Review

Game van de week: schizofrenie met een afstandsbediening in The Order 1886

Bombastisch? Dat is Sony's jongste spektakelgame zeker. Bizar? Absoluut. Maar deze veldslag tegen een Victoriaans decor tussen ridders, mutanten en verzetsstrijders is bovenal een bipolair fenomeen.

Peter van Ammelrooy
Griezel belaagt ridder aan eind van de negentiende eeuw. Beeld Ready At Dawn
Griezel belaagt ridder aan eind van de negentiende eeuw.Beeld Ready At Dawn

Deze recensie staat op de verkeerde plek.

The Order: 1886 lijkt onweerlegbaar op een computerspel: hij is alleen af te spelen op een moderne spelcomputer je moet knoppen indrukken om de personages op de tv in beweging te krijgen en als je avatar sterft moet de scène over, steeds weer opnieuw tot het poppetje de missie wel in een stuk overleeft. Naar alle maatstaven, normen en criteria gemeten: The Order: 1886 is een game.

Maar deze recensie hoort in het filmkatern.

The Order: 1886 heeft namelijk meer weg van een film. Het grootste deel van het spel beleef je vooral als toeschouwer. Er zijn momenten in vloeiende scènes, zogeheten quick time events, waarin je met een snelle knoppencombinatie de gebeurtenissen voortstuwt. Je grijpt in, maar altijd als een regisseur die tot een vast draaiboek is veroordeeld. Alle ontsnappingswegen die games vaak bieden ontbreken.

null Beeld Ready At Dawn
Beeld Ready At Dawn
null Beeld Ready At Dawn
Beeld Ready At Dawn

De beelden in deze game zijn van bioscoopkwaliteit, de bewegingen en gezichten van personages zo levensecht dat je vergeet dat je met een controller in je handen op de bank zit. Je waant jezelf met een bak popcorn en een biertje in een rood fateuil van de lokale Pathé. De euro's spetteren van het scherm. 'Hoge productiewaarden' noemen de collega's van de filmredactie dat.

Het filmgevoel wordt in The Order: 1886 versterkt door een zwarte balk onder en boven, die je vroeger kreeg als je op een oude tv-toestel naar een film in high-definition keek.

Met de meeste Hollywood-spektakels heeft The Order: 1886 gemeen dat het verhaal nagenoeg niks om het lijf heeft. Het plot is slechts een schamel raamwerk voor achtervolgingen, vuurgevechten en explosies. De stereotiepe personages hebben weinig diepgang en ze maken geen enkele ontwikkeling door. Dialogen komen rechtstreeks uit het grote clichéboek.

Het is vooral het duistere universum van Londen, zwart uitgeslagen door de verwoestende gevolgen van de Industriële Revolutie, dat grote indruk maakt.

null Beeld Ready At Dawn
Beeld Ready At Dawn

Geoefende gamers zullen minder aan hun trekken komen. Ontwikkelaar Ready At Dawn spreekt van een first-person-shooter (een schietspel vanuit het schouderperspectief), maar de game blijft achter bij de toppers in dit genre. Ook liefhebbers van puzzels kunnen beter elders kijken. Hoewel het qua opzet veel gemeen heeft met eerdere interactieve films haalt The Order: 1886 niet het niveau van titels als L.A. Noir en Heavy Rain.

In al zijn schizofrenie is dit spel een indrukwekkend staaltje interactieve cinematografie, een lust voor oog en oor en een staalkaart van de technische mogelijkheden die de PlayStation 4 biedt.

The Order: 1886, dus. Een geslaagde én een geflopte gilm. Een meesterlijke én een ondermaatse fame. Op zijn minst intrigerend.

The Order: 1886 (Ready At Dawn / Sony)
Uitgebracht voor de PlayStation 4
Geschikt bevonden voor 18 jaar en ouder (PEGI)

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden