Dr. Preecha: de vaginakoning

Autoriteit op het gebied van transseksuele chirurgie

De vagina's van Dr. Preecha zijn wereldberoemd. De Thaise plastisch chirurg is een autoriteit op het gebied van transseksuele chirurgie. 'Hij is onze nieuwe vader, hij heeft ons opnieuw op aarde gebracht. 'Thank you daddy, thank you daddy.'

Foto Noma Bar

Met de handen op zijn rug loopt Dr. Preecha goedgeluimd de operatiekamer in van het Piyavate Hospital in Bangkok. De grote Israëliër die een vrouw gaat worden, ligt met de benen opgetrokken onder een operatiedoek, alleen zijn verdoofde hoofd is zichtbaar.

Twee van zijn chirurgen zijn aan zet. Dokter Sutin buigt zich over het hoofd, om de kaaklijn bij te werken, en dokter Burin zit op een kruk met een scalpel in zijn hand, voor de beoogde vagina. Al een uur zijn ze bezig en er is sprake van een bloederig gat, zo ongeveer in het spergebied tussen de ballen en de anus.

Ze kijken op als Dr. Preecha opeens in de buurt is.

Overbodige mannelijke elementen

De pik van de Israëliër is nog intact en ligt er onverschrokken bij. Maar lang gaat het niet meer duren, voordat 'they peel the banana', zoals Preecha het proces beschrijft. Hij bedoelt het moment dat het mes wordt gezet in de penis, de huid van de schacht wordt getrokken en een onderverdeling wordt gemaakt tussen her te gebruiken onderdelen en mannelijke elementen die overbodig zijn.

Die worden dus weggelazerd, die gaan huppetee, Overflakkee als bloedproppen de prullenbak in, om uiteindelijk te worden verbrand ergens in Thailand. Daarbij moet worden gedacht aan delen waaraan de man doorgaans nogal is gehecht, zoals zwellichamen, zaadstrengen en testikels.

Dr. Preecha Tiewtranon had zich even daarvoor omgekleed, in een kamer iets verderop aan het einde van de gang. Zoals hij al 35 jaar doet, als chirurg, deze kleine goedlachse zoon van een Bangkokse bouwondernemer. Een groene jas had hij aangetrokken, met een plastic wit schort ervoor en een groene muts op het strak gekamde, zwart geverfde kapsel. Zijn witte sokken in blauwe sandalen gestoken. In de operatiekamer trok hij een extra blauw schort aan en werd een schermpje voor zijn gezicht bevestigd: vanwege de bloedspetters. Daarna stak hij zijn duim op, Dr. Preecha had er zin in.

Dr. Preecha kleedt zich om voor een bezoek aan de operatiekamer. Foto Daniel Rosenthal

Er is maar één vaginakoning

Vraag het plastische chirurgen van de genderteams van VUmc in Amsterdam of het UMC Groningen: er kan maar één de vaginakoning van de wereld zijn en dat is Dr. Preecha. Zij hadden hem ontmoet in Bangkok, hadden hem (en zijn volgelingen) zien opereren, en waren onder de indruk. Patiënten uit de hele wereld trekt hij aan en alle in geslachtsverandering gespecialiseerde Thaise chirurgen heeft hij opgeleid. Thailand, wereldwijd toch al de meest gekozen bestemming in het medisch toerisme, is door zijn toedoen uitgegroeid tot het epicentrum van transseksuele chirurgie. Gemiddeld honderd vagina's worden per jaar in Nederlandse ziekenhuizen gemaakt. En dan zijn er naar schatting 25 Nederlandse transseksuelen die daarvoor naar Thailand afreizen.

Vraag het aan Louis Gooren, dé autoriteit in de wereld op het gebied van transseksualiteit. De inmiddels gepensioneerde Nederlandse hormoonspecialist van het VUmc woont nu in Thailand. Hij noemt Preecha behalve een empathisch en vaktechnisch bekwaam chirurg, ook een moedig man, die ondanks de tegenwerking in zijn eigen land doorzette om zijn patiënten te helpen. Volgens Gooren overtreft Preecha zijn leermeesters en verdient hij een standbeeld.

De vaginakoning is zeker een audiëntie waard, wil hij maar zeggen.

3.500 vagina's

Pak 'm beet 3.500 vagina's heeft Dr. Preecha persoonlijk gedaan, deze 72-jarige man- naar vrouwpionier. Meer dan wie ook. En hij is ook nog eens betrokken geweest bij zo'n vijfhonderd vaginaplastieken, zoals het medisch wordt genoemd, als toezichthouder, chirurgische vraagbaak en als verantwoordelijke voor de algehele controle van de patiënt.

Probeer het eens voor te stellen: 4.000 vagina's. Duizenden afdrukken van het schilderij van de Franse realist Gustave Courbet, L' origine du monde (de oorsprong van de wereld) naast elkaar. Of tien keer The Great Wall of Vagina van de Engelse kunstenaar Jamie McCartney, een muur vol gipsafdrukken, afkomstig van vierhonderd vrouwen. In Oh Kut, het gedicht van Jules Deelder, komen er meer dan honderd in noodtempo voorbij, synoniemen dan, voor de vagina.

Oh kut, oh snee, oh pruim, oh spleet,

Oh gleuf, oh naad, oh kier, oh reet.

Pico bello

Dat de Preecha-vagina's, en die van zijn twaalf Thaise hooggekwalificeerde volgelingen, zo goed zijn, aldus Nederlandse collega's, transseksuelen en gendertherapeuten, is het gevolg van een ingenieus samenspel van goed naar de wensen van patiënten luisteren, op hoog niveau opereren, jarenlange ervaring en betrouwbaarheid. De vagina's zijn een paar centimeter dieper en elastischer van binnen en de clitorissen hebben meer gevoel, zegt men, vergeleken met de Europese variant. En, niet onbelangrijk: de operatie in Thailand is een stuk goedkoper dan in bijvoorbeeld de VS: 8 duizend dollar tegenover 25 duizend dollar. In Nederland kost het tussen de 5 en 10 duizend euro en wordt de operatie doorgaans vergoed door de zorgverzekeraar. Mocht iemand naar Thailand afreizen, dan betaalt de verzekering 70 procent van de vaginaoperatie.

Preecha zelf spreekt over de appearance van de vagina: de natuurlijke verschijning en aanblik, als het visitekaartje van de Thaise chirurgie. De vagina's zien er pico bello uit, en om zijn woorden kracht bij te zetten, schildert hij sierlijk in de lucht de schaamlippen van een denkbare vagina. Je moet goed luisteren naar de patiënt, zegt hij, in korte Engelse zinnen met Thaise tongval. Maar als de patiënt een extra-largeclitoris wil, dan pakt hij de Playboy erbij. Dit is normaal, een kittelaar die verborgen is, in de plooien van de huid, hou het reëel, zo houdt hij zijn patiënten voor.

Dr. Preecha Tiewtranon maakt zich op voor een laatste controle van een recent door hem geopereerde vrouw. Foto Daniel Rosenthal

Vrouwelijk anatomie

En nog kan het beter, vindt hij. De binnenkant van de vagina moet in zijn optiek zachter, smooth, het moet er uitzien zoals de binnenkant van je mond. Minder penis zou er weggegooid moeten worden en gebruikt moeten worden om het binnenwerk elastischer te maken. For satisfaction van de partner.

De vagina is een deel van de vrouwelijk anatomie, hoe moet hij het anders zeggen. Het gaat om de chirurgische handeling aan een gewenst vrouwelijk orgaan. Als een kut, dus als een seksueel object, waar je het mee doet, zo kan hij er niet naar kijken onder werktijd. Hij kent wel een verhaal van een plastisch chirurg die het met één van zijn patiënten heeft gedaan. Maar hij moet er niet aan denken, hij trekt er een vies gezicht bij, bah bah, het idee alleen al. Dan zet hij een langgerekt lachsalvo in, want met zijn seksleven is niks mis, met zijn eigen vrouw.

Goedkeurende knikjes

In de operatiekamer gaat Dr. Preecha achter de dienstdoende vaginachirurg staan, als een honkbalscheidsrechter achter een catcher, met zijn handen nog steeds op zijn rug. Hij doet de supervisie, hanteert het mes nu niet, en kijkt over zijn bril met halve glazen. Dan legt hij zijn hand zachtjes op de linkerbeen van de patiënt, en ontsnappen er een paar goedkeurende knikjes. Dokter Burin verstijft enigszins, omdat zijn leermeester meekijkt op zijn handen. Alles heeft hij van Preecha geleerd, vanaf het moment dat hij nog studeerde, elke beweging is gekopieerd van de opperchirurg.

Blijf op koers, zo laat Dr. Preecha hem weten. Dan zal na drie uur een pracht van een vagina zijn ontstaan, met alles erop en eraan. Grote en kleine schaamlippen, gemaakt van de eigen penis en balzak. Van de eikel en de voorhuid en de bijpassende zenuwen en bloedvaten wordt een nieuwe clitoris met hoedje gemaakt. De holte, van pak 'm beet een centimeter of 15 diep gemiddeld, krijgt gestalte. Mocht dat niet zijn te maken van lappen eigen penishuid, vanwege een te kleine of besneden piemel, dan kan een stuk darm of stuk huid van de dij worden gebruikt, ter versteviging van de binnenbekleding.

Ballroom dancing

De voltooiing in de operatiekamer, daar is hij niet bij. Hij is nu met zijn chauffeur en assistente alweer op weg naar de Preecha Aesthetic Institute (PAI), eveneens in Bangkok. Hij is de meester die zijn naam heeft verbonden aan de vagina, de werkzaamheden zijn voor zijn discipelen. Alleen op zeer nadrukkelijk verzoek doet hij geslachtsveranderende operaties. Wat hij wel verricht, zijn kleine chirurgische correcties, zoals aan de neus en de ogen.

De vagina in kwestie ziet hij een paar dagen later wel voorbijkomen in zijn spreekkamer, als de Israëlische met een kleine zwemband onder de arm, en haar vriend als ondersteuner, vol in de beugels gaat voor de nacheck.

De vooraanstaande plastisch chirurg zit comfortabel en ontspannen achterin zijn limousine, in witte doktersjas. Hij wordt teruggereden naar zijn kliniek, gelegen aan een drukke weg in Bangkok, waar je talloze mogelijkheden aantreft om te werken aan je nieuwe jij middels laser en operaties aan alle onderdelen van het menselijk lichaam.

Het is even omschakelen, maar Dr. Preecha wil het in de auto graag even hebben over zijn favoriete liefhebberij: ballroom dancing. Over een pittige wals dus, een foxtrot in galop, glijdend over de dansvloer, met zijn danspartner. Zeker niet met zijn eigen vrouw, want dat loopt uit op gekibbel.

Al twaalf jaar lang danst hij, drie keer per week, in een dansschool in Bangkok. Dansen is goed voor zijn hart, zegt hij, en begint in de auto zijn bovenlichaam te bewegen, hard lachend. Rechts! Links! Als er maar tempo in zit, in de dans. Dan laat hij zijn handen zien: kijk! Nooit, maar dan ook nooit heeft hij tijdens het opereren trillende handen, ook al is hij nu in de 70. Dat komt door het dansen, zegt hij. Dansen is goed voor hem als plastisch chirurg.

Dr. Preecha op weg naar zijn instituut in Bangkok. Foto Daniel Rosenthal

'Happy'

Preecha kan zijn ogen niet van haar afhouden en dat is niet voor niets. Tegenover hem, in zijn spreekkamer in zijn kliniek, zit een gracieuse Chinese die zo van de catwalk lijkt te zijn geplukt. Op zijn bureau staat een beeldje van de even fijnbesnaarde Egyptische koningin Nefertiti. Aan de muren hangen foto's van blije patiënten en ingelijste bewijzen van internationale media-aandacht.

Een week eerder heeft de Chinese schoonheid een vagina gekregen. Chirurgische veranderingen aan haar gezicht en borsten had ze al laten doen, in een kliniek in China. Ook heeft ze jarenlang vrouwelijke hormonen geslikt en beschikt ze over de vereiste geloofsbrieven van psychologen. Voor de door haar gewenste definitieve sex change wilde ze per se naar de kliniek van dokter Preecha. Ze hoorde in China van zijn reputatie, net als de vijf andere Chinezen die in één week langskwamen.

Je lijkt op een filmster, zegt de chirurg herhaaldelijk, en de 22-jarige Chinese aait glimmend van trots zijn bovenarmen. De dokter is nog blijer dan jij, zegt hij over zichzelf, de dokter is heel blij. Via de tolk laat ze weten dat ze een nieuw mens is, opnieuw geboren, nu als een gelukkig mens.

Niet veel later zit hij tegenover een andere Chinese die al de nodige operaties aan haar gezicht en borsten achter de rug heeft. Als een geschrokken kat kijkt ze om zich heen, bang om wat komen gaat. Rustig, rustig, zegt Dr.Preecha, de operatie is in onze handen en het komt allemaal goed. Je bent van buiten al prachtig.

Ze wijst op haar ogen, mokkend: er moet iets aan gebeuren, zo maakt ze duidelijk, en dan vooral aan het Aziatische karakter eraan. Door tandenstokers tegen haar oog-leden te drukken, laat Dr. Preecha zien hoe ze haar ogen een stuk Europeser kan krijgen, en pakt een kleine spiegel erbij. Morgen is de grote dag, vertelt hij. Morgen komt alles goed, daar beneden, het wordt prachtig, je wordt heel happy.

Happy, het is een woord dat veel valt bij deze charmante Thaise medicus, wanneer het gaat om over het welbevinden van zijn patiënten. Hij is happy dat hij een transseksueel van een mentaal probleem kan afhelpen en van het gebungel tussen de benen. In alle bescheidenheid vindt hij het mooi dat hij de godfather in zijn vakgebied wordt genoemd. Maar het gaat hem om de patiënt, om een mens te helpen.

Een 22-jarige Chinese ex-patiënt. Foto Daniel Rosenthal

Dankbare patiënten

Zoals de Mexicaanse operazanger die hij hielp een zangeres te worden en die uit dank Don't Cry for me Argentina voor hem zong. Of de doodzieke Amerikaanse acteur die in Zwitserland woonde en die met één ultieme wens kwam. Hij had een ernstige vorm van darmkanker en leek het niet lang meer te maken. Hij wilde echter niet als man tegen de kanker vechten, maar als vrouw. Dr. Preecha kreeg de brieven van zijn Zwitserse psychiaters onder ogen en las dat de man als een Charlie Chaplin-imitator door het leven ging. Hij opereerde hem uiteindelijk en de volgende dag speelde ze in de hal van het ziekenhuis piano, uit dankbaarheid. Zes maanden later overleed ze, als vrouw.

Elk jaar ontmoet hij nog de Thaise die hij als een van de eersten opereerde. Een meisje van de straat die nu vloeiend Duits spreekt. Na de operatie vluchtte ze naar Europa, uit schaamte, en liep tegen een Duitse hoogleraar op. Toen hij stierf, liet hij zijn fortuin aan haar na, net als zijn kasteel. Als ze Dr. Preecha bezoekt, brengt ze hem altijd dure cadeaus, zoals Louis Vuitton-tassen, en houdt ze zijn hand vast.

De eerste keer was haar vagina niet zo fraai geworden. No clitoris, alleen grote schaamlippen, vertelt hij op een toon alsof hij het ook niet kan begrijpen. Telkens als ze terugkwam naar Thailand, maakte hij de vagina mooier - en kwam er iets bij, zoals de binnenste schaamlippen, de clitoris natuurlijk, en met nog meer sensation, zoals hij het vrouwelijk orgasme noemt. Hij opereerde net zo lang tot ze helemaal blij was.

Dr. Preecha wordt in een Chinees restaurant ondersteund door twee Chinese vrouwen die onder zijn supervisie zijn geopereerd. Foto Daniel Rosenthal

Slachtoffers

Toen hij als plastisch chirurg begon in een ziekenhuis in Bangkok ontmoette hij transseksuelen die door ongekwalificeerde koekenbakkers hun penis en ballen hadden laten amputeren. Chop chop - hij maakt een hakkende beweging - en plop een gaatje erin geprikt. Ze kwamen bij hem in het ziekenhuis, bloedend, met veel pijn. Ze leken onherstelbaar beschadigd en zagen er van onderen uit als de vagina van een koe.

Het waren slachtoffers, deze transseksuelen, mensen aan de onderkant van de samenleving op wie werd neergekeken. Ze leefden op straat, vervuild, zich verschuilend voor iedereen of kwamen in de prostitutie terecht. Natuurlijk zijn er in Thailand zogeheten kathoeys, ook wel ladyboys geheten, mannen die zeer vrouwelijk zijn en voor wie de begrippen mannelijk en vrouwelijk te definitieve definities zijn. Zij, die als de 'derde sekse' in de Thaise samenleving worden getolereerd, willen doorgaans blijven wat ze zijn. Maar deze slachtoffers wilden geen man zijn maar vrouw, heel nadrukkelijk.

De psychiaters in het ziekenhuis zagen ze voorbijkomen op het spreekuur, maar wisten niet wat ze ermee moesten. Dus kregen ze kalmeringsmiddelen en antidepressiva. Maar dit kan niet de oplossing zijn, zei Dr. Preecha tegen de psychiater. Dit is een serieuze ziekte, de enige oplossing is een chirurgische, dat was wat hij voorstelde. Hij verrichtte in 1978 in Thailand als eerste een geslachtsveranderende operatie.

Kritiek

Als jongen wilde hij een beroemde hersenchirurg worden, nadat hij een Amerikaanse speelfilm had gezien over een hersenchirurg. Daarna dacht hij in de voetsporen te treden van Dr. Barnard, de eerste arts die een openhartoperatie uitvoerde. Toen zag hij zichzelf als eerste chirurg die kanker uit de wereld zou helpen. Uiteindelijk werd hij een wegbereider in een onontgonnen medisch gebied.

Want hoe doe je dat, vagina's maken, van een penis? Dat was wat hij zich afvroeg. Hij kon naar de bibliotheek en er een boek over op naslaan, maar nog liever wilde hij aankloppen bij chirurgen die zich al hadden gewaagd aan zulke ingrijpende operaties.

Er was natuurlijk Georges Burou, de Franse gynaecoloog die in 1956 in zijn kliniek in Casablanca als eerste deze operatie uitvoerde en Jenny, een Franse timmerman, ombouwde. Maar de moderne pioniers zaten in Amerika, Zwitserland en Nederland, en daar leerde hij het vak. Door van iedere grootheid wat af te kijken, door veel te opereren en naar zijn patiënten te luisteren, ontwikkelde hij zijn eigen methode. Pas na twintig jaar opereren, durfde hij te zeggen: deze vagina is echt goed gelukt.

In het begin kreeg Dr. Preecha veel kritiek van de autoriteiten. In het ziekenhuis waar hij werkte, werd hij gesommeerd te stoppen. Ze waren bang dat de koningin van Thailand zijn operaties onacceptabel zou vinden. Dr. Preecha ging de discussies aan en wist de autoriteiten te overtuigen. Hij liet zijn patiënten met hen praten. De koningin zag het belang van deze operaties in, als teken van vooruitgang, en begreep de vrees van de autoriteiten niet.

Dr. Preecha. Foto Daniel Rosenthal

Schaamte

Maar dat wil niet zeggen dat een geslachtsveranderende operatie in Thailand nu de gewoonste zaak van de wereld is. Nog maar acht jaar geleden stond de Nederlandse Louis Gooren hem bij om tegenover het ministerie van Gezondheidszorg het belang van zijn werk te benadrukken. Aanleiding was een mislukte operatie in de provincie op een jongen waarbij een chirurg zijn testikels verwijderde, in strijd met de voorschriften van de WPATH, de wereldwijde gezondheidsorganisatie voor transgenders. Het ministerie wilde onmiddellijk alle genderoperaties in Thailand verbieden. Door interventie van Dr. Preecha en consorten ging dat niet door.

Hij vertelt het verhaal van een Thaise patiënt van 67 die zijn hele loopbaan hoge posities had bekleed bij bedrijven en nooit zijn verlangen kenbaar had durven maken. Hij liep al lang bij een psychiater en vroeg uiteindelijk of hij geopereerd kon worden. Borsten wilde hij niet, hij wilde vooral van zijn penis af. En zo gebeurde. Maar nog steeds loopt ze in mannenkleren, uit schaamte.

Genderrevolutie in Iran

Aan de muur in zijn werkkamer hangt een ingelijste pagina uit de Engelse krant The Independent, The ayatollah and the transsexual. Het gaat om het wonderlijke verhaal van een Iraniër die Dr. Preecha opereerde en die een genderrevolutie in eigen land ontketende. Maryam Hatoon Molkara heette eerst Fereydoon, als man. Hij wist in mannenkleren in de jaren tachtig bij ayatollah Khomeiny binnen te dringen, na eerst door zijn lijfwacht in elkaar gebeukt te zijn. Bebloed vroeg hij persoonlijk Khomeiny om toestemming. God had hem het verkeerde lichaam gegeven, zei Fereydoon, God had hem daardoor depressies bezorgd en hij was daardoor permanent verward. Khomeiny zei, ga naar de dokter, verander je geslacht, maar kom terug om God te dienen. Als gevolg van deze confrontatie kondigde Khomeiny in 1987 een fatwa (juridisch advies) af waardoor Iran tot op de dag van vandaag het enige islamitische land is waar transseksualiteit wordt erkend.

Pas tien jaar later, toen de Iraniër een beetje geld bij elkaar had gespaard, stond hij bij Dr. Preecha voor de deur. Hij had al de nodige hormonen geslikt en het benodigde geld in een rolletje in een condoom in zijn lichaam verstopt. Voor de helft van het normale bedrag heeft Dr. Preecha haar geholpen.

Eregast

In de Grand Ballroom van het zeer luxueuze Montien Riverside Hotel (vijf sterren) richt Dr. Preecha zich op aan tafel, terwijl alle ogen in de fonkelende zaal op hem zijn gericht. Zojuist had het bruidspaar, tevens de Thaise kampioenen ballroom dancing, in geprefabriceerde mistbanken het bal geopend. Een wals wordt nu ingezet en als eregast wordt Dr. Preecha door de bruid naar de dansvloer geleid. Stoutmoedig danst hij met de kampioene, terwijl de high society van Bangkok zijn voorbeeld volgt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat hij onafgebroken glundert, op de dansvloer, wisselend van dans, en van danspartner.

Toen Dr. Preecha eerder die avond uit zijn de auto stapte, met zijn vrouw Stephanie in glorieus gewaad aan zijn zijde, de hal binnenstapte, werd hij uitbundig begroet door de voormalig minister van Financiën. Samen liepen ze de Grand Ballroom binnen en werd er massaal eerbiedig geknikt en gebogen. Hij kreeg een prominente zetel aan de hoofdtafel, naast het bruidspaar, zijn dansdocenten.

Natuurlijk weten de gasten wat hij doet en er wordt gefluisterd dat de helft van de vrouwelijke aanwezigen, weleens zijn kliniek heeft bezocht voor een kleine én grote correctie. En je hoeft geen deskundige te zijn om aan de majestueus opgedirkte danspartners van Dr. Preecha te kunnen aflezen dat plastische chirurgie in Thailand een geaccepteerd fenomeen is. Zelfs jonge Thaise vrouwen, zo had de dokter al verklapt, lopen zijn deur plat om een grotere Europese neus of ogen te krijgen.

In zijn kliniek had hij vanmiddag een nacontrole gedaan van Shayla, een Vietnamees-Amerikaanse 40-jarige eigenaresse van een nagelstudio in Phoenix, Arizona. Een week eerder was ze geopereerd. In de wachtruimte keek ze prachtig en vogue om zich heen en vertelde dat ze al tien jaar als vrouw door het leven gaat, maar dat ze zich al haar hele leven vrouw voelt. Nu ze een vagina heeft, passen alle onderdelen van haar lichaam bij elkaar en heeft ze het idee dat ze normaal is.

Haar eigen kersverse vagina was de eerste vagina die ze in haar leven heeft gezien. Ze schrok zich rot. Maar alles beter dan that other thing, ze is blij dat ze van haar penis af is. Nu durft ze eindelijk een bikini aan of durft ze mooie jurken te dragen. Maar niets uitzonderlijks hè, zegt ze. No extravaganza, no show - geen gekkigheid. Bescheiden borsten wilde ze, en ook vroeg ze aan Dr. Preecha om een gangbare vagina, met doorsnee diepte en -clitoris. Alles moet normaal zijn.

Het Thaise showorkest in de Grand Ballroom van het Montien Riverside Hotel zet inmiddels Raindrops keep falling on my head in en Dr. Preecha trekt zijn jasje aan. Hij leek niet van ophouden te weten, en iedereen wil ook nog met hem op de foto, al dan niet dansend. Lopend naar de uitgang van het hotel, veegt hij met een servet het zweet van zijn voorhoofd. Het ging lekker, zegt hij. Maar een kampioen op de dansvloer zal hij nooit meer worden.

Foto Daniel Rosenthal

'Thank you daddy'

Aan tafel in Chinees restaurant Royal Court is Dr. Preecha omringd door Chinese vrouwen - zijn patiënten. Niet in alle gevallen is de sekse helemaal duidelijk. Ze zien er uit als fotomodellen en dopen elegant en kaarsrecht de gefrituurde garnalen in zoetzure saus. Pas als de adamsappel beweegt, weet je dat ze onderweg zijn naar een definitieve verandering.

In China mag niemand het weten, zeggen ze, en wordt er op ze neergekeken, of ze nu arm of rijk zijn. Er zouden volgens Dr. Preecha naar schatting 500 duizend Chinezen zijn die in aanmerking willen komen voor een operatie, maar van acceptatie is nog geen sprake. De patiënten gaan geen van allen terug naar hun eigen woonplaats. Dat ze ooit aan de Chinese man zouden raken, achten ze ook ondenkbaar. De meeste Chinese transseksuelen verpanden hun hart aan een Europeaan.

Als hij probeert op te staan in het restaurant, steken twee Chinese vrouwen ijlings hun handen uit om hem te helpen, knuffelend. Hij is onze nieuwe vader, zegt één van hen, hij heeft ons opnieuw op aarde gebracht. Thank you daddy, thank you daddy.

Hij glimt van trots, als hij gesecondeerd door de vrouwen, een drukke Bangkokse straat in gaat. Al is hij dan 72, hij is nog lang niet klaar, zegt hij. Uit de hele wereld, en nu vooral uit Zuid-Amerika en China, stromen verzoeken van patiënten toe. Ook wordt hij gevraagd om als supervisor op te treden in ziekenhuizen in Israël, Italië en Zweden. Daarom zou het beter zijn als hij wordt hergeboren, zegt-ie. Dan kan-ie zichzelf aflossen en gewoon eeuwig verder gaan, met waar hij mee bezig is.

Foto Daniel Rosenthal
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.