ColumnMarleen Kamperman

De wet van Kamperman: ‘Als je eenmaal een naam hebt, kom je er nooit meer van af’

Je kunt maar één ding doen in je leven. Nou ja, je kunt van alles doen, maar wat ik bedoel te zeggen is dat je slechts op één terrein, in één hoedanigheid, een zekere naam kunt verwerven. Als je die naam eenmaal hebt, kom je er nooit meer van af. Voor de wereld blijf je altijd wie of wat je was toen de wereld je leerde kennen. 

Neem Sven Kramer. Dat is een schaatser. Al begint hij na zijn laatste race, noem eens iets, een bakkerszaak, al stampt hij een complete keten van bakkerszaken uit de grond, hij zal nooit Sven Kramer de bakker worden. Of Madonna. Die schijnt kinderboeken te schrijven. Maar hoeveel kinderboeken ze ook schrijft, ze blijft altijd Madonna, popzangeres, ‘Material Girl’, ‘Vogue’. 

Wat Jan Peter Balkenende tegenwoordig doet weet ik niet, weet waarschijnlijk niemand, en het doet er ook niet toe. Balkenende is minister-president, al is hij dat al jaren niet meer. Voor de wereld kun je maar één ding doen, één iemand zijn. Lullig voor Diederik Stapel, maar het is niet anders.

Ik weet niet of deze wetmatigheid al eerder, door iemand anders dus, is gesignaleerd. Indien niet, verbind ik er bij dezen mijn eigen naam aan. De wet van Kamperman. In het grote publieke smoelenboek, het pantheon van het collectief geheugen, is plaats voor één onderschrift. Niet meer. Frida Kahlo – schilderes. Emmanuelle Béart – actrice. Willem Barentsz – die van Nova Zembla. Zo werkt het. Wat ze verder nog doen, of deden, interesseert niemand.

Maar dit is toch een wetenschapscolumn? Jaja, dat komt nu. Ik was bij een congres. Hield een praatje, luisterde naar praatjes van anderen, dronk koffie met bekenden. ’s Middags kwam er een vrouw naar me toe, enthousiast. Ik kende haar niet, maar zij mij blijkbaar wel. Jij bent die vrouw van de onderwaterlijm, zei ze stellig. Dat was haar opening, het begin van ons gesprek. Nou, wilde ik zeggen, ik doe nog wel meer hoor. Onderwaterlijm is maar een deel van het gebied dat mijn onderzoek bestrijkt. Ik ben polymeerchemicus, in ruime zin. En overigens ben ik ook echtgenote, ben ik moeder, schrijf ik columns, hou ik van in de tuin rommelen. Maar ik bedacht me.

Opeens drong tot me door dat hier de wet van Kamperman werd gedemonstreerd. Ik zat midden in een praktijkvoorbeeld van mijn eigen theorie. Ontkennen had geen zin, proberen er iets aan toe te voegen evenmin. Trouwens: ik had het slechter kunnen treffen. Dit was een etiket waar ik mee kon leven. En was het niet eervol dat deze onbekende wist wat ik deed? Het was kennelijk gezien, het was niet onopgemerkt gebleven. Wat wilde ik meer? Inderdaad, zei ik dus. Ik ben die vrouw van de onderwaterlijm.

Moet ik een extreem hard werkende student belonen met een hoger cijfer of juist afremmen?

De verdeling van wetenschapsgeld is zo oneerlijk, laat een bingomolentje voortaan bepalen wie een beurs krijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden