' Ik woon in een radio'

Vrouw (29) uit Amsterdam kocht tien jaar geleden een etage in een gerenoveerde volkswijk. Ze was ingenomen met haar eerste eigen optrekje, totdat ze nieuwe buren kreeg en bij nacht en ontij werd geteisterd door geluidsoverlast....

'Ik wil anoniem blijven omdat ik bang ben voor represailles van de desbetreffende buren. En ik heb verhuisplannen en wil niet het risico lopen dat mijn woning onverkoopbaar wordt. Al is het een mooi huis in een yuppenbuurt en wordt er een uitzettingsprocedure aangespannen tegen de persoon die verantwoordelijk is voor de overlast - ik zou nooit een etage van meer dan vier ton kopen van iemand die dit verhaal vertelt.

'Tien jaar geleden kocht ik het huis van een erfenis. Het was een oude etage, waarin ik jarenlang al mijn geld en energie heb gestopt om er eigenhandig mijn droomhuisje van te maken. Ik heb er met veel plezier gewoond, mede door mijn fijne buren. Er werd toen ook weleens harde muziek gedraaid, maar ik ben geen type dat meteen aan de bel trekt. Wonen in de stad betekent dat je een beetje flexibel moet zijn.

'Iemand met een strafblad kan nog altijd een goede buur zijn. Dat dacht ik toen de bewoner van het aangrenzende pand zijn etage onderverhuurde aan zijn zoon, een dertiger van wie in de buurt bekend was dat hij een crimineel verleden had. Hij is de kwaadste ook niet, eerder een beetje een zielenpiet. Het probleem is dat hij rare figuren aantrekt, onder wie een zeer agressieve jongen. Vanaf het moment dat ik die jongen, laat ik hem Frank noemen, zag, was ik bang van hem, en die angst bleek reëel.

'Sinds die Frank anderhalf jaar geleden zijn intrek nam in de etage naast de mijne, woon ik in een radio. Afgestemd op snoeiharde housemuziek, geschreeuw en gevechten, af en toe gevolgd door de sirene van een ambulance. Half negen 's ochtends. Pats! Stereo op volume 10. Elf uur 's avonds. Pats! Stoel tegen de muur. Drie, vier keer per week was het raak.

'Wat doe je dan? Ik ben opgegroeid in een keurig dorp, waar onenigheid tussen buren wordt opgelost met praten, maar ik wilde niet de woede van Frank op mijn hals halen door hem erop aan te spreken. En toen mijn onder- en bovenburen vertelden niet zoveel last te hebben van Frank, en een vriend vond dat ik wel erg heftig op het geluid reageerde, ging ik aan mezelf twijfelen. Was ik zo'n overgevoelig meisje?

'Ik heb veel te lang geprobeerd me er niet door te laten intimideren, maar geluidsoverlast kruipt onder je huid. Zelfs al is het een dag en een nacht stil; als je weet dat het elk moment afgelopen kan zijn met die rust, heb je geen rust meer.

'Na een jaar flipte ik. De ochtend na mijn verjaardag, half negen. Ik schrok wakker, met zweet in mijn handen, krampen in mijn maag. Met knikkende knieën heb ik bij de jongens aangebeld. Tot mijn opluchting werd ik ontvangen door de zoon van de hoofdhuurder, en heel vriendelijk. Hij beloofde rekening met mij te houden en gaf zelfs zijn telefoonnummer zodat ik kon bellen als ik hinder van hen ondervond. Ik denk dat hij zich ergens verantwoordelijk voelt voor zijn vaders woning, maar hij heeft absoluut geen overwicht op die Frank. Het "rekening houden met" bleek een standaardantwoord.

'De keer dat ik de politie belde, kwam er niemand. Met Frank valt niet te praten. Die zegt alleen: als het je niet bevalt, rot je maar op. Ik heb weleens gehoopt dat hij tijdens een van de vechtpartijen het loodje zou leggen. Zo machteloos voelde ik me. Je huis behoort een veilige plek te zijn waar je je kunt ontspannen. Ik kon geen boek meer lezen, nodigde geen vrienden meer uit. Je moet het meegemaakt hebben om te weten hoe ondermijnend geluidsoverlast is. Ik heb hele vervelende incidenten meegemaakt op straat, beroofd, lastiggevallen, maar het zijn incidenten. Voor een griezel in een donkere steeg kun je wegrennen, voor de constante herrie van je buren niet. Of je moet je huis verlaten.

'Dit voorjaar heb ik mijn spullen gepakt. Ik kon een halfjaar in een huisje buiten de stad. Mijn etage had ik verhuurd via een commercieel woningbureau en ik zat al in de auto toen ik besefte dat geen mens het zou pikken om maandelijks 2700 gulden te betalen voor zoveel ellende. Ik heb de verhuur afgeblazen, maar ik ben wel weggaan. Het bleek de oplossing niet.

'Zat ik in een dorp, afgesneden van de buitenwereld, piekerend over mijn huis in Amsterdam. Ik moest verhuizen. Ik zag geen andere uitweg. Maar hoe kwam ik af van mijn woning? Hoe kon ik een kijkdag organiseren? Dat huis was onverkoopbaar in deze situatie. Ik moest terug naar de stad, iets doen. Toen kwam het in me op contact te zoeken met de buurvrouw die direct onder die jongens woont. Zij barstte in tranen uit. Haar leven was veranderd in een hel. Ze werd niet alleen gek van de herrie, maar in het trappenhuis ook fysiek bedreigd door Frank. En niemand die haar verhaal serieus nam. De makelaar vond het niet zijn probleem - terwijl die jongens daar in onderhuur zitten! De politie waar ze meerdere malen haar beklag had gedaan, zei dat ze toleranter moest zijn.

'We besloten het heft in eigen hand te nemen. Met twaalf getuigenverklaringen van onderhuur en overlast zijn we naar de politie gegaan. En we hadden geluk. Er was net een buurtregisseur aangesteld, een nieuw fenomeen in onze wijk. Deze man nam ons wel serieus. Hij kwam met het politiedossier van Frank op de proppen waaruit bleek dat hij de nodige geweldsdelicten op zijn geweten heeft. Toch is mijn angst voor hem verminderd, want ik hoef maar te bellen of de politie komt.

'Nu de politie achter ons staat, ziet ook de makelaar de ernst van de situatie in. Hij heeft samen met de politie de hoofdhuurder verzocht zijn woning vrijwillig op te geven. Doet hij dat niet, dan komt er een uitzettingsprocedure tegen hem wegens illegale onderhuur. Die zal binnenkort van start gaan want zijn zoon en Frank zitten nog steeds in zijn huis. En al is onderhuur niet altijd strafbaar wanneer het een vader-zoonrelatie betreft, toch ga ik ervan uit dat de procedure, gezien het politiedossier en de getuigenverklaringen van de buren, zijn vruchten afwerpt. Maar voordat de uitzetting juridisch afgewikkeld is, zijn we minstens een jaar verder, en ik laat mijn leven niet nog langer bepalen door deze buren.

'Ik heb spijt dat ik die onderbuurvrouw niet vroeger heb benaderd. Dan had ik eerder geweten dat ik niet de enige ben die onder deze situatie zucht en had ik waarschijnlijk nu nog de wil gehad om de goede afloop af te wachten. Want ik vind het zuur om het huis waaraan ik gehecht ben, te verlaten omwille van zo'n gek en zo'n sul die daar nota bene illegaal zitten. Na tuur lijk zijn het stakkers, maar dat zijn wij, omwonenden, ook.

'Het is toch idioot dat de politie tot een halfjaar geleden niets deed met de klachten van mijn onderbuurvrouw, en dat zo'n juridische procedure een jaar in beslag neemt! Het lijkt me duidelijk dat die jongens onmiddellijk moeten vertrekken en dat de hoofdhuurder dan maar gaat procederen om zijn woning terug te krijgen. Het zal je niet verbazen dat ik de positie van de huurder in Nederland te sterk vind. Het is een voorrecht om te kunnen wonen in de stad. Gedraag je dan ook.

'Vanwege de dreigende uitzetting houden de jongens zich de laatste weken betrekkelijk rustig. Daardoor ben ik wat optimistischer gestemd over de verkoop van mijn huis dan een paar maanden geleden. Over die kijkdag zit ik niet meer in. Maar wat als een geïnteresseerde koper vraagt of ik leuke buren heb? Ik zou me rot voelen als ik zou liegen, en dat kan me ook aangerekend worden, want geluidsoverlast valt, net zoals een lek dak, onder verborgen gebreken. Vertel ik op voorhand over mijn buren, dan zakt de waarde van mijn huis.

'Ik denk dat ik niet te hoog inzet en snel mijn biezen pak. Ik heb mijn best gedaan. De politie en de makelaar zitten er nu bovenop. En, zo sus ik mijn geweten, mensen die een negentiende-eeuws huis kopen, weten dat het gehorig is. Mijn nieuwe huis heeft in ieder geval dubbele bouwmuren, want wel ke rustige wijk ik ook zal kiezen, ik kan niet uitsluiten dat ik weer naast zo'n Frank kom te wonen. Jongens als hij kunnen wegens overlast wel uit de ene woning worden gezet, ze zullen toch ergens anders onderdak zoeken. Wat buren betreft, is het een loterij in de stad.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden