Festival-avond in teken van de pech

Oscar Hahn maakte er maar een grapje van. 'Ik zal het u bekennen', zei de Chileense dichter tegen het Poetry-publiek....

Van onze verslaggeefster

Karin Veraart

ROTTERDAM

Tijdens het eerste deel van hetprogramma bestond die erin dat August Willemsen, de vertaler van de drie optredende Braziliaanse dichters, het onverwacht liet afweten als presentator. Erik Menkveld, de man die zondag de Buddingh'-prijs niet kreeg vanwege zijn betrokkenheid bij het poëziefestival, verving Willemsen - kennelijk op de valreep, waardoor de dichters alleen een wat stroeve inleiding kregen. Een gesprekje achteraf in de Chesterfields op het podium zat er niet in, zei Menkveld. Daartoe schoot zijn Portugees tekort. Jammer, want de voordrachten van Cláudia Ahimsa (1963), Nelson Ascher (1958) en Ferreira Gullar (1930) waren boeiend en deden uitzien naar een persoonlijke noot bij de summiere levensbeschrijving in de festivalgids.

Oscar Hahn ving het dan sportief op met een geintje, het Chileense en tweede deel van de avond verliep al evenmin erg gelukkig. Allereerst bleek Gonzalo Rojas door ziekte verhinderd. Rojas ontving eind maart de Octavio Paz-prijs. Zo bekend als Paz was, aldus Poetry, zo onbekend was Rojas. Met zijn komst naar het festival moest hieraan een einde komen, maar het mocht niet zo zijn. Zijn poëzie werd met toewijding voorgedragen door José Zepeda, van het bureau Latijns Amerika bij de Wereldomroep.

Daarbij was presentator Jean Pierre Rondas ook al weer door griep geveld en viel Marc Reugebrink (jury Buddingh'-prijs) voor hem in. Reugebrink had zich de hele dag met bundels van Hahn en Rojas op zijn hotelkamer opgesloten en zich ondanks de zenuwen vast voorgenomen een gesprekje met Hahn te voeren, vertelde hij.

Volgens eenzelfde soort formule als zijn voorgangers droeg Hahn (1958) negen gedichten voor, waarvan de eerste na afloop werd vertaald door zijn vertaalster Mariolein Sabarte Belacortu en de rest in het Nederlands simultaan werd geprojecteerd. Daarop nam hij even plaats in een van de fauteuils.

Hahn ontvluchtte zijn geboorteland in tijd van troebelen en woont momenteel in Iowa. De kijk van de dichter op de Noord-Amerikaanse samenleving komt meerdere malen in tragikomische strofen aan bod; maandag presenteerde hij hiervan enkele fijne voorbeelden. Daarnaast schrijft hij macabere, en soms surrealistisch aandoende poëzie, die zo zei hij, vooral is terug te voeren op invloeden van fantastische verhalen - ook uit Europa.

Dat er een typisch Latijns-Amerikaanse manier van dichtkunst zou bestaan betwijfelde hij, en hij niet alleen, zo bleek wel tijdens een discussie maandagmiddag die verschillen in het poëziebedrijf tussen Latijns Amerika en West-Europa zou belichten. Het gesprek verzandde een beetje, deels als gevolg van de taalbarrières waardoor de Mexicaan José Emilio Pacheco nauwelijks aan het woord kon komen. Maar hij krijgt een herkansing later in de week.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden