Column Ionica Smeets

Ionica Smeets schrijft géén boze column over onderwijsfinanciering

Dit is geen boze column. Ik was er ook niet bij toen het Malieveld volstroomde met stakende docenten van alle onderwijsniveaus van basisschool tot universiteit. Op datzelfde moment was namelijk aan de Universiteit Leiden de voorlichting voor nieuwe studenten. Als je wilde staken, was je gevraagd om zelf vervanging te regelen. Ik vond het raar om een collega te vragen om mijn werk over te nemen, omdat ik ging staken. En ik vond het ook sneu voor geïnteresseerde studenten als niemand hun iets kon vertellen over onze opleiding. Dus stond ik uiteindelijk toch maar weer in een collegezaal, in plaats van met een spandoek op het Malieveld.

Ik bedacht dat we niet te veel ­studenten meer moeten werven, want wat zijn studentenaantallen de afgelopen jaren gestegen. Rond 2000 telde Nederland zo’n 164 duizend studenten. Vorig jaar waren dat er ruim 280 duizend en de universiteiten kraken in hun voegen. Laatst hoorde ik het horrorverhaal van een universitair docent die honderden studentenverslagen in één week moest nakijken. Haar leidinggevende legde vriendelijk uit dat ze steekproefsgewijs kon nakijken. Van elk verslag bepaal je het cijfer op basis van de eerste pagina en dan kijk je ergens halverwege nog een stukje na om te controleren of dat cijfer klopt.

Geen wonder dat vorige week uit de Keuzegids Masters bleek dat kleinschaligheid van opleidingen een goede voorspeller is voor kwaliteit. Het mooiste vak dat ik tijdens mijn studie volgde, was een keuzevak met maar twee studenten, waarbij we zelf meebepaalden welke stof we het liefste wilden bestuderen. Toen ik daar laatst aan terugdacht, was het eerste dat door mijn hoofd schoot: ‘Wat enorm kosten-inefficiënt.’ Misschien is er iets mis met het systeem als je als ­docent bezorgder bent over de kosten van je ­onderwijs dan over de kwaliteit ervan.

Een student vroeg me laatst waar de nieuwe onderwijsinvesteringen van de afgelopen jaren te zien zijn: de eerstejaars krijgen nog steeds college in een grote zaal van dezelfde stoffige docent. Na het staren naar een heleboel grafieken en tabellen snap ik weinig van hoe universitair onderwijs gefinancierd wordt (en ik ben normaal toch vrij goed met ­getallen). Het lijkt alsof niemand er echt een overzicht van heeft en de Tweede Kamer gaf ­vorige week opdracht tot onderzoek hiernaar. Is het probleem dat de universiteiten het beschikbare geld verkeerd gebruiken? Of is er domweg te weinig geld om goed onderwijs te kunnen geven? Duidelijk is in elk geval dat er op dit moment allerlei dingen niet goed gaan.

Als dit een boze column was, dan kwam ik nu pas goed op dreef. Dan was deze alinea niet de laatste die ik schreef.* Dan raasde ik hier over de jonge docenten die eindeloos van tijdelijk contract naar tijdelijk contract worden gestuurd. Over studenten die moeten smeken om een ­afspraak met hun begeleider. Over de vanzelfsprekendheid van nakijkwerk in het weekend. Maar dit is geen boze column. Al begin ik te vermoeden dat het dat wel had moeten zijn.

* Met dank aan de popband Skik voor deze zin. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden