Review

Game van de week: een universum vol bugs en gekke bekken in Mass Effect Andromeda

Na vijf jaar is er weer een nieuwe editie van Mass Effect, de veel bejubelde sf-soap opera van BioWare.  De hooggespannen verwachtingen worden niet helemaal ingelost.

In de sterren staat geschreven... oh, wacht: een spelfout. Beeld BioWare

'We kiezen ervoor om naar de maan te reizen en andere missies... niet omdat ze makkelijk uit te voeren zijn, maar omdat ze zwaar zijn, en dit doel het uiterste zal vergen van onze krachten en vaardigheden', zei de Amerikaanse president John F. Kennedy in 1962 in een toespraak waarin hij aankondigde dat zijn land in tien jaar een man op de maan zou zetten.

Mass Effect: Andromeda zou je om dezelfde redenen moeten spelen. Niet omdat het een reprise is van de uiteindelijk uitmuntende sf-trilogie die ontwikkelaar BioWare vijf jaar geleden definitief leek te hebben afgesloten. Niet omdat je van games houdt waarin elke beslissing telt en het plot een andere wending geeft. Niet omdat je seks kunt hebben met aliens. (Dat was dè reden in 2012).

Nee, je moet Mass Effect: Andromeda spelen omdat deze titel het uiterste van je vergt en je tot het uiterste tergt. Omdat de aanhouder wint en een gamer uiteindelijk allerlei elementen zal vinden die deze vierde Mass Effect toch de moeite waard maken.

Om te beginnen is dit een sequel noch een prequel, om de taalrubriek van de Volkskrant uit te dagen een vertaling te vinden voor niet een, maar twee leenwoorden. Qua timing valt Andromeda tussen de delen 2 en 3 van Mass Effect in, maar slaat qua verhaallijn een geheel nieuwe zijweg in. De oude helden zijn elders, uit beeld.

Smurf in Mass Effect Andromeda? Beeld BioWare
Romance in Mass Effect: 'Mijn sterrenstelsel of het jouwe?' Beeld BioWare

Nepotisme

In deze nieuwe vertelling schiet 'onze' Melkweg tienduizenden mensen en buitenaardse allochtonen in vier ruimteschepen naar het naburige Andromeda-sterrenstelsel, om het nabije heelal te koloniseren. Waar uiteindelijk na dik zes eeuwen reizen alleen het mensenschip aankomt. En de mens, nadat hij is ontwaakt uit een winterslaap in diepgevroren toestand, meteen een ras van niet zo vriendelijke aliens op zijn dak krijgt.

De hoofdpersoon die we spelen is dochter Sara of zoon Scott (de keuze staat vrij) van de commandant van het mensenschip, ene Ryder die al vrij snel aan het begin van de game zijn leven geeft opdat zijn kroost zijn werk kan voortzetten. Dat nepotisme in de 23ste eeuw niet is uitgeroeid en dus de onervaren kinderen van Ryder de leiding krijgen over de missie is een vraag die Mass Effect: Andromeda maar niet beantwoord. Er worden wel meer vragen niet gesteld.

Ryders missie staat voor het grootste deel uit de verkenning, het bewoonbaar maken en anders wel het plunderen van planeten van verschillende pluimage - van zuurstofrijk tot verstikkend giftig, van rijk voorzien aan bodemschatten tot kaal en leeg.

Ja, Andromeda roept herinneringen op aan de vreemde sensatie van vorig jaar: het is No Man's Sky maar dan kogels, kanonnen en ruimtelasers. In de tijd dat je niet een planeet aan het inlijven bent, ben je bezig om je het vege lijf te redden. De gevechten waren in de originele trilogie al prima opgezet, en dat is in Andromeda amper anders, op een mechanisme na dat je eenvoudiger uit dekking aliens over de kling laat jagen.

Van hieraf gaat het bergafwaarts met Mass Effect no.4. Beeld BioWare

Partnerkeuze

Tussen het piefpaffen door is er ruimschoots tijd voor romance, waarbij geen enkele combinatie wordt uitgesloten tussen geslachten of galactische afkomst, maar alle erotiek in het nette blijft. Als de mens ooit echt de kosmos intrekt, kunnen de mannen er overigens op rekenen dat ze binnen de kortste keren worden ingeruild voor een meevoelende, trouwe en sympathieke Asari, Turian, of Salarian - als we de berichten op het internet mogen geloven over vrouwelijke gamers en hun partnerkeuze in Andromeda.

De vierde Mass Effect gaat helaas wel gebukt onder een onthutsende veelheid aan bugs - programmeerfouten die je van een studio met een reputatie als BioWare niet zou verwachten.

Bleef het maar beperkt tot personages die door muren en deuren lopen of camera's die plots hardnekkig op een positie blijven steken. Veel erger zijn de gezichtsuitdrukkingen: de menselijke personages trekken bizarre grimassen, of lijken opeens wel over 64 tanden en kiezen te beschikken in plaats van de gebruikelijke 32. Daarbij komt dat de teksten die uit die monden rollen vaak te idioot of te clichématig voor woorden zijn. Het gros van de dialogen zouden ze zelfs in Goede Tijden, Slechte Tijden niet over hun lippen krijgen.

Mass Effect: Andromeda is een teleurstellende terugkeer naar een universum waar tallozen tientallen nog maar vijf jaar geleden uren, dagen en weken hebben doorgebracht. Dit vierde avontuur vraagt veel van het doorzettingsvermogen waar president Kennedy in 1962 zijn landgenoten om vroeg en kreeg. Zeven jaar later Neil Armstrong zijn kleine stap, maar een grote sprong voor de mensheid. Die sprong maakt Andromeda tenslotte ook, maar met horten en stoten en niet zonder fascinerende frustraties.

Een dialoog zonder grimas. Beeld BioWare

Mass Effect: Andromeda (Electronic Arts / BioWare)
Uitgebracht voor pc, PlayStation 4 en Xbox One
Geschikt bevonden voor 16 jaar en ouder


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden