ColumnIonica Smeets

Een schrale troost is dat er op sociale media nog toevallige oploopjes ontstaan, zoals over een filmpje van een vuurbal

Wat ik na maanden thuiswerken het meeste mis, zijn de toevallige ontmoetingen. De onderzoeker uit een andere vakgroep die je tegenkomt in het trappenhuis en die je vertelt over een interessant boek. De volkomen onbekende waar je naast belandt tijdens een conferentiediner en waarmee je binnen vijf minuten praat alsof je oude vrienden bent. De student die in een pauze terloops iets persoonlijks vertelt, waardoor je ineens de perfecte stageplek weet voor die persoon. De beleidsmedewerker die je in de wandelgangen van het academiegebouw snel op de hoogte brengt van de laatste roddels.

Een schrale troost is dat er op sociale media nog toevallige oploopjes kunnen ontstaan. Zo verscheen vorige week een filmpje op Twitter van een vuurbal die de aarde verwoest met daarbij de vraag: wat zou jij doen in deze situatie? 

Beeld twitter

Natuurkundige Kees Storm wist dat wel: ‘Op de universiteit? Break out the big guns. Stuurgroep én klankbordgroep. En ook echt binnen een redelijke termijn gezien de volle agenda’s.’ Academici uit allerlei richtingen verzamelden zich daarna met grapjes die pijnlijk herkenbaar zijn voor iedereen die weleens probeerde om op de universiteit even snel iets te regelen. Er volgden vragen over begrotingsadviescommissies en suggesties om iets met studenten te doen. En viel deze kwestie überhaupt wel ‘binnen de door de universiteit recentelijk hergedefinieerde prioriteringsgebieden’? Dit alles eindigend in een teleurgesteld: ‘Jammer dat niemand de medezeggenschap in dit traject betrekt. Typisch ook.’

Overigens schatte ik later met Kees Storm dat we met de snelheid van die vuurbal in het filmpje zo’n 68 seconden hadden tot de hele aarde verzwolgen was. Dus in dat geval was er niet eens tijd om een stuurgroep op te richten.

Ach, de beruchte stroperigheid van de universiteit – je kunt er avonden lang grappen over maken. De afgelopen jaren heb ik meermaals weemoedig teruggedacht aan de tijd dat ik zzp’er was en niet steeds verstrikt raakte in papierwerk, werkgroepen, kleine lettertjes, te lange vergaderingen en onhandelbare ict-systemen. Dan verlangde ik ernaar om mijn toga aan de wilgen te hangen en weer een vrije huurling te worden.

Maar dit jaar besefte ik hoeveel veiligheid en zekerheid dat soms zo trage systeem me geeft. In juni hoorde ik dat mijn moeder uitgezaaide borstkanker had en het was onduidelijk hoelang ze nog te leven had. Toen bleek de universiteit ineens heel snel dingen te kunnen regelen. Onze wetenschappelijk directeur spoorde me aan om mijn agenda onmiddellijk een paar weken leeg te vegen zodat ik bij mijn moeder kon zijn. Mijn promovendi boden aan om mijn afstudeerders over te nemen en mijn hele afdeling schoot te hulp. Dat alles kostte wel weer flink wat papierwerk, maar dat regelde onze instituutsmanager voor me. En anders dan bij een zzp’er die door tegenslag niet kan werken, kreeg ik gewoon doorbetaald.

Zo eindig ik dit krankzinnige jaar toch heel dankbaar. Omdat ik een vaste baan heb. Omdat mijn moeder er nog steeds is. Omdat ik collega’s heb die me opvangen als het nodig is. En toch ook wel een beetje omdat de aarde nog niet door een enorme vuurbal is verzwolgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden