Dianarama (30); Ze leefde niet lang en gelukkig

Na de dood van Diana, prinses van Wales, verschenen een heleboel boeken en boekjes. Vooral boekjes. Verreweg de meeste staken flodderig in mekaar....

Ineens is er ook een boek over Diana dat met liefde en zorg vervaardigd lijkt. Het heet De laatste sprookjesprinses (De Arbeiderspers, f 25). Daarin vertellen Elisabeth, Eva en Robert Menasse het leven van Diana na alsof het een kinderverhaal is geweest, een sprookje. Daar hebben ze niet meer dan vijftienhonderd woorden voor nodig en de afloop kennen we al: ze leefde niet lang en gelukkig.

Op de achterzijde van het boek geeft Robert Menasse, een Oostenrijker, te kennen dat Diana hem aanvankelijk voor geen meter interesseerde. Zijn belangstelling ontstond pas vlak na haar dood, toen hij met zijn vrouw en zijn zus en zijn dochter op vakantie was. Aan Diana's overlijden viel niet te ontsnappen en van lieverlee kon ook de familie Menasse het over niets anders meer hebben.

Dat stoorde Sophie, de dochter, die zei: 'Waarom praten jullie toch steeds over een prinses? Prinsessen bestaan alleen in sprookjes.' Waarna de rest van de familie - een journalist, een geschiedkundige en een schrijver - zich zette aan het schrijven van De laatste sprookjesprinses, een verhaal dat Sophie moest kunnen begrijpen.

En Sophie zal het vast wel begrijpen, want de toon van het boek is helder als glas. Het sprookje begint bij de kleuterleidster 'in een land dat aan alle kanten door water was omgeven', het eindigt bij de beroemde vrienden die haar begrafenis bijwonen. Daartussenin komen ze allemaal voorbij: de oude koningin die 'bewaakt werd door mannen die ook in de zomer hoge berenmutsen droegen', de prins die zijn tijd liever met een vriendin doorbracht, de miljonair die met de prinses ging kussen. Dan is er het ongeluk met de auto, en de fotografen die daar de schuld van kregen.

Onderweg in dat verhaal worden ook nog wat knullige formuleringen gebruikt, en termen die je Sophie misschien moet uitleggen - 'psychotherapeut' en 'het socialistische regeringshoofd' bijvoorbeeld, nou ja, dat soort woorden.

Maar dat is niet erg. De tekeningen van Gerhard Haderer maken alles goed. Sterker nog: die illustraties vormen eigenlijk het mooiste deel van het boek. Haderers tekeningen zijn grappig en treurig tegelijk, omdat ze volmaakt weergeven wat er aan de hand was. Hier is de prins een flapdrol met een rok, en de oude koningin een naar wijf dat zuur op de stoep staat te kijken of de lijkkist er al aan komt. En Diana, ja, Diana is een lieve prinses. Maar dus wel eentje die doodgaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden