ColumnJoost Zaat

Huisartsen en assistentes worden compleet mesjogge van die communicatie per media

null Beeld

Al sta ik buiten de dagelijkse hectiek, in mijn lijf voel ik de boosheid van mijn collega’s over het vaccinatiegemodder. Ik slaap er slecht van. Hoezo stoppen met vaccineren vanwege een superklein risico? Zijn ze nu helemaal gek geworden, daar in Den Haag? Elke interventie heeft risico’s want geneeskunde bedrijven gaat niet zonder.

Aanvankelijk was er alleen een persbericht, een dag later kwam de onderbouwing pas. Inmiddels had iedereen een mening, had boos getwitterd, columns geschreven, in talkshows opgetreden, een motie van wantrouwen met ducttape op de deur van de Gezondheidsraad geplakt of zich anderszins opgewonden. Vooral omdat de hoog risicogroep tussen wal en schip dreigde te vallen. Maandagmorgen werden huisartspraktijken overspoeld met vragen.

Na een lange dag vaccineren wilde ik dinsdag de persconferentie zien. Bordje op schoot. Door de woordenbrij van de bloemgeschoende chefcorona kon ik maar moeilijk wakker blijven. Terloops vertelde hij dat huisartsen die hoogrisicomensen woensdag een brief zouden sturen opdat ze door de GGD met een mRNA-vaccin gevaccineerd konden worden. Ik was gelijk wakker. ’s Avonds wist nog niemand hoe dat moest.

In de Kamerbrief, die na elke persconferentie tegen middernacht volgt, staat het halverwege Hugo’s 384.416 woorden echt: huisartsen gaan die mensen deze week bellen en de GGD gaat hen dan binnen twee weken vaccineren. Die lijstjes lagen allang klaar. Dat is het probleem niet. Huisartsen en assistentes worden compleet mesjogge van die communicatie per media, maar ze zullen natuurlijk bellen. Niemand weet of de rest van de beloften niet opnieuw stuifmeellicht zullen zijn. Woensdagnamiddag bleek dat mensen zich vóór aanstaande maandag moeten aanmelden met een speciale code om in aanmerking te komen voor een ‘versnelde vaccinatie’. Dikke kans op mislukken. Wat er moet gebeuren met oudere AstraZeneca-weigeraars is helemaal onduidelijk.

Het is een zooitje, omdat het doel van het overheidsbeleid zwabbert en het beleid een wedstrijd geworden is tussen horeca en de zorg. Lekken uit de ministerraad, herhaaldelijk valse beloften doen, de neiging alles tot in detail te willen regelen, het is allemaal funest. Maar misschien er is ook veel te veel (des)informatie, waarin beleidsmakers met een neiging tot wanorde verzuipen en wappies altijd wel iets van hun gading vinden en zo de gemoederen opstoken.

Sinds begin vorig jaar verschijnen er élke week zo’n 2.500 artikelen op de speciale covidwebsite van het Amerikaanse National Institute of Health, woensdagmorgen waren het er in totaal 118.834. Op een medische preprintserver stonden er deze week ook 12.254 te wachten op beoordeling. Ter vergelijking: in het eerste jaar van de hiv-epidemie (1983) waren er slechts 53 publicaties. De kwaliteit van veel covid-onderzoek blijkt zelfs in toptijdschriften beroerder dan normaal.

Niemand is expert en kan het hele veld overzien. Een deskundige ‘sterke leider’ is dan ook geen oplossing. Minder opwinding, beter nadenken, helderder communiceren en meer pragmatiek is dat wel.

Als Hugo ophoudt per onleesbare brieven te communiceren en loze beloften te doen, dan prik ik gewoon en beloof ook minder boos te twitteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden