Review

Game van de week: klassieke griezels in een modern jasje in Doom VFR

Doom was een kleine kwart eeuw terug een baanbrekend computerspel. Is een nieuwe Doom in virtual reality net zo grensverleggend? De buitenaardse naarlingen zijn in elk geval nog enger.

De poorten naar de hel staan wijd open in Doom VFR. Beeld id Software

Wáár was jij toen je het nieuws hoorde over de bomaanslag op het World Trade Center in New York? Toen de eerste webbrowser uitkwam (Mosaic)? Toen Miguel Indurain opnieuw de Tour de France won? Toen Amerikaanse mariniers sneuvelden in Mogadishu? Toen Meat Loaf de top-40 bestormde met I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)?

Als iemand het antwoord geeft dat-ie op al die historische momenten met zijn snufferd voor een pc-scherm zat en aan de lopende band aliens afknalde, dan hebben we met een gameveteraan te maken.

In 1993 verscheen de game Doom (officieel: DOOM) en de wereld werd nooit meer hetzelfde. Doom is de moeder van alle moderne schietspellen, de eerste game waarin we turend over de loop van een geweer door een (semi-)3D-omgeving liepen.

In dat opzicht is het misschien wel passend dat ontwikkelaar id Software zijn baanbrekende klassieker nu heeft gerecycled voor een andere, grensverleggende gametechnologie: virtual reality, op de PlayStation 4 (getest) en pc. Met een VR-bril op is de woeste, enge en claustrofobische wereld van Doom nog helser, griezeliger en beklemmender. En moeilijker te navigeren - maar daarover verderop meer.

Beeld id Software
Beeld id Software

Op Mars

Doom VFR is losjes gebaseerd op de schitterende remake die id Software vorig jaar al uitbracht van zijn bijna kwart eeuw oude evergreen. We spelen een gedemoraliseerde werknemer/vechtjas van een gewetenloze onderneming op Mars, die onverwacht alleen achterblijft als op de rode planeet letterlijk de hel losbreekt.

De anonieme hoofdrol moet zich een baan vechten door hordes buitenaardse griezels met een kwalijke inborst. Bizar genoeg vindt het personage nog steeds tijd en ruimte om tussen de bloedbaden door reparaties te verrichten aan een verwoest laboratorium. De oorspronkelijke held uit 1993 had daarvoor geen tijd: die had zijn handen vol aan de bestrijding van kosmisch gespuis.

Doom VFR roept qua volledige onderdompeling zonder moeite een levende en beangstigende omgeving op. Met een VR-bril en koptelefoon op jagen de aliens ons harder de stuipen op het lijf dan op een plat televisie- of computerscherm. Het werkt, en hoe. Alien na alien neerknallen is na 24 jaar nog steeds een enerverende ervaring, zeker als de exotische naarlingen in fonteinen van bloed en vlees vlak voor je neus uiteenspatten.

Het is de besturing die herhaaldelijk in de weg zit. Zo beweegt onze held zich voort via teleporting: we zetten een kruisje op de plek waar we naar toe willen en daar springt de camera dan naar toe. Erg snel of secuur gaat het er niet aan toe. Wat er regelmatig toe leidt dat we de benen willen nemen, maar onszelf juist binnen graaibereik van een grote griezel transporteren - met de dood als gevolg.

Doom is ook een game waarin je eigenlijk voortdurend moet bewegen: teleporting vereist vaak even een pauze om je vluchtwegen te bedenken, maar de vijand gunt je amper een nanoseconde rust.

Kijk eens mama, zonder handen. Of liever gezegd: zonder lichaam. Beeld id Software

Nepgeweer

Doom VFR biedt ons drie manieren om wapens af te vuren en voorwerpen te manipuleren: de conventionele controller van de PlayStation, de bewegingsgevoelige Move-pookjes en Sony's VR-richtingscontroller, een plastic nepgeweer speciaal ontworpen voor virtual-reality-games.

Geen van drieën is zaligmakend. Maar de standaardafstandsbediening van de PlayStation 4 blijkt het beste te werken, ook omdat de knoppenindeling zo vertrouwd aanvoelt. De Richtcontroller is een goede tweede keus, al stuitert de geweerloop soms verrassende kanten op - en vaak de verkeerde verrassende kant op.

Het is ook raar om als personage in een game slechts aanwezig te zijn als een paar zwevende handen, zoals dat in Doom VFR gebeurt. Ook hier toont virtual reality zijn technische beperkingen. De hardware kan complexere beelden - meer lichaam - niet aan.

Drie tientjes voor een ervaring die twee tot vier uur duurt - voor geharde gamers - is niet veel geld en de hernieuwde kennismaking met Doom brengt allerlei herinneringen terug. Zoals: aan momenten in 1993 op zolderkamers waar we vochten voor de redding van het mensdom terwijl het buurmeisje meeblèrde met Whitney Houstons I Always Love You.

Doom VFR (id Software / Bethesda Softworks)
Uitgebracht voor PlayStation 4 (getest) en Vive op pc
Geschikt bevonden voor 18 jaar en ouder

De Sony-richtingcontroller (Aim Controller) voor PlayStation 4-VR. Beeld Sony

Meer VR van Bethesda

Veel titels voor virtual reality zijn kleinere, nieuwere games, speciaal gemaakt voor VR op de PlayStation 4, Facebooks Oculus Rift of HTC's en Valve's Vive. Er is een overdosis aan schiet- en griezelspellen.

Het Amerikaanse softwarehuis Bethesda pakt het anders aan: het heeft dit jaar drie grote games uit zijn catalogus omgebouwd voor virtual reality. Doom VFR is een 'nieuwe' game, losjes gebaseerd op de opgevoerde en opgepoetste versie van Doom uit 1993 zoals die in 2016 verscheen voor de Xbox One, PlayStation VR en Windows. Ook andere kaskrakers heeft Bethesda onder handen genomen. Zo valt The Elder Scrolls V: Skyrim in VR te spelen op de PlayStation 4; Fallout 4 VR op (alleen) de HTC Vive. Doom VFR verschijnt op zowel PlayStation als de Vive.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.