De zakbalsteun

Het gaat deze dagen zodanig over voetbal dat we haast zouden vergeten dat er ook nog heel andere ballen bestaan....

Martijn van Calmthout

Lamboo, in het dagelijks leven werkzaam in de werktuigbouw, weet alles van rugbyballen. Hij heeft bijna een kwart eeuw zelf in het veld gestaan. Vroeger, weet hij nog, trapte de speler met zijn hak een kuiltje in de grasmat als er een vrije trap moest worden genomen en de bal op zijn punt klaargezet. Dat was altijd al lastig als het gevroren had. Maar tegenwoordig houden grasbeheerders ook helemaal niet meer van dat soort vandalisme.

Vandaar de kicking tee, een asbakachtig geval met een gat waarin de bal rechtop kan worden gezet. Dat werkt wel, maar handig is anders, weet Lamboo uit de praktijk. 'De tee ligt in principe ergens aan de zijlijn en de ervaring is, dat hij altijd kwijt is op het moment suprème. Of degeen die hem bij zich heeft, is net even een biertje gaan drinken.'

Op andere momenten is de tee wel bij de hand maar gebeuren er gevaarlijke dingen als hij, zoals gebruikelijk is, het veld in wordt gegooid. Er zijn al wel eens spelers aan het hoofd getroffen.

Vandaar Lamboos ingeving: de zakbalsteun. Dat is een konische band van stijf rubber, die is dubbel te vouwen en in de zak mee te nemen. Is er een kicking tee nodig, dat vouwt de speler de band open, klapt het smalste deel naar binnen en zet de stijve ring op de juiste plaats op de grond. Bal erin, en trappen maar. Daarna kan de zakbalsteun weer dubbelgevouwen mee naar de volgende kick.

Lamboo maakte een prototype, schreef een octrooi-aanvrage en zocht er een spuitgiet-bedrijf bij dat de ringen voor hem zou kunnen produceren. De spuitgieter vond hij, en die produceerde ook de benodigde driedimensionale beschrijving, die nodig is voor het maken van matrijzen. Maar daarna is de zaak spaak gelopen. Lamboo: 'Het probleem is dat hij de vouwgroef niet goed krijgt. Die luistert erg nauw, de dikte van het rubber bepaalt of je de steun in de goede vorm kunt vouwen of niet.'

De Hagenaar besteedde het laatste jaar aan een twist met de betreffende spuitgieter over de vraag van wie de driedimensionale beschrijvingen zijn. Die zaak zit muurvast, maar een rugbyer laat zich niet snel uit het veld slaan.

Dus is hij in gesprek geraakt met een producent in China, die niet alleen de kicking tees gaat maken, maar meteen ook de opdrukjes en de verpakkingen. Is althans de bedoeling, de besprekingen zijn nog gaande.

Vorig jaar probeerde Lamboo zijn octrooi te verkopen, zodat hij er wat kon verdienen en niet al het gezeur aan zijn kop zou hebben. Dat lukte toen niet, maar hij hield aan zijn rondgang wel goede contacten over in de wereld van de rugby-accessoires. Via die speciaalzaken zullen ze dus over enige tijd te bekomen zijn. Voor zeventien gulden per stuk, is het idee. Niet te duur, want je moet ze wel aan flarden durven te trappen, natuurlijk.

En als dat met die kicking tee dan eindelijk een beetje gaat lopen, gaat de Hagenaar weer eens aan andere dingen denken. Een soortgelijke golf tee, speciaal voor vriesweer. Of eierdopjes, misschien.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden