ColumnIonica Smeets

Ik probeer tegen beter weten in de stemming er een beetje in te houden

Ik droomde dat ik een paar honderd jaar eerder was geboren en naar de brandstapel werd afgevoerd als heks. Tegen beter weten in probeerde ik in mijn droom de stemming er een beetje in te houden en zei: ‘Wel lekker weer voor een wandelingetje, hè?’

Mijn optimisme zit nogal diep ingebakken. Bij mij is de vraag niet of het glas halfvol of halfleeg is, maar of je eens wilt kijken hoe mooi dat glas eigenlijk is. En kijk nou, er zit ook nog wat in.

Maar goed. Nu gaat het iets minder lekker allemaal. En dat is een eufemisme. En toch, terwijl er veel dingen gebeuren die vreselijk en eng zijn, gebeuren er ook nog steeds dingen die lief en mooi zijn. Zoals de pinguïns van het aquarium in Chicago die nu het dierenpark sloot een rondje langs alle andere dieren mochten maken. Of universitair docent Jessica Duncan die moest overschakelen op onlinecolleges en haar studenten aanmoedigde om actief mee te doen. Bij genoeg vragen en reacties zou ze college geven in een bananenpak. De studenten deden goed mee en Duncan gaf dus college verkleed als banaan.

Zelf vind ik het ook heel fijn dat ik nu veel tijd samen ben met mijn gezin. Dit voorjaar zou ik voor het eerst sinds ik kinderen had weken van huis weggaan voor conferenties en een gasthoogleraarschap in het buitenland. Ik verheugde me op al die activiteiten, maar zag er ook tegenop om mijn gezin te moeten missen. Nu is er ineens heel veel tijd voor spelletjes en knuffelen met de kinderen. En ja, ik weet dat er ook een heleboel thuissituaties zijn waarbij het helemaal niet fijn is om samengepakt te zitten. Maar ik probeer dus tegen beter weten in de stemming er een beetje in te houden.

Daarom deze week geen getallen in mijn column. Ik ga niet rekenen aan groepsimmuniteit, aan aantallen doden of aan de ellende die we nog kunnen verwachten. Nee, ik ga mijn lievelingsschrijver Kurt Vonnegut aanhalen. In zijn boek Man zonder land schreef hij over zijn oom Alex, die mopperde dat veel mensen zo zelden merkten dat ze gelukkig waren. Dus als hun familie in de zomer onder een appelboom limonade dronk, gezellig pratend over van alles, dan zei oom Alex ineens: ‘Als dit niet fijn is, dan weet ik niet wat wél.’ Vonnegut drukte zijn lezers op het hart om op te merken wanneer ze gelukkig zijn en op zo’n moment te roepen of mompelen of denken: ‘Als dit niet fijn is, dan weet ik niet wat wél.’

En ik wil u vragen om dat juist de komende weken te doen. En als u roept, of mompelt of denkt dat ondanks alles iets echt fijn is, stuur mij daarna een berichtje op ionica@volkskrant.nl. Dan verzamel ik volgende week hier zulke fijne momenten. Ik houd namelijk graag de stemming er een beetje in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden