Review

Game van de week: Breath of the Wild, een game zoals Orson Welles die zou maken

De spellen uit The Legend of Zelda-reeks horen al jaren tot het gamescanon. Ook Breath of the Wild is een niet te missen klassieker-in-de-maak.

Kleine held in een grote wereld: Link in de nieuwe Legend of Zelda. Beeld Nintendo

'Als je games ontwerpt en je hebt nooit The Legend of Zelda: Ocarina of Time gespeeld', schreef de gamessite IGN in 1998, 'dan ben je als een regisseur die nooit Citizen Kane heeft gezien, of een musicus die nog nooit heeft van Mozart gehoord.'

We hebben er negentien jaar op moeten wachten, maar er is nu een andere meetlat waarlangs we de beste computerspellen van deze tijd kunnen leggen: Breath of The Wild. Niet geheel toevallig is dat het jongste avontuur uit The Legend of Zelda-reeks, die al 31 jaar meegaat. Het is zeker geen game zonder mankementen of frustraties, maar niettemin een immens en meeslepend meesterwerk.

Breath of Wild pakt alle vertrouwde elementen uit voorgaande Zelda-titels, husselt er wat anabole steroïden doorheen en brengt ze over naar een schier eindeloze wereld, een uniek universum waarin de gamer tientallen uren zal stukslaan aan rennen, zwemmen, jagen, paardrijden, versterkende brouwsels maken, verkenningen, vechten en puzzelen.

En klimmen. Link, de onvermoeibare en leeftijdloze held uit de Zelda-games, klimt en klautert wat af, geholpen door het feit dat elke boom in het fictieve rijk Hyrule kan worden beklommen. Ook als daar niks te vinden is.

Beeld Nintendo
Beeld Nintendo

Vallen en opstaan

Het plot, als in alle Zelda-games, maakt gewag van een wereld die in de greep is van het ultieme kwaad, in dit geval de Calamity Ganon, een megalomane aanwezigheid die door Link moet worden verslagen. Daar gaat een trek- en speurtocht aan vooraf die onze held naar alle uithoeken van Hyrule voert, door een eindeloze keten van kerkers, langs een eindeloze stoet vijanden en door een eindeloze parade van puzzels. Wie tijd van leven heeft, kan ook allerlei nevenmissies op zich nemen en zijwegen inslaan. Of in bomen klimmen.

Breath of the Wild is geen game voor novicen zonder engelengeduld. De aanwijzingen liggen niet voor het oprapen. De gamer moest op de tast zijn weg vinden, onder meer door te praten met personages die hij op zijn omzwervingen ontmoet - figuren die voor het eerst in een Zelda-game af en toe praten met een menselijke stem. Link niet: hij blijft als de hoofdrolspeler in een 'stomme' film.

Een voorproefje van de methodiek van vallen en opstaan krijgt de gamer al in het prille begin, als Link uit een honderd jaar durende coma wordt gewekt door een mysterieuze vrouwenstem die hem opdraagt Hyrule van de ondergang te redden. De held stuit op een oude man die aan een soort parapente uit het zwerk komt zetten en die Link belooft dat het glijscherm van hem is, als Link hem een gezegend voorwerp bezorgt.

Als Link daarin slaagt, blijkt de oude baas nog drie van die voorwerpen te verlangen.

Beeld Nintendo

Een iPhone?

Alle middelen blijken een beperkte levensduur te hebben: stokken waarmee je appels (voedsel) uit bomen slaat of vijanden verslaat, breken na een tijdje. Het is zaak om de juiste hoeveelheid hulpstukken, genees- en levensmiddelen mee te torsen, opgeslagen in een inventaris die zich niet altijd even makkelijk laat doorzoeken.

Aan de andere kant krijgt Link op den duur de Sheikah Slate in handen, wat neerkomt op een soort iPhone waarmee de held kaarten en informatie over tegenstanders kan opvragen. Het is een fremdkörper in een fantasy-wereld. Het lijkt wel een trend: ook Aloy, de heldin uit Horizon Zero Dawn, krijgt op een post-apocalyptische aarde waarin technologie lijkt verbannen hulp in de vorm van een soort alleswetend wearable.

Breath of the Wild verschijnt voor de Wii U, als laatste grote game die Nintendo voor zijn mislukte spelcomputer uitbrengt, en voor de Switch, zijn intrigerende opvolger. Het aanbod van Switch-titels mag dan schraal lijken, Breath of the Wild is dè reden om de console te kopen.

Waar deze 19de Legend of Zelda perfect in slaagt is om zijn zwakke kanten te verbergen onder een laag van verwondering, verpakt in een prachtig decor. Als Orson Welles vandaag zou leven en de regisseur van Citizen Kane zou van games houden, dan zou hij het verhaal over Rosebud in Hyrule situeren.

The Legend of Zelda: Breath of the Wild (Nintendo)
Uitgebracht voor Switch en Wii U
Geschikt bevonden voor 12 jaar en ouder

Beeld Nintendo

Nintendo Switch

Onze recensie van de Nintendo Switch: de nieuwe spelcomputer van Nintendo waarmee je thuis op de tv kunt gamen én onderweg in de bus of trein. Het apparaat heeft een uniek design. Zelda: Breath of the Wild is dé reden om hem aan te schaffen, want verder is het aanbod aan games karig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden