Duiventerreur

Na een lang weekend weg kom ik maandagavond thuis en vind tussen de post een briefje van de dierenbescherming. In de lift lees ik dat ze langs zijn geweest omdat een duif verstrikt zit in het net dat ik voor mijn balkon heb gespannen....

ALBERT HUBERTS

In het vroege voorjaar begon de ellende. Op mijn balkon zat tot mijn schrik een duif te broeden. Achteraf gezien naïef, besloot ik halfvertederd de natuur zijn gang te laten gaan. Al snel werd het balkon verblijd met twee schreeuwende bekjes. Mijn eerste onrust ontstond toen behalve het nest ook het hele balkon langzaam verdween onder een smerige laag uitwerpselen die de beesten zonder enig gevoel voor hygiëne achteloos deponeerden.

Gezien het waardeloze weer besloot ik de boel te laten vervuilen totdat de kinders zouden uitvliegen en ik sloeg dan ook met vreugdevolle verwachting de eerste vliegpogingen gade. Ergens in april was het dan zover en verraste mijn vriend me met een brandschoon balkon.

Groot was dan ook mijn afgrijzen toen de familie duif mijn balkon als overnachtingsplaats bleef gebruiken, met de strontvervelende gevolgen. Er restte nog één oplossing: barricaderen. Dus een groot net gekocht dat ik met spijkers en plakband voor het balkon spande.

Ik had echter te vroeg gejuicht: de vogels bleken zeer hardnekkig en slaagden er in elke week wel om langs het gaas het balkon te bereiken.

Dan volgde de hoogtevrezende procedure van het gedeeltelijk ontmantelen van de afzetting en het met zachte hand verwijderen van de indringer. Daarna het net weer bevestigen, controleren en verstevigen en de verse poep opruimen. Kotsmisselijk en paranoide werd ik er van. Het toppunt was die keer dat ik moederduif voor de zoveelste keer moest verjagen en een vers ei in de hoek van het balkon vond. Hoeveel nesten leggen die vogels per jaar?

En nu heeft een van die stomme beesten zich natuurlijk weer op gewelddadige wijze toegang verschaft om tot de ontdekking te komen dat de weg terug niet zo simpel is. Boven loop ik meteen naar het balkon en er hangt inderdaad over het balkon een duif, verstrikt in het net. Even heb ik de neiging om het beest te laten hangen onder het motto 'eigen schuld, dikke bult', maar dan zie ik in de flat schuin tegenover me een buurman geïnteresseerd staan kijken naar mijn verrichtingen. Beducht voor deze sociale controle knip ik voorzichtig de duif los waarop het dier zich loswurmt en uit mijn blikveld naar beneden valt. Is hij nou weggevlogen? De stralende glimlach en geheven duim van de overbuurman bevestigen de goede afloop. Ik wuif hem vriendelijk gedag en bel de dierenbescherming om ze gerust te stellen.

De volgende avond kijkt een paar ogen mij vanaf het balkon nieuwsgierig aan. Binnengekomen door het gat dat ik bij het losknippen in het net heb gemaakt en verzuimd heb dicht te naaien. Met een vloek begin ik weer met het lospeuteren van het net. Het is een jaar om nooit te vergeten.

Albert Huberts, Utrecht

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 266. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom. Ze kunnen, mits voorzien van naam en woonplaats, worden gestuurd naar: Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden