Bij het ontploffen van een zeepbel ontstaat onhoorbaar geluid

Bellen blazen blijft leuk. Ook als je al volwassen bent. De meeste volwassenen voelen zich te groot, te goed of te gewichtig om bellen te blazen....

Toch moet u het weer eens doen, bellen blazen. U zult onthaasten. Men ziet de zaken weer even vanuit het onbevangen perspectief van de jeugd, de tijd dat de wereld nog nieuw was en u het nog allemaal niet zo goed wist.

Doe het, nu het nog kan. Straks bent u dood.

Zeepbellen hebben geen lang leven. Ze zweven wat door de lucht, omhoog of omlaag, naar links, naar rechts, vroeg of laat botsen ze ergens tegenop en vindt er een lichte explosie plaats. Bij het ontploffen van een zeepbel moet geluid ontstaan, maar dat is zo licht, zo subtiel, in schril contrast met de andere explosies op de wereld. Er ontstaat onhoorbaar geluid.

Er is nog een andere tegenstelling tot echte bomexplosies. Een grote bel ontploft zachter dan een kleine; er zit merkwaardigerwijs minder spanning in. Machogedrag is zeepbellen vreemd. Ze hebben een zachtaardig, meegaand karakter. Een zeepbel is niets anders dan een massieve bal van lucht die bekleed is met een dun laagje water. Lucht verpakt in water, dat is een zeepbel.

Haal je de lucht uit de zeepbel, dan slinkt hij tot een druppel. Een druppel is eigenlijk een zeepbel gevuld met water. Zolang een regendruppel vallende is en zich in de lucht bevindt, is hij bolvormig, zoals een zeepbel. Eenmaal op de grond spat de druppel uit elkaar. Hij blijft als een pannenkoek tegen het asfalt kleven.

Het afgelopen uur heb ik wat onderzoek gedaan aan vallende zeepbellen. Alle zeepbellen spatten net als een regendruppel uit elkaar op de grond. Op hoogpolig tapijt evenwel blijven ze heel. De haartjes van het tapijt prikken de bel niet kapot, nee, als kleine flexibele armpjes verdelen ze de druk over het zeepoppervlak. Zorgvuldig houden ze de zeepbel in de lucht. Met hoogpolig tapijt in huis bewerkstelligt men een enorme toename van de levensverwachting van de zeepbel.

Vreemd toch, die neiging van water om telkenmale de bolvorm te willen aannemen. Zelfs op grote schaal. De oceanen zijn bolvormig, als een dun schilletje bekleden ze de aarde. De bewegelijke randen van de schil bestaat uit brandingen. Als er geen bergen waren, zou het water van de oceanen zich gelijkelijk over het aardoppervlak verspreiden. De wereld was dan een bal van aarde bekleed met een dun laagje water. Aarde verpakt in water.

Verhoudingsgewijs schelen die diktes van het laagje water van een zeepbel en dat van de aarde niet eens veel, denk ik. Maar dat valt na te gaan; u moet nu naar de speelgoedwinkel gaan. Koop een bellenblaasbusje, meet de inhoud, tel het aantal bellen wat je ermee kunt blazen, en meet de gemiddelde diameter. Vervolgens kunt u de dikte van het zeepbelvlies berekenen.

Doe het nu. Straks bent u dood.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden