COLUMNRinske van de Goor

Een bijwerking van het dokterschap: mensen kennen jou, maar jij kent hen vaak niet

null Beeld

Ik ben mijn brood vergeten, dus sta ik in de supermarkt in de rij voor de kassa tussen de scholieren. Voor me staan drie meisjes met een pak donuts en blikjes cola, achter hen twee jongens met blikjes Red Bull, chips en drop.

Ik sta erachter met mijn halfje gesneden volkoren. Verschil moet er wezen – sommige dingen kan een vrouw van een zekere leeftijd zich nou eenmaal niet meer permitteren.

Ik sta wat onrustig te wachten, want ik moet nog patiënten bellen. Ineens word ik vrolijk begroet: ‘Hé Rinske!’ Ik kijk om en zie een bekend gezicht. Oei, waar ken ik hem toch van?

Het gaat al een stuk beter, zegt hij monter. Mooi zo!, zeg ik enthousiast terug. Geen idee wat er beter gaat, maar ik ben blij voor hem dat er iets beter gaat, en ik weet in elk geval waar ik hem van ken: hij is patiënt in mijn huisartsenpraktijk.

Maar die voet duurt wel lang hoor, vervolgt hij. Oh, vervelend, zeg ik – me nu afvragend hoe hij toch heet en wat er met z’n voet is. Moet ik niet een keer naar de orthopeed?, vraagt hij. Kom anders nog eens op het spreekuur, zeg ik. Dan kunnen we de opties doorspreken. Doe ik!, zegt hij. Opgelucht reken ik mijn halfje volkoren af.

Een van de bijwerkingen van het dokterschap is dat je regelmatig mensen tegenkomt die jou wel kennen maar jij hen niet. Net zoals kinderen alle meesters en juffen op hun school bij naam kennen, kennen ook bijna alle mensen de naam van hun huisarts.

Maar andersom lukt dat niet. Ik heb 1.700 patiënten en ik kan onmogelijk al hun namen onthouden. Veel van de mensen die al lang patiënt bij me zijn ken ik natuurlijk wel. Maar toch, als ik er zo’n 500 bij naam ken, dan nog steeds 1.200 niet.

In de spreekkamer red ik me wel, dan helpt het medisch dossier me aan nog veel meer informatie over de ander dan zijn naam, niet alleen medisch, maar ook over familie, werk, woning. Dan weet ik vaak gelijk weer diens verhalen, over de heup, of de angststoornis, of de kinderen. Een schat aan informatie die me helpt de klacht waarmee de patiënt komt te duiden.

Maar in het wild heb ik vaak geen benul. En er bestaat geen stommere vraag dan: ben jij toevallig een patiënt van mij? Bovendien, voor hetzelfde geld heeft iemand een jaar geleden zijn ziel en zaligheid bij mij op tafel gelegd en voelt het heel naar dat ik dan iemand niet direct herken.

Anderzijds, voor de lezers onder u die het eigenlijk maar niks vinden dat hun dokter allerlei lichamelijke en geestelijke ongemakken van u weet is het mogelijk een hele geruststelling: buiten de spreekkamer bent u wellicht weer geheel anoniem.

Dezelfde week nog kwam de jongen uit de supermarkt op het spreekuur. Hij hoefde gelukkig niet naar de orthopeed. Althans, ik dénk dat hij het was.

Rinkse van de Goor is huisarts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden