ISBN

De Deense schrijver Jens-Martin Eriksen (44) vertelt in de roman Winter bij dageraad over de student Z., die in de jaren negentig zijn dienstplicht vervult bij een speciale eenheid in een land in burgeroorlog....

José de Risso, vrucht van de kortstondige liefde tussen een marskramer en een jong meisje, is vanaf zijn geboorte getekend door een moedervlek in de vorm van een eikenblad. De vlek betekent dat hij zal opgroeien voor galg en rad. In Het brevier van slechte neigingen vertelt de Portugese auteur José Riço Direitinho (34) over het schelmse leven van De Risso op het Noord-Portugese platteland (De Arbeiderspers; fl. 34,90)

De Mexicaanse dichter en Nobelprijswinnaar Octavio Paz (1914-1998) schreef meer dan duizend bladzijden poëzie en zo'n 24 essayistische boeken. Een daarvan is het bekende De boog en de lier. Daarin schrijft hij dat 'de lezing van één enkel gedicht ons met grotere zekerheid onthult wat poëzie is dan welk historisch of filologisch onderzoek dan ook'. Laurens Vancrevel memoreert het in zijn nawoord bij Verhaal van twee tuinen, een keuze uit de gedichten (Meulenhoff; fl. 55,-).

De laatste bundel gedichten van Leo Vroman, die op 10 april 84 jaar werd, was De roomborst van Klaas Vaak. Dat boek verscheen in 1997. Twee jaar later is er alweer een nieuwe bundel van de oude meester: Details, dat zowel Engels als Nederlands kan zijn, de tweetaligheid die de bundel als geheel kenmerkt (Querido; fl. 39,90).

The Leper's Companions van de Engelse schrijfster Julia Blackburn, schreef Leonoor Broeder in Cicero, is een wonderschoon, 'veelomvattend boek, dat bij elke herlezing aan betekenis zal winnen'. Het verscheen met als titel De melaatste en zijn gezellen in vertaling bij Contact (fl. 34,90).

'Een klein meesterwerk' noemde de Frankfurter Allgemeine Zeitung de roman De verlorene van de Duitse schrijver Hans-Ulrich Treichel. Hij vertelt over een gezin dat in het laatste oorlogsjaar naar het westen is gevlucht, waarbij het oudste kind zoek raakte. Deze 'verlorene' houdt vooral het jongere broertje intens bezig (Ambo; fl. 34,90).

Een bijzonder boek is Jacobs handen, een novelle die aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog door Aldous Huxley en Christopher Isherwood werd geschreven voor de film (Element; fl. 34,50).

De roman Festland van de Zwitserse schrijver Markus Werner kreeg in 1996 zowel bij de kritiek als bij de lezers een ruim onthaal. Werner (1944) vertelt in dit boek over de drukke Kaspar Steinbach die een tijdje vrijaf neemt om zijn onwettige dochter Julia, die hij voor het laatst als kind gezien heeft, op te zoeken. Als Vasteland verscheen het boek in vertaling bij De Arbeiderspers (fl. 29,90).

Elizabeth Termeer publiceerde in 1990 de roman Het goede voorbeeld. Na een verhalenbundel in 1992 (Zoveel manieren van minnen) volgde in 1994 opnieuw een roman: Het afscheidsfeest. In haar vierde boek, De dans van de dochters, vertelt zij over het gezin Roozen, dat 'een grote aantrekkingskracht voor rampen' blijkt te hebben (Contact; fl. 36,90).

Met Vaarwel, heldere glans vervolgt de Spaanse schrijver Jorge Semprun (1923) zijn levensverhaal, zoals dat eerder aan de orde kwam in Schrijven of leven (1995) - over zijn terugkeer naar het concentratiekamp Buchenwald. In het nieuwe boek gaat hij terug naar de tijd vóór de oorlog, toen hij als balling in Parijs leefde (Meulenhoff; fl. 39,90).

Met tekeningen van Stijn Peters verscheen bij Herik de poëziebundel Ademnis (fl. 31,90) van Paul Hermans. Wagner & Van Santen publiceert de tweetalige bundel De suikerspinverkoper van de Hongaarse dichter Adám Nádasdy (fl. 25,-). De vertalingen zijn van Mari Alföldy en Rogi Wieg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden