Review

Game van de week: een aha-erlebnis met hindernissen in Crash Bandicoot

De gameswereld verkoopt veel nieuwe wijn in oude vaten. Niet alle pogingen om oude helden nieuw leven in te blazen slagen even goed. Hoe brengt Crash het ervan af?

Nostalgie op het randje in Crash Bandicoot N Sane Trilogy. Beeld Activision

Het antwoord van Sony twintig jaar geleden op de succesvolle vaandeldragers van zijn Japanse concurrenten Nintendo (dat was Super Mario) en Sega (Sonic) was wat biologen een echte buideldas noemen. Maar dan in cartoonvorm en begiftigd met superkrachten door een krankzinnige professor.

Crash Bandicoot werd razend populair. Hoewel de games erg leken op de klim- en springavonturen van Super Mario was de buideldas de loodgieter op een terrein verreweg de baas. Super Mario kon alleen van links naar rechts hollen en rollen over een bizarre hindernisbaan. Crash leefde in een 3D-wereld: hij kon zich ook van achter naar voren en vice versa bewegen door een even komische als complexe wereld.

Crash bleef gewild, tot zes jaar geleden. Na liefst achttien games verdween de grapjas stilletjes door een zijdeur. De formule was uitgewerkt.

Nu is Crash Bandicoot terug.

Beeld Activision
Beeld Activision

Schitterend

De eerste drie games zijn onder het banier van de 'N Sane Trilogy' gebundeld op een schijfje. De oude content is netjes opgepoetst en opgevoerd om aan de eisen van deze tijd te voldoen en ziet er op de PlayStation 4 Pro en een geschikte 4K-televisie schitterend uit. Het originele geluidsspoor is door een hoogwaardige hifi-wasstraat gehaald: geluidseffecten en stemmen klinken alsof ze gisteren zijn opgenomen.

Spelelementen die gangbaar zijn geworden dankzij internet zijn toegevoegd, zoals het opslaan van je spelvooruitgang in de cloud en met online-scoreboards, waarop je jouw prestaties met die van andere kunt vergelijken. Maar daar stokt de vernieuwing.

Aan de formule is niets gewijzigd. In de remakes van Crash Bandicoot, Crash Bandicoot 2: Cortex Strikes Back en Crash Bandicoot: Warped probeer je nog steeds te voorkomen dat de wereld ten onder gaat door de machinaties van je kwaadsappige schepper, Dr. Neo Cortex, dwars te zitten.

Je springt, rent, klimt, klautert, zwaait, pirouetteert en valt over een eindeloze reeks obstakels heen. De games wemelen van de citaten uit andere vormen van vermaak, zoals de scène met het rollende rotsblok uit Indiana Jones & The Temple of Doom (spoiler: Indiana Jones werd niet geplet).

Beeld Activision

Nostalgie

Wat ook niet is veranderd zijn de bediening en spelmechanismen. Dat heeft tot gevolg dat wat oudere gamers een aha-erlebnis zullen voelen: ondanks het cartooneske uiterlijk was - en is - Crash Bandicoot een behoorlijk pittig en uitdagend spel.

Maar de fans van vroeger zullen ook stuiten op dezelfde beperkingen die in de oorspronkelijke games zaten, zoals tegenstanders die nauwelijks echt op jouw strapatsen reageren, amper ruimte voor vergissingen en de frustratie dat elke fout fataal eindigt. Ondanks de opfrisbeurt doet Crash Bandicoot gedateerd aan - een euvel waaraan wel meer remastered games lijden.

Oudere gamers hebben nog de troost van de nostalgie, spelers die Crash Bandicoot voor het eerst ervaren hebben die niet. Aan de andere kant: voor sommigen kunnen games niet moeilijk genoeg zijn. Veteraan én sadomasochistisch aangelegd? Hier is de opvolger van Dark Souls, Bloodborne en The Binding of Isaac.

Beeld Activision

Crash Bandicoot N Sane Trilogy (Vicarious Visions / Activision)
Uitgebracht voor PlayStation 4
Geschikt bevonden voor 7 jaar en ouder

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden