, zo werd al snel vastgesteld, bleek niemand minder dan Maria te zijn. De Heilige Maagd verscheen nog een aantal keren, telkens op de 13de van de maand, en de drie kinderen zijn vervolgens de geschiedenis ingegaan als de herderskinderen van het Wonder van Fatima.

Ik ben er wezen kijken. Inderdaad, Fatima is een wonder. Een licht hellende asfaltvlakte ter grootte van het Museumplein, een kerk met de maat en de vorm van de Ahoy’-hallen, een andere kerk die evenmin een architectuurprijs zal hebben gewonnen en een overdekt altaar zo groot als een gemiddeld metrostation zijn sinds 1917 verrezen op en rond de plek waar de Maagd ooit boven de olijfboom zweefde. Lourdes is groot, maar Fatima is de overtreffende trap van het woord bedevaartplaats. Bij honderden tegelijk worden kaarsen aangestoken in een daartoe gebouwde megavoorziening, waar vroom kijkend personeel constant in de weer is om de zojuist ontstoken kaarsen weer van de prikkers te halen om ze in een smeltoven te smijten. Daar worden dan weer nieuwe kaarsen van gegoten, die door deze recycling niet meer wit zijn maar een beetje goor okerbruin. Een soort kleur van ouderwets damesondergoed, wat weer een benadering zou moeten zijn van de menselijke huidskleur.

Nu komen we al in de richting. Want behalve kaarsen wordt het hergebruikte kaarsvet ook benut voor het gieten van lichaamsdelen. Menselijke lichaamsdelen en organen van vleeskleurig kaarsvet. Armen, handen, benen, voeten, oren, ogen, magen, harten, darmkanalen, losse borsten, dubbele borsten, baarmoeders, kortom, de complete menselijke anatomie ligt en hangt te koop bij tientallen kraampjes die ook plastic Maria-beeldjes, wijwaterflesjes en ansichtkaarten verkopen. Er zijn ook complete kinderen en zuigelingen te verkrijgen, zowel in staande als liggende uitvoering. Slechts het mannelijk lid ontbreekt in het assortiment, maar dat zal gezien de grote overdaad aan ter plaatse rondlopende nonnen en andere oudere dames geen verbazing mogen wekken. Duur is het allemaal niet: een darmkanaal kost euro 3,00 en een paar goedgevormde borsten euro 3,75. De bedoeling van dit alles is om de ledemaat of het orgaan dat in opstand is gekomen aan te schaffen en te offeren op het ijzeren pennenrooster waar ook de kaarsen op worden geprikt. Of genezing gegarandeerd zal plaatsvinden weet ik niet, maar de eerlijkheid gebiedt te vermelden dat het ook geen kwaad kan. Onder het motto ‘je weet maar nooit’ bloeit er in Fatima dus een levendige handel in smeltbare hoop.

Hoop doet leven. Dat geldt niet alleen in dit soort bedevaartsoorden, dat geldt evenzeer in de tempels van de medische wetenschap. Ieder minuscuul vorderingetje in genomics, kankeronderzoek, aidsresearch, transplantatiekunde en stamcelonderzoek wordt aangegrepen voor ronkende krantenberichten en juichende journaal-items die steevast eindigen met het zinnetje: ‘de resultaten vormen een mogelijke doorbraak bij de zoektocht naar een betere therapie’.

Bidden helpt ook. En daarom wil ik hier een revolutionair voorstel lanceren dat de traditie van het geloof en de dynamiek van de moderne life-sciences met elkaar combineert. Mijn voorstel is om een gietmal te ontwikkelen - misschien wil professor Mummery me daarbij adviseren - waarmee stamcellen van kaarsvet kunnen worden geproduceerd. Duizendmaal vergroot. We verkopen die voor 5 euro per stuk en investeren de opbrengst in de onderzoek. De klompjes stamcelvormig kaarsvet kunnen worden geofferd ter ere van de H. Maagd van Fatima, door patiënten die baat kunnen hebben bij stamceltherapie. Na de derde op die manier afgedwongen genezing is de werking bewezen. Bijgevolg spreken we daarna voortaan van het Mirakel van het Kenniscafé en riskeert Christine Mummery een zaligverklaring.

Ex-voto's van menselijke lichaamsdelen (GHF)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden