ColumnRinske Van De Goor

Iedereen heeft recht op zorg, maar ook het recht om níét alle mogelijke zorg te willen

null Beeld

De huisarts-in-opleiding, Hester, en ik gaan samen op visite bij een bejaarde vrouw. Zij heeft vriendelijk bedankt voor de controles van onze ouderenverpleegkundige en is al jaren niet op de praktijk gekomen, dus we kennen haar niet. Als we binnenkomen schrikken we allebei. Haar buik heeft de omvang van een drielingzwangerschap, maar dat is niet de diagnose waar we aan denken.

Ze zit er opgewekt bij. Al een jaar geleden had ze gemerkt dat haar buik wel wat enthousiast groeide, maar ze negeerde het. Ze wilde nog naar haar dochter en kleinkinderen, die in het buitenland wonen. En ze wilde een boek af schrijven. En ik had niet zo’n last van die buik, zegt ze. Ze kijkt ons met een vriendelijke lach en glimoogjes aan. Ze heeft zo’n mooi jaar gehad.

Inmiddels heeft ze wel last van die buik. Ze begint pijnklachten te krijgen, en haar enorme buik zit haar in de weg. Daarom heeft ze gebeld, en hier zijn we dan.

Ik vraag wat ze van ons verwacht. ‘Ik weet ook wel dat ik kanker heb, hoor’, zegt ze. Haar ogen glimmen nog steeds. ‘Wil je nog naar het ziekenhuis?’, vraagt Hester. Ze haalt haar schouders op. ‘Doe maar wat jullie het beste vinden’, zegt ze, ‘maar geen toeters en bellen, hoor. Ik wil gewoon een beetje prettig doodgaan.’ We overleggen met haar wat de opties zijn. Om goed voor haar te kunnen zorgen, zou het helpen om te weten wat er in haar buik speelt, en we besluiten gedrieën dat ze wel naar het ziekenhuis gaat, maar alleen nog onderzoeken en behandelingen gericht op goede palliatie zal ondergaan en zo snel mogelijk weer naar huis komt.

Ondertussen zie ik Hesters ogen haar huis ronddwalen. Het houdt het midden tussen een kleurrijke boekwinkel en een winkeltje vol exotische snuisterijen. Als het echt een winkeltje was, zou ik er uren kunnen snuffelen. Ik raad Hesters gedachten: niet echt praktisch. We vragen of ze heeft bedacht hoe het verder moet als ze zieker wordt. Ze wil het liefst thuisblijven tussen haar boeken. Hoewel we het roerend eens zijn dat het niet echt in haar interieur past, vinden we het allemaal een goed idee om een hoog-laagbed te bestellen. En thuiszorg en pijnstilling – ze vindt het prima.

Dan gaan we. ‘Zijn jullie niet boos dat ik niet eerder heb gebeld?’ vraagt ze. ‘Zeker niet’, antwoorden Hester en ik stellig en in koor. Het is voor haar toch de juiste keuze zo?

Later in het ziekenhuis wordt 23 liter vocht uit haar buik getapt.

Op de praktijk praten Hester en ik nog even na. Wat een innemende, wijze vrouw. Zij aanvaardt wat haar overkomt en heeft er bewust voor gekozen niet eerder zorg te zoeken, in het volle besef dat als zij eerder was gekomen, ze misschien langer zou leven. Maar net zoals iedereen recht heeft op zorg, heeft zij ook het recht niet alle mogelijke zorg te willen. En wat heeft zij een mooi jaar gehad.

Rinske van de Goor is huisarts.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden