Review

Game van de week: No Man's Sky is SimCity op een astronomische schaal

No Man's Sky houdt de gemoederen bezig sinds Sony twee jaar geleden op de E3-beurs in Los Angeles de eerste beelden van het spel toonde. Was alle opwinding terecht?

De mechanische inboorlingen zijn niet altijd vriendelijk in No Man's Sky. Beeld Hello Games

De landing op de maan was een technologische prestatie van formaat door de Amerikanen. Maar was het ook een wereldschokkend evenement geweest als de televisie in 1969 nog niet was uitgevonden? Wat als niemand Neil Armstrong zijn kleine stap voor de mens, maar een reuzensprong voor de mensheid had zien maken?

We vragen het maar, omdat we de afgelopen twee weken tientallen landingen op onontdekte hemellichamen hebben gemaakt zonder dat er camera's bij waren. Niemand die ons namens TeamNL een vlag in de grond heeft zien steken.

Het waren virtuele planeetbezoeken in No Man's Sky, een computerspel gemaakt door de kleine Britse ontwikkelstudio Hello Games. Die studio geniet enige bekendheid dankzij hun enige andere game, Joe Danger, waarin je als een motorrijder over een lachwekkend obstakelparcours dendert. Een groter verschil met No Man's Sky is amper denkbaar.

Beeld Hello Games
Beeld Hello Games

Wiskundeplaneet

No Man's Sky houdt de gamegemoederen al twee jaar bezig, sinds Sony op de E3-beurs in Los Angeles de eerste beelden van deze ruimteverkenner en handelssimulator toonde.

In No Man's Sky denderen we door een onmetelijk universum, dat iets meer dan 18 triljoen planeten omvat. Die kun je allemaal bezoeken, als je in staat zou zijn om 580 miljard jaar oud te worden. Die 18.446.744.073.709.551.616 planeten zijn niet stuk voor stuk, pixel na pixel, door Hello Games gebouwd, maar zijn het resultaat van een riedel algoritmes die bodem, dampkring, flora en fauna plus reserveonderdelen voor ruimteschepen creëren als de speler een bepaald punt in de game bereikt.

De eerste planeetlandingen zijn spannend, omdat je niet weet wat voor vegetatie je zult aantreffen of wat voor vreemde dieren. Omdat je niet weet of en hoe schadelijk de atmosfeer en straling zullen zijn. Je vergaapt je aan de prachtige landschappen, gaat op zoek naar mineralen en onderdelen waarmee je de reis door het heelal kunt voortzetten. Met pech haal je je de woede op de hals van de sentinels, een soort humeurige ruimtepolitie die in actie komt als je je op een planeet wel erg destructief gedraagt.

Dit alles onder de begeleiding van de muziek van 65daysofstatic, een instrumentale post-rock band uit Sheffield die bij vlagen klinkt als Radiohead die Tom Yorke heeft thuisgelaten. De soundtrack duurt slechts een kleine twee uur, als we YouTube mogen geloven - dus hier zal veel herhaling op de loer liggen.

Een verwijzing naar 2001: A Space Odyssey in No Man's Sky. Beeld Hello Games

Micromanagement

Het oogt allemaal fraai, het klinkt allemaal fraai en de eerste uren speelt het ook erg fraai, maar na een tijdje bekruipt je het gevoel dat je dit niet maanden achtereen zou willen spelen - laat staan 580 miljard jaar.

Gamen kan een prettige solitaire ervaring zijn, als je wordt meegesleept door een boeiende vertelling. Maar No Man's Sky heeft geen plot: het is meer een managementspel als SimCity (de bouw-en bestuur-je-eigen-stad-game), en dan op een kosmische schaal. Het is meer Pokemon GO dan Mass Effect (de fantastische sf-trilogie van BioWare) - met dit verschil dat je in Niantics game maar 200 wezentjes hoeft te vangen en niet verder hoeft dan Kijkduin, terwijl catch-them-all een onmogelijke opgave is in de eindeloze uitgestrektheid van No Man's Sky.

Ervaringen van veelspelers leren dat No Man's Sky zeker verrassingen opwerpt, zoals zwarte gaten, zwevende rotsen, intrigerende industriële bouwsels, perfecte ronde meren, Death Star-look-a-likes en scheepsladingen bizarre schepsels. Maar het vergt wel doorzettingsvermogen en een voorliefde voor micromanagement. Je brengt veel tijd door in keuzemenu's. Het spel laat je maar een beperkte hoeveelheid mineralen en onderdelen verzamelen voor je ruimteschip, je ruimtepak en je multitool waarmee je grondstoffen delft én aliens beschiet.

Jurassic Planet? Beeld Hello Games

Han Solo

Zoals we al constateerden, is het bovenal een solitaire beproeving, net als Matt Damons' gedwongen verblijf op de rode planeet in The Martian. Alleen kreeg Matt halverwege de film wél weer contact met de aarde. Via een camera.

No Man's Sky (Hello Games)
Uitgebracht voor PlayStation 4 en pc
Geschikt bevonden voor 7 jaar en ouder

Minecraft! Nee. Maar we begrijpen de verwarring. Beeld Hello Games
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden