Column Jasper van Kuijk

Eindelijk kwam ik een setje viltstiften tegen dat mij als vader én als ontwerper ronduit blij maakte

Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: viltstiften.

Kinderen + viltstiften = uitdrogen. Dat weet iedere ouder.

Als je kinderen krijgt kantelt je wereld. Ten eerste verander je – of tenminste: ik – in een hormonaal weekdier dat het zelfs niet droog houdt bij de gemankeerde pinguïnanimatiefilm Happy Feet. En ten tweede blijken allerlei producten in handen van die nieuwe gebruiker ‘kind’ ineens totaal gebruiksonvriendelijk. Waaronder dus viltstiften. Steeds weer raken de dopjes kwijt en berg je de stiften aan het eind van de kleursessie dan maar gehaast doploos op omdat het eten al op tafel staat. En dan moet je ook nog alle stiften in dat bijgeleverde kartonnen of plastic hoesje frotten.

Beeld de Volkskrant infographics

Maar onlangs kwam ik een setje viltstiften tegen dat mij als vader én als ontwerper ronduit blij maakte. Het is een setje van Stabilo en waar je zou denken dat de viltstift in de afgelopen 55 jaar wel uitontwikkeld zou zijn, blijken deze stiften een paar essentiële verbeteringen te hebben.

Alle stiften hebben een ringetje aan de dop waar een plastic koordje doorheen kan dat alle stiften aan elkaar verbindt. Gevolg: de dopjes raken niet meer kwijt én je hebt geen hoesje meer nodig, want door het koordje blijft de hele roedel stiften al bij elkaar. Een tweede detail dat oog voor gebruik verraadt is de afgeplatte, tubeachtige onderkant van de stiften, waardoor ze niet meer van de tafel rollen.

Als ik kijk hoe het krijgen van kinderen voor mij een gordijn wegtrok voor een mij eerder totaal onbekende wereld, krijg ik het sterke vermoeden dat het ontwerp van deze stiften komt van iemand die zelf kinderen heeft dan wel goed heeft gekeken bij familie of vrienden. Of misschien is er echt bewust veldonderzoek uitgevoerd, zoals het vermaarde ontwerpbureau Ideo deed toen ze voor Oral B een nieuwe kindertandenborstel moesten ontwerpen. De meeste kindertandenborstels waren destijds simpelweg verkleinde grotemensentandenborstels, maar dan met een andere kleurstelling. Ideo zag tijdens observaties bij mensen thuis dat kinderen hun tandenborstel anders vasthouden dan volwassenen, namelijk in de vuist. En dus kwam het bureau met een tandenborstel met een kortere, dikkere steel. Inmiddels ziet vrijwel elke kindertandenborstel er zo uit.

Nou, nou, knap hoor. Een korte dikke tandenborstel, stiften met een koordje. Dit had toch iedereen kunnen bedenken? Nee. Want dan waren die stiften de afgelopen 55 jaar al wel een keer bedacht. De beste ontwerpen zijn niet de oplossingen waarvan je denkt: ‘O, wat geavanceerd, wat knap, dat had ik nooit zo bedacht.’ Nee, de beste ontwerpoplossingen zijn de onontdekte open deuren. Juist die oplossingen waarvan je, als je ze ziet, denkt: ‘Ja, hallo, maar dit is volslagen logisch’, maar die desondanks tot dan toe nog niet zijn bedacht. Omdat er geen oog voor was.

Jasper op Twitter: @Jaspervankuijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.