Column Joost Zaat

Ik wil op zo’n dag niet de voorwaarden van de verzekeraar checken

Waardevolle maanden extra kreeg Herman, bovenop zijn toch al respectabele leeftijd. Vanwege zijn slokdarmkanker kon hij niet meer eten, maar door een sonde in zijn maag kreeg hij voeding zodat hij nog heel veel kon doen. Bestraling, voedingspomp, wijkverpleging, dat is allemaal niet gratis, maar daar deed de verzekeraar – terecht - niet moeilijk over.

Vorige week ging het mis en zat er niets anders op dan hem te sederen. Een pompje met morfine tegen de pijn en eentje met midazolam om hem in slaap te krijgen. Met een enkel telefoontje en receptje is zoiets te regelen. Die slaapmedicatie kost alleen al 200 euro en ook daar doet niemand moeilijk over. Omdat je dan niet kunt plassen, geven we uit voorzorg meestal een urinekatheter. Kosten bij mijn apotheek: 26 euro.

Buiten de waard gerekend: dat simpele rubberslangetje, plus plasticzakje voor de plas en een inbrengsetje met handschoenen en verdoving. Dat viel onder ‘het reglement hulpmiddelen’ van verzekeraar CZ. Was het vroeger mogelijk om uit onze eigen voorraadkast een katheter te pakken en een receptje te schrijven, nu krijgt mijn apotheek die katheter bij sommige verzekeraars niet makkelijk vergoed.

Spoedbestellingen bij een landelijke leverancier zijn mogelijk, zegt de verzekeraar, en de niet-gecontracteerde apotheek ‘kan schriftelijk declareren’. ‘Bovendien hebben we een helpdesk zorginkoop in de palliatieve fase’. Ik wil op zo’n dag waarbij ik voor Herman moet zorgen niet hun voorwaarden checken of hun helpdesk, die ik niet ken, bellen. Onze apotheker levert ook liever zorg dan dat hij vele maanden met zorginkopers mailt om dat geld binnen te halen.

Ik snap dat verzekeraars niet willen dat dokters voor de lol katheters plaatsen, maar ik snap niet dat ze denken dat we dat zouden willen. Het is nodeloos bureaucratisch, duur en landelijke leveranciers op industrieterreinen in Verweggistan hebben niks te maken met beoogde ‘zorg in de wijk’.

Verzekeraars kijken naar beheersbare en voorspelbare kosten en dat gaat met een paar grote leveranciers nu eenmaal makkelijker. De stijging van de kosten voor hulpmiddelen in de eerste lijn (naar 1,6 miljard in 2019) komt vooral door de stijging van de btw van 6- naar 9 procent en niet omdat huisdokters te scheutig zijn met katheters bij mensen die doodgaan. Volgens de cijfers van het Nivel werden 7,8/10.000 mensen in 2018 door huisartsen palliatief gesedeerd. Stel dat die allemaal een katheter hebben gekregen – wat niet zo is – dan komt Hermans situatie maximaal zo’n 13.500 keer voor en dat kost dus maximaal 351.000 euro. In zorgkostentermen: peanuts.

Dat moet allemaal veel simpeler kunnen, dacht ik en mailde de baas van CZ. Als verzekeraars nu eens toestaan dat we op zo’n receptje naar onze eigen apotheken een code zetten (bijvoorbeeld GD= gaat dood) en ons gewoon ons werk laten doen. Is morgen te regelen, kost minder en is iedereen tevreden. Hij was het met me eens en gaat erover nadenken. Ik heb liever dat hij er iets aan doet.

Meer columns van schrijvende huisarts Joost Zaat:

Na twee maanden hadden we een nieuw probleem: ze ging niet dood.

Ik koester de mogelijkheid om onder de cholesterolmaffia uit te komen.

De patiënt moet niet de dupe zijn van mijn drukte

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden