Hoe moeilijk kan het zijnJasper van Kuijk

Ik ben steeds slechter geworden in mijn handtekening, doordat ik hem nog maar zelden zet

Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: handtekeningen.

Vorige week moesten we ons gezin weer inschrijven bij de gemeente Delft, na een verblijf van een jaar in Zweden. Ik was daar wat zenuwachtig voor, want toen mijn vrouw voorafgaand aan onze tijdelijke  emigratie de geboorteakten van onze jongens ging afhalen werd ik alsnog gesommeerd om mij ook bij het stadskantoor te melden. Mijn handtekening op het aanvraagformulier leek volgens de baliemevrouw niet genoeg op de handtekening in mijn paspoort.

Ik daarheen, nog een keer tekenen. Weer niet goed. Pas bij de derde poging lukte het – inmiddels met trillende vingers, wat het niet makkelijker maakt – om iets op papier te krijgen wat ambtenarengoedkeuring kon wegdragen.

Er is zoveel variatie in mijn handtekening gekomen omdat ik hem bijna nooit meer zet. Vroeger was je handtekening dé manier om je te identificeren. Op girobetaalkaarten, contracten, abonnementen, zo ongeveer op élk stuk officieel papier of plastic.

Tegenwoordig zet ik mijn handtekening nog maar heel incidenteel. En zelfs dan… Toen ik laatst een boekcontract tekende, ging dat via een onlineapplicatie die voor mij een aantal varianten van mijn handgeschreven naam had bedacht waar ik uit mocht kiezen. Bij online-overheidsdiensten gaat identificatie via DigiD. Daardoor ben ik steeds slechter geworden in mijn eigen handtekening. Terwijl het idee van deze toch al vrij gemankeerde identificatiemethode nu juist was dat je handtekening altijd hetzelfde is en dat alleen jij hem goed kan zetten.

Vaardigheden die je niet vaak genoeg gebruikt worden minder: hoofdrekenen, hardlopen, je weg vinden op het Nederlandse wegennet. De ANWB-app geeft als je de Wegenwacht oproept automatisch door waar je staat. Dat is handig én nodig omdat automobilisten, doordat ze blind op hun navigatie vertrouwen, dat zelf vaak niet meer weten. Ouderen die vanwege een verlies aan spiermassa een traplift installeren verliezen nóg meer spiermassa. Use it or lose it. Of in goed Nederlands: gebruik het of fnuik het.

Beeld Volkskrant Infographics

Dat geldt ook voor pincodes en wachtwoorden. Door contactloos betalen, password-managers die je wachtwoorden onthouden, en door vingerafdruk- en gezichtsscanners hoef je minder vaak je password of code in te voeren. En dus vergeet je die.

Whatsapp-concurrent Signal heeft daar een elegante oplossing voor. Die vraagt geregeld of je weer even je inlogcode wilt invoeren, ook als je al ingelogd bent. Goede beveiliging, maar ook een goeie training die zorgt dat een essentiële vaardigheid – de inlogcode invoeren – op peil blijft. Het zou mooi zijn als trapliften en navigatie-software ook zo worden ontworpen dat je wordt geassisteerd, maar dat ook je vaardigheden niet wegteren.

Uiteindelijk ging het inschrijven bij de gemeente prima. Geen enkel probleem met mijn handtekening. Maar dat kwam ook doordat ik de avond tevoren een oefensessie heb gehouden om erachter te komen hoe mijn handtekening ook alweer was opgebouwd en te zorgen dat ik ’m een beetje consistent kon reproduceren.

Jasper van Kuijk op Twitter: @jaspervankuijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden