Review

Game van de week: een goede tiener is een dooie tiener in Until Dawn

De interactieve film is een interessant, maar lastig gamesgenre dat veel geduld en inlevingsvermogen vraagt. Slaat Sony de spijker dit keer op zijn kop?

Nog even en deze tieners hoeven zich nooit meer druk te maken over acne. Foto Supermassive Games

Hebben tieners in griezelfilms nooit griezelfilms gezien met tieners erin?

Kennelijk niet. Want alleen in films vertonen jongeren het onlogische gedrag dat je tieners in typische slasher-style teenage flicks als Scream en I Know What You Did Last Summer ziet vertonen. Ze nemen de beslissingen waar je thuis op de bank hoofdschuddend naar kijkt. Het is kennelijk een ijzeren wet in Hollywood dat personages op het witte doek nooit denken 'wacht eens even, dit heb ik wel eens eerder in een film gezien'.

Vanzelfsprekend is er ook onder de acht jongeren in het computerspel Until Dawn niemand die bedenkt dat het niet te al te snugger is om naar ver afgelegen skihut te gaan, met een defecte kabelbaan, 's avonds, met slecht weer en nota bene de plek waar een jaar eerder twee van hun vrienden na een misplaatste poets zijn omgekomen.

Nou, ja, in een klein humoristisch moment referen ze eraan:
Zij: 'Vind je ook niet dat dit lijkt alsof we in een film spelen?'
Hij: 'Als dat zo is, hoop ik dat het een romcom is.'

De roomservice komt het badschuim aanvullen. Foto Supermassive Games

Griezels

Until Dawn speelt met de clich├ęs van het genre van de tienerhorror, zodanig dat het bijna een parodie wordt. De personages zijn misschien nog wel dommer dan die van het witte doek. Ze lijken ook niet vreselijk gebukt te gaan onder het verlies van hun twee kameraden - ook nog eens keer twee zussen van een van hen - en proberen vooral elkaar zo veel mogelijk vliegen af te vangen en in elkaars bed te geraken.

Ieder weldenkend wezen zou de benen nemen zodra zich de skihut verschijnselen voordoen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar de meute daalt juist af in enge kelders en grotten. Een mysterieus rammelend luik in de vloer? Natuurlijk halen we dat van het slot om te zien wat er achter zit. Natuurlijk gaan we op pad zonder een wapen mee te nemen, al was het maar een stuk hout, om de griezels af te weren die ons belagen.

Het idee achter Until Dawn is dat de speler probeert zo veel mogelijk van de acht personages levend naar de finish te krijgen. De game kan dan ook meerdere keren worden gespeeld, omdat er verschillende scenario's in zijn verwerkt. Voortdurend stellen de verwikkelingen je voor dilemma's, die elk van invloed zijn op de loop van dat specifieke verhaal. De game maakt gebruik van het 'vlindereffect' - een term afkomstig uit de chaostheorie om aan te geven dat omslagen in een klein hoekje kunnen zitten. Kleine ingrepen van de gamer kunnen consequenties hebben later in het spel.

Iedere overeenkomst met I Know What You Did Last Winter bestaat niet alleen in onze verbeelding. Foto Supermassive Games

Gewetenloos

De opzet van Until Dawn vertoont veel overeenkomsten met de interactieve films als Heavy Rain, Beyond en L.A. Noire, een lastig genre dat veel geduld en inlevingsvermogen vraagt. De bediening is eenvoudig. Soms is het zelfs slechts een kwestie van de afstandsbediening van de PlayStation helemaal stil houden opdat de personages op het scherm niet worden opgemerkt door gevaarlijke schepsels die de acht op de hielen zitten. Op andere momenten moeten we kort rennen of klimmen.

Maar we moeten vooral morele keuzes maken: kiezen we op een brug die op instorten voor ons eigen vege lijf of doen we een poging om een kameraad te redden die boven de afrond bungelt?

Until Dawn is niet perfect, met acht platte personages waarvoor je moeilijk sympathie kunt opbrengen, maar niettemin een genoeglijke ervaring.

Mijn kop eraf als Sony hier niet ook een film van gaat uitbrengen. Hopelijk gaan alle tieners die bekijken.

Until Dawn (Supermassive Games / Sony)
Uitgebracht voor de PlayStation 4
Geschikt bevonden voor 18 jaar en ouder (PEGI)

Emily bleef nog een tijdje hangen. Foto Supermassive Games