Is het niet altijd de moeite waard om te kijken of een kind een kans heeft op een goed leven?

Artsen over de patiënt die hun kijk op het vak ingrijpend veranderde.

Beeld Illustratie Silvia Celiberti

Hans van Goudoever (54), kinderarts in het Emma Kinderziekenhuis van het AMC en bij het VUmc: 'Het was een dinsdagnacht en de gynaecoloog vroeg of ik naar de verloskamer wilde komen om met een stel ouders te praten. De vrouw was 25 weken zwanger en aan het bevallen. Kinderen die zo vroeg ter wereld komen, hebben niet de beste kansen. De ondergrens voor een behandeling ligt rond 24 weken, bij 26 weken zwangerschapsduur gaan we behandelen, maar de twee weken daartussen vormen een grijs gebied. En zo stond ik midden in de nacht aan het bed van een vrouw met weeën, haar man gespannen naast haar, om uit te leggen hoe groot de kans was dat hun baby het zou redden en wat de gevolgen konden zijn: het risico op een handicap.

'De ouders vertelden dat ze carrièreplannen hadden, ze zouden naar het buitenland gaan voor hun werk en wisten niet hoe ze de zorg voor een te vroeg geboren, en mogelijk gehandicapt kind daarmee konden combineren. Ze waren ook bezorgd dat hun kind zou lijden. Daarom vonden ze dat ik het na de geboorte beter niet kon behandelen.

'Ik voer dit soort gesprekken vaker, de meeste ouders willen dat we proberen hun kind in leven te houden. Een besluit dat ingaat tegen het leven van je kind is het moeilijkste besluit ooit. De reactie van deze ouders schokte me. Maar ik moest hun wens respecteren, die afspraak hadden we met alle kinderartsen en neonatologen gemaakt. Het kindje werd in de vroege ochtend geboren, het was een meisje. Ze overleed na een paar uur. We konden alleen maar zorgen dat ze zich zo comfortabel mogelijk voelde.

Hans van Goudoever

Geboren in 1962 in Laren

Is
Kinderarts en hoogleraar kindergeneeskunde in het AMC en het VUmc, hoofd van het Emma Kinderziekenhuis van het AMC en van de kinderafdeling in het VUmc

Opleiding
Sophia Kinderziekenhuis, Zuiderziekenhuis en Baylor College of Medicine in Houston

En
Lid van de Gezondheidsraad, oprichter van de Nederlandse Moedermelkbank

Hans van Goudoever.

'Ik dacht: deze mensen zie ik nooit meer. Maar een jaar later kreeg ik opnieuw telefoon van de gynaecoloog: er waren ouders die speciaal met mij wilden praten. Ik herkende ze meteen, het was hetzelfde stel. Ze vertelden dat ze niet naar het buitenland waren gegaan, dat ze ernstig waren gaan twijfelen over de beslissing die ze hadden genomen. Zij was weer zwanger geraakt. Ze was aan het bevallen, na 24 weken zwangerschap, een week eerder dan de vorige keer. Het was een jongetje dit keer.

'Ik heb hetzelfde verhaal verteld over de kansen en de risico's, maar nu besloten ze anders. Ze wilden dat we alles zouden doen om hun kind in leven te houden. Dat is niet gelukt, het jongetje heeft het niet gehaald.

'Deze zaak heeft in mijn carrière de meeste indruk gemaakt. Wij laten patiënten, ouders in dit geval, zoveel mogelijk meebeslissen en dat is belangrijk. Vaak wordt gedacht: als mensen zelf mogen besluiten over een medische behandeling kiezen ze altijd wat het beste voor hen is. Dat is een illusie, besef ik nu. Dit waren hoogopgeleide ouders maar ze moesten in korte tijd besluiten, ze konden geen familie meer raadplegen en ze kozen, achteraf gezien, misschien verkeerd.

Toen ik ze later terugzag, was hun ongeluk zo groot, dat was wrang. Ik mag ouders niet ompraten, ik moet objectief blijven, maar deze ervaring heeft me gestimuleerd mijn verhaal nóg duidelijker te brengen.

'Natuurlijk, we weten niet hoe het dat meisje zou zijn vergaan. De helft van de veel te vroeg geboren kinderen overlijdt op de intensive care. Meisjes doen het vaak beter, dat is zo verdrietig aan deze zaak. Zelf zou ik die dinsdagnacht, als ik in de positie van de ouders was geweest, mogelijk een ander besluit hebben genomen. Is het niet altijd de moeite waard om te kijken of een kind een kans heeft op een goed leven? Dit meisje had het misschien niet gered maar ze heeft die kans niet gehad.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden