ColumnJasper van Kuijk

Een hoop is onhandig, fout en duur, maar wat gaat er ook een hoop goed in de zorg

null Beeld jasper van kuijk artikel
Beeld jasper van kuijk artikel

Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door innovatie-expert (en cabaretier) Jasper van Kuijk. Deze week: Ziekenhuisbezoek

Wat gaat er toch een hoop goed in de zorg. Ja, ook een hoop onhandig en fout en duur, en met overuren en te weinig salaris, maar echt, wat gaat er toch ook een hoop goed.

Vroeger, als je in het weekend flink ziek werd, trad het hordelooptraject in werking van huisarts-dienstdoende arts-spoedeisende hulp. Eerst bellen naar de eigen huisarts, hoewel je prima weet dat die gesloten is, maar je moet toch de voicemail afluisteren om te horen wie er dienst heeft. Dan de dienstdoende huisarts bellen, uitzoeken waar die zit, in een overvolle wachtkamer terechtkomen en dan uiteindelijk doorverwezen worden naar de spoedeisende hulp, dus weer de auto in, dit keer naar de andere kant van de stad.

null Beeld de Volkskrant infographics
Beeld de Volkskrant infographics

Toen pasgeleden mijn jongste maar bleef hangen in hoestbuien merkte ik hoeveel beter deze ‘klantreis’ inmiddels is. Ons nieuw-gebouwde ziekenhuis heeft een huisartsenpost, met eigen telefoonnummer. Dus direct het goede nummer bellen en gelijk weten hoe je moet rijden (richting ziekenhuis). Toen de dienstdoende huisarts vaststelde dat er toch echt wel iets aan de hand was, zaten mijn zoontje en ik even later via een gangetje tussendoor zo op de spoedeisende hulp, en nog iets later was hij opgenomen op de kinderafdeling. Dat alles dus zonder gesleep van de ene locatie naar de andere.

Op de kinderafdeling zelf kregen we een aparte kamer, ook vanwege mogelijk besmettingsgevaar en omdat mijn jongste zo jong is. Ik vond het eerst bijna overdreven luxe, al helemaal toen bleek dat ik mocht blijven slapen. Tot iemand me uitlegde dat dit ‘rooming-in’ van ouders ervoor zorgt dat het verplegend personeel veel minder hoeft te doen. Verschonen, eten geven, 10 minuten lang een puf toedienen, dat kunnen ouders allemaal zelf. Maar vooral: troosten. Het is voor de kinderen natuurlijk enorm fijn om, op een moment dat ze zich zo beroerd voelen, hun ouders bij zich te hebben.

Eigenlijk bizar om je nu te realiseren dat je vroeger je kind – hoe jong het ook was – achterliet in het ziekenhuis. Ik had het erover met mijn moeder, die mijn zusje toen die 2,5 was nog gewoon in het ziekenhuis moest laten liggen. Bezoektijden, weet u wel.

En toch, dan spreek ik een architect die aan het vechten is met zijn opdrachtgever – de projectmanager van de bouw van een nieuw ziekenhuis – die koste wat kost vierkante meters wil besparen om te voldoen aan het beloofde bouwbudget. Waarop de architect de beste man uit moet leggen dat je dan uiteindelijk geen geld bespaart, omdat met te kleine kamers ouders niet kunnen blijven slapen en het personeel dus meer moet doen. Ik hoop, ook namens mijn inmiddels weer opgeknapte zoontje, heel erg dat de architect heeft gewonnen.

Jasper op Twitter: @jaspervankuijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden