Review

Game van de week: het verdriet van een reuzendoder in The Shadow of the Colossus

De eigenzinnige ontwikkelaar Fumito Ueda schiep dertien jaar geleden niet minder dan een meesterwerk rond een jonge held, die in een mysterieuze wereld kolossussen moet verslaan om een meisje uit de dood te laten herrijzen. Maar kun je een meesterwerk moderniseren?

Een genadestoot in Shadow of the Coloussus Beeld Sony

Wat als je meer detail photoshopt in Rembrandts Nachtwacht? Is Citizen Kane van Orson Welles dezelfde film als je die in een kleurenversie uitbrengt? Hoe klinkt Elvis' You Ain't Nothing But A Hound Dog als je die met moderne instrumenten opneemt in een hedendaagse platenstudio? Kortom: wat gebeurt er als je een meesterwerk moderniseert?

Het antwoord op die vraag wordt gegeven door The Shadow of the Colossus, een computerspel uit 2005 dat deze week in een nieuw jasje is verschenen. Sony bracht de game destijds uit voor de PlayStation 2, een toen al vijf jaar oude spelcomputer die een jaar later zou worden ingehaald door de technisch veel sterkere PlayStation 3.

De nieuwe, met meer pixels en polygonen opgevoerde versie van The Shadow of the Colossus buit de nog hogere specificaties van de PlayStation 4 uit. Het resultaat: fundamenteel anders.

De dertien jaar oude klassieker oogt alsof de ontwikkelaars er gisteren de laatste hand aan hebben gelegd. De beelden zijn scherper, lichter en helderder. Het oogt allemaal prachtig, maar tegelijkertijd halen al die details een deel van het mysterie weg dat het origineel in al zijn technische beperkingen omringde.

De vage decors, het landschap dat door de pixelarmte in een permanent schimmige mist was gehuld - ze maakten de ervaring van de queeste die The Shadow of the Colossus is absoluut anders. In de vertaling, zoals dat zo mooi heet, is iets verloren gegaan.

Beeld Sony
Beeld Sony

Achilleshiel

Niettemin blijft de game van de eigenzinnige ontwikkelaar Fumito Ueda (1970) een aparte belevenis. The Shadow of the Colossus vertelt het verhaal van een jonge krijger, die zestien immense schepselen, de kolossussen, moet vellen om een meisje uit de dood laten herrijzen.

De kolossussen, trage monsters met delen van een bouwwerk in hun lijf, kunnen door het hoofdpersonage, Wander, worden gedood als hij ze met zwaard of pijl en boog in hun zwakke plekken treft. Die 'achilleshielen' zijn zichtbaar als een soort oplichtende zegels. Ze bevinden zich meestal op hun kop, maar komen ook voor op hun voetzolen en soms zijn het echte achilleshielen die Wander moet treffen. Steeds moet je een kolos beklimmen, je vastklampen aan zijn harige vacht, om je doel te bereiken.

Wat ook niet anders is, is dat elke keer als je een kolossus verslaat, dat niet voelt als een verdiende overwinning. Waarom moesten deze gigantische schepselen sneuvelen om het lot van een dood meisje te veranderen? Misschien is dat droevige besef wel de schaduw in The Shadow of the Colossus. De game raakt je netvlies, maar nog meer je hart.

Beeld Sony

The Shadow of the Colossus (SIE Japan Studio / Team Ico / Sony)
Uitgebracht voor de PlayStation 4
Geschikt bevonden voor 12 jaar en ouder

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.