Japanse harpoen in de maan afgeblazen

SONDE De Japanse maansonde Lunar-A wordt geschrapt. Dat maakte ruimtevaartorganisatie JAXA maandag bekend. Lunar-A zou twee harpoenen met meetinstrumenten in de maanbodem schieten voor seismisch onderzoek....

Dat laatste gold zogenaamd ook voor mijn oogleden. Die hingen al jaren rond ergens waar oogleden niet horen: een heel eind over de rand van de wimpers. Lelijk om te zien, en bovendien toenemend moeilijk om te kijken. De oogopslag, die een jaar of tien geleden met een beetje goede wil nog door kon gaan voor zwoel, raakte meer en meer vernauwd door iets dat aanvoelde als een half leeggelopen rubberen zwemband en bovendien een schaduw over mijn blikveld wierp als de klep van een petje dat niet af kan. In zoiets kun je natuurlijk berusten, maar er zijn al zovéél zaken waarin men moet berusten. En wat is nou helemaal 1300 euro?

Als je een jaar niet naar fitnessclubs gaat heb je het er al uit, en naar fitnessclubs ga ik tóch nooit, dus in feite had ik die operatie van te voren al met rente terugverdiend.

In de wachtkamer van de plastisch chirurg maakte ik een praatje met een vrouw wier ogen er nog beroerder bij hingen dan de mijne. Ik begon dus een gezellig gesprek over onze beider op handen zijnde ooglidcorrectie, waarop zij geschokt bekende dat ze hier was gekomen voor een borstvergroting, en ontredderd het vertrek verliet, waarschijnlijk om ergens een spiegel te zoeken. Voor ik mijn excuses aan kon bieden werd ik binnengeroepen door een verpleegster, ik kreeg een jas van blauw papier aan en een dito badmuts op mijn hoofd. Vervolgens kwam er een soortgelijk gekleed manspersoon binnen: het Dappere Snijdertje zelf, dat met viltstift op mijn oogleden het rampgebied begon af te tekenen. Tot dusver niks aan de hand. Ik ging liggen op een tafel onder een felle lamp, en keek recht in drie paar ogen die stuk voor stuk óók al aan de hangerige kant waren: de mijne moest ik vervolgens dicht doen. Even flitste het door mijn hoofd: 'Ik kán nog terug...' Maar er prikte al iets als bij de tandarts, vrijwel direct gevolgd door geluiden van knippen, rukken en snijden, vergezeld van een weeïge bloedgeur, afgewisseld met een pikante barbecuelucht. 'Ik schroei je vaatjes even dicht', merkte de dokter vergoelijkend op. En opeens kon ik de operatielamp zien, door het gat dat hij zojuist had geknipt in mijn gesloten ooglid, een weerzinwekkend besef. De radio speelde A whiter shade of pale, wat in mijn geval absoluut ter zake was. Gelukkig naaide hij de boel weer gauw dicht, plakte er pleisters op en begon aan het tweede oog, terwijl hij belangstellend informeerde wat ik van de kabinetsformatie dacht.

Toen was het klaar. Het had maar heel even geduurd en geen pijn gedaan. Een lieve, ook weer blauw papieren mevrouw met de ergste hangogen die ik ooit gezien heb, legde zakjes ijs op de gewonde plek, en nog een half uurtje later mocht ik naar huis, waar ik een week bont en blauw in de spiegel staarde. Op straat droeg ik een zonnebril, wat aan kennissen de vraag ontlokte of ik soms kapsones had gekregen, of gewoon alwéér een zware kater? De reacties op mijn wanhoopsdaad waren verdeeld, tussen het obligate calvinistische gelul van 'belachelijk, wie laat er nou snijden in gezond vlees' en regelrechte afgunst jegens mijn gedurfde stap. Een week later, terug in de kliniek, trok de chirurg zijn pleisters eraf en hechtingen eruit, waarna hij het resultaat uitstekend geslaagd noemde. Stralend van blijdschap toonde ik de wereld mijn nieuwe hoofd. 'Tjee, mooi zeg!', riep iedereen. Ook mijn man. Maar hij zei bovendien: 'Goh, je lijkt nu sprékend op je moeder.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden