Crossing Border wil maar geen echt festival worden

'Wat leuk dat er op zo'n literatuur- en kunstenfestival plaats is voor een bandje als wij', zegt Wayne Coyne van de Amerikaanse gitaargroep Flaming Lips, die woensdag de openingsavond van Crossing Border afsloot....

In Amsterdam verzoop het festivalgevoel in de drukte die nu eenmaal altijd heerst op het Leidseplein. Nu is Crossing Border terug in Den Haag en is het weer een echt, wat meer bescheiden festival, verspreid over de zaaltjes van de Koninklijke Schouwburg.

Crossing Border is niet langer een plek waar de popindustrie onbeperkt zijn bandjes kan parkeren. Het accent ligt weer bij literatuur,van bijvoorbeeld de belangwekkende nieuwe generatie Britten rond het tijdschrift Granta. En er waren bijzondere kruisbestuivingen te zien, een verplichting voor een festival dat zegt grenzen te overschrijden.

Zo begeleidde Holger Czukay (ooit bassist van de Duitse 'krautrockers' Can) de Schotse auteur Alan Warner met bij vlagen zeer vermakelijke samplepop. Howie B (baas van platenlabel Pussyfoot) draaide een dj-set terwijl schrijver Mike Benson voordroeg. Sonic Youth-gitarist Lee Ranaldo vertelde over zijn Marokkoreizen, om een dag later op te treden met de muzikanten die hij daar ontmoette. Zo hoort het. Zulke dingen geven het festival bestaansrecht.

Maar heeft Crossing Border echt de juiste vorm gevonden? Helaas is het antwoord nog altijd 'nee'. Dat het programma wat bescheidener geworden is, is niet erg. Maar dan moet je de handel niet oprekken tot vijf dagen. Na drie avonden in de Schouwburg volgen zaterdag en zondag nog in de Grote Kerk, die zó anders van aard zijn, dat ze het festival lelijk in tweeën breken.

Daarnaast blijft het een raadsel aan welke criteria een muzikant moet voldoen. Dit jaar leken grijze haren een vereiste. Leuk hoor, zo'n Bob Geldof die met de band Rent-O-Killers liedjes van zijn oude groep Boomtown Rats speelt, maar zeg nou zelf: Bob Geldof? Waarom nou net hij? Welke functie werd hij geacht te vervullen op het festival waar kunsten zich vermengen?

Tot de grootste teleurstellingen hoorden het saaie gepriegel van David Sylvian en de voorleessessie van Lou Reed, de grote prominent van het festival – en tevens de grootste dissonant. Hij zou zich diep moeten schamen voor de klierige wijze waarop hij zijn Edgar Allen Poe-bewerkingen opdreunde. En de aanwezige Reedadepten maar doen alsof het allemaal prachtig was. Dat Laurie Anderson onaangekondigd meedeed, kon de zaak niet redden.

Rond Crossing Border hangt iets artistiekerigs, maar juist de pretentieuze formule maakt de willekeur van het programma zo storend. Het wil maar geen écht essentieel festival worden zolang de vraag blijft prangen wat nou precies de bedoeling is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden