Drie ex-dikkerds over hun afvalrace

Aankomen is makkelijk zat. Maar afvallen is een gevecht. Drie stevige afvallers over het moment waarop ze besloten: het moet anders.

Ook Coco Pellikaan woog voorheen in haar eentje wat ze nu samen met de persoon naast haar weegt. Beeld Erik Smits

Coco Pellikaan (28), zoekt werk, is actief als vrijwilliger, viel 50 kilo af.

'Ik geloofde heilig in het principe dat je alles lekker wordt met gesmolten kaas. Tot ik op de fiets langs een winkel fietste en in de weerspiegeling van een ruit mezelf eerst niet herkende. Goh, dat meisje is wel extreem dik, dacht ik. Het was alsof de bliksem insloeg. Thuis heb ik meteen alle kaas, pasta en alles uit potjes weggedaan en ik kocht het boek Eet jezelf slank, gezond en gelukkig. Voortaan at ik geen Burger King-menu, McDonald's-menu én een liter Ben & Jerry's meer als avondeten, maar gebakken zalm met tomaatjes en alleen héél soms een beetje feta erover. Op de middelbare school kocht ik elke pauze broodjes tonijnsalade en aspergecrèmesoep van mijn zakgeld, gewoon omdat het kon. Maar ik spijbelde ook vaak en dan gingen we naar de snackbar. Ik at niet één lunch, maar drie. Dat voelde als falen en dus ging ik als troost maar weer eten, net zolang tot ik door de bomen het bos niet meer zag. Iedereen wist het en zag het. Let je een beetje op, zei mijn familie soms subtiel, maar ik was een nogal intense puber en reageerde of heel gemeen, of ik zei dat ik nu eenmaal had geaccepteerd hoe ik eruit zag. Mijn hele familie is superslim, succesvol en slank, alles wat ik nooit zou worden; nou, dan maar het tegenovergestelde. Ik nam niets van niemand aan en mijn onzekerheid compenseerde ik met een grote mond en het gedrag van een clown. Jongens friendzonede ik meteen. De psycholoog, de psychiater, medicatie, het hielp allemaal wel een beetje, maar sinds mijn lichaam beter is, werkt mijn hoofd ook beter. Geen wonder dat je niet gelukkig bent als je alleen maar troep in je mond stopt. Van 125 kilo ging ik naar 75: puur door gezond te eten en te sporten. Oké, ik ben dun, en nu? Die momenten heb ik af en toe. Ik had een onwijs idealistisch beeld van slanke mensen, in mijn hoofd was ik allang miljonair met drie paarden, maar ja: ik kan mijn uiterlijk wel veranderen, maar binnenin zit nog steeds hetzelfde meisje, al durf ik nu wel te daten. Soms wil ik écht niets anders dan schransen. Dan ga ik naar de sportschool.'

Coco Pellikaan vroeger Beeld .

Mark Dakriet (43), zanger van Re-play en personal trainer, viel 80 kilo af.

'Dikke mensen zijn gezellige mensen? Onzin. Dat is een masker. Iedereen wil toch normaal de trap op kunnen lopen? Ik hou gewoon van lekker eten, maar na mijn 18de heb ik door een blessure nooit meer gesport en toen werd ik ook nog eens kok. Chocola was het ergst. 'Is het een cadeautje?', vroeg de verkoopster van de bonbonwinkel als ik de grootste doos kocht. Ja, zei ik dan altijd. Binnen een half uur was-ie leeg. Ik kon makkelijk vier Big Macs achterelkaar eten, zelfs als ik daarna zittend moest slapen vanwege het maagzuur. Het was echt niet leuk hoor, met mij. Ik stuurde mijn vrouw en zoon alleen op vakantie omdat ik niet in het vliegtuigstoeltje paste en als er een familiefeestje gepland stond, schaamde ik me zo dat mijn vrouw voor me moest liegen dat ik in de opnamestudio stond. Alleen optreden deed ik nog, daarna was ik kapót. Op de terugweg kende ik alle pompstations, het ging niet meer om de smaak, alleen nog om het op en neer bewegen van mijn kaken. Het was echt een verslaving. Toen de weegschaal 'error' aangaf, las ik op de achterkant: maximaal 140 kilo. Fuck it, wat kan het mij schelen, dacht ik, en ik at door tot ik 180 kilo woog. Het keerpunt kwam op de wc. Ik kon er niet meer bij. Mijn vrouw moest me elke dag al helpen om mijn schoenen en broek aan te trekken, zou ik haar nu roepen om mijn billen af te vegen? Nee, dat nooit. Ik móést afkicken. Ik heb haar op voorhand mijn excuses aangeboden: als ik ga schelden, als ik kwaad word, als ik erom schreeuw: geef me geen eten! Het werkte. De Nutella ging achter slot en grendel, mensen in de sportschool zagen me langzaam verkleinen tot de helft van de man die ik ooit was. Mogen we een keer met je meedoen, vroegen er steeds meer. Omdat ik weet wat ze doormaken, kan ik ze inspireren. Dat is zo'n mooi gevoel dat ik nu ook personal trainer ben en een boek heb geschreven: Never nooit meer. Want echt: afvallen is een lang gevecht, maar je krijgt er zoveel voor terug.'

Beeld Erik Smits
Mark Dakriet vroeger Beeld .

Karin Regelink (51), werkt in de ouderenzorg, viel 70 kilo af.

'De Weightwatchers, de diëtiste, een experimentele operatie waarbij een netje in mijn maag werd bevestigd, acupunctuur: ik heb alles geprobeerd, maar als iemand 'boe' zei, stond ik al bij de snoeppot. Ik was echt een emotie-eter, al mijn verdriet over mijn kinderwens en mijn scheiding at ik weg. Pakken gevulde koeken gingen erdoorheen tot ik 140 kilo woog. Maar toen ik na een auto-ongeluk écht begon met lijnen en geen kilo afviel, dacht ik: hier is iets mis. Na een lang traject bij het ziekenhuis werd ik twee jaar geleden officieel goedgekeurd voor een maagverkleining. Ja, het staat bekend als een riskante operatie, maar ik was niet bang: met het lichaam dat ik toen had, zou ik toch ook niet ouder dan 60 worden. Eind november kreeg ik 'm, met Kerst was ik al 15 kilo kwijt. Een normale maag heeft de vorm van een Galiameloen, die van mij is nu zo groot als een kiwi: er kan 150 milliliter in. Carpaccio bestel ik tegenwoordig als hoofdgerecht. Koken voor anderen vind ik nog steeds heerlijk en ze mogen altijd kiezen wat, want mij smaakt het niet meer zo. Maar ik mis het niet. Het stemmetje dat vroeger 'eten, eten, eten' zei, is weg en ik heb er adhd voor teruggekregen. Ik heb twee banen, werk 48 uur, en in mijn vrije tijd ga ik hardlopen, krachttrainen, mountainbiken, alle dingen die ik dertig jaar niet kon. Maar ik heb ook geen 70 kilo meer om me achter te verbergen, ik heb moeten leren de confrontatie aan te gaan. Als ik verdrietig ben, ga ik onder de douche een potje janken en weer door. Het gekke is: als ik nu in de spiegel kijk, zie ik nog steeds de dikke Karin. Het duurt een jaar of vijf voor je geest aan je nieuwe lichaam gewend is. Maar als ik een broek van vroeger aantrek, passen mijn benen écht in één broekspijp. Dat heb ik toch even mooi geflikt.'

Karin Regelink raakte het gewicht kwijt dat ze hier op haar rug draagt, 70 kilo Beeld Foto Erik Smits
Karin Regelink vroeger Beeld .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden