Bestaat aids wel echt?

De epidemie bleef uit, evenals het medicijn. Volgens Jurriaan Kamp en Tijn Touber bevat het gangbare verhaal over aids zo veel ongerijmdheden dat het tijd wordt voor een fundamentele herbezinning....

DE AMERIKAANSE homobeweging Act Up is in San Francisco een campagne gestart waarmee de heersende visie op aids wordt aangevallen. In posters en paginagrote advertenties stelt Act Up: Er is geen epidemie, er is geen virus, er is geen aids. Wat jarenlang - juist in homokringen - niet gezegd mocht worden, mag nu wel: aids is het gevolg van een levensstijl.

Deze visie is niet nieuw. Vanaf de 'ontdekking' in 1984 van het HIV-virus - als oorzaak van aids - heeft er in brede wetenschappelijke kring fundamentele kritiek bestaan op deze visie. Al bijna twintig jaar siddert de wereldgemeenschap voor een verschrikkelijke ziekte met dodelijke afloop. Dramatische voorspellingen volgen elkaar op, maar in het Westen is de epidemie nog steeds niet uitgebroken. Zal ook nooit uitbreken.

Want het wordt duidelijk dat aids niet is wat we dachten. Aids wordt niet veroorzaakt door een virus en aids is niet besmettelijk of seksueel overdraagbaar.

Toen de eerste gevallen van aids zich begin jaren tachtig voordeden, was het duidelijk dat de getroffen groep van jonge homoseksuele mannen in feite al langer ziek was. Allen leefden in de fast lane en allen haalden met de regelmaat van de klok antibiotica voor alle mogelijke (geslachts)ziekten. Het is inmiddels bekend dat anaal ingebrachte sperma een verwoestend effect heeft op het immuunsysteem (bij muizen klapte het afweersysteem zelfs helemaal in elkaar).

Bij anaal geslachtsverkeer is sperma zo gevaarlijk, omdat de eiwitten rechtstreeks door de dunne wand van de anus in de bloedbaan terechtkomen. Bij vaginaal geslachtsverkeer gebeurt dit niet, omdat de vagina een dikke wand heeft. Bovendien werd het sperma in grote hoeveelheden ingebracht. Uit een onderzoek onder honderd aidspatiënten van het eerste uur bleek dat zij gemiddeld 1160 verschillende seksuele partners hadden gehad.

Een van hen was Michael Callen, auteur van Surviving aids. Hij zag een direct verband tussen zijn levensstijl en de ziekte: 'Probeer maar eens vóór je zesentwintigste drieduizend mannen in je achterwerk te hebben en níet ziek te worden.'

Bloedonderzoek onder deze mannen liet zien, dat de hoeveelheid T4-cellen (essentieel voor het afweersysteem) omgekeerd evenredig was met de intensiteit van hun seksleven. Na de seksuele revolutie en de homo-emancipatie van de jaren zeventig, was er een bloeiende homosekscultuur ontstaan. In badhuizen, clubs en backrooms werd op zo'n grote schaal seks bedreven, dat dit op den duur alleen was vol te houden met alle mogelijke stimulerende middelen.

Dit overmatig drugsgebruik bleek - meer nog dan de seksuele uitspattingen - een gemeenschappelijk kenmerk van de homo's die ziek waren.

Maar de medische wereld was op jacht naar een virus. In april 1984 kondigt de Amerikaanse viroloog Robert Gallo trots aan, dat hij de oorzaak van aids (Acquired Immune Deficiency Syndrome) had gevonden: het retrovirus HIV. Vanaf dat moment gold de mantra: HIV=aids=dood.

Toen Gallo's onderzoek na drie weken in Science verscheen, werd het echter met gemengde gevoelens ontvangen. De methode waarmee hij het virus had aangetoond, liet veel te wensen over.

De meest uitgesproken criticus was de Amerikaanse viroloog Peter Duesberg van de universiteit van Californië. Duesberg, die wereldwijd geldt als dé expert op het gebied van retrovirussen, wist dat HIV geen aids kon veroorzaken.

Retrovirussen zijn namelijk 'lui'. Zij zijn afhankelijk van een gastcel en kunnen zich niet zelfstandig vermenigvuldigen. Als HIV aids zou veroorzaken, dan zou het de enige 'slapende' parasiet zijn die ziekmakend is. HIV wordt ook nooit in grote hoeveelheden gevonden, zelfs niet in vergevorderde stadia van aids. Bij gewone virusinfecties is dit wél het geval. Daarnaast zijn er gevallen van aids bekend, waarbij helemaal geen HIV wordt geconstateerd! HIV is bovendien onder de microscoop nog nooit gezien.

Duesberg geloofde niet in de virus-theorie en - dus - niet in een op handen zijnde epidemie. Hij kreeg gelijk. In de Verenigde Staten is het aantal seropositieven sedert 1982 stabiel gebleven (1,5 miljoen). Slechts één procent (15 duizend) ontwikkelt aids en slechts de helft - minder dan 0,5 procent van alle seropositieven - overlijdt aan de gevolgen. Tussen de 98 en 99 procent van alle seropositieven ontwikkelen dus geen aids!

Omdat HIV nog steeds niet is geïsoleerd, zijn aids-testen volstrekt onbetrouwbaar. Want, waar zoeken ze naar? De negen HIV-testen die momenteel op de markt zijn, spreken elkaar regelmatig tegen. Een en hetzelfde bloedmonster wordt door verschillende laboratoria anders beoordeeld. Iemand kan positief worden bevonden in Afrika en negatief testen in Australië. De testen zijn ook niet specifiek voor HIV, maar testen ook positief bij tal van andere aandoeningen, zoals hepatitis B en C, malaria, tuberculose, syfilis en lepra - maar ook bij reuma en zelfs bij te lang in de zon zitten!

Niettemin wordt op basis van dit soort testen vrijwel standaard AZT of AZT-houdende cocktails voorgeschreven, na 1989 ook aan mensen die alleen maar seropositief zijn getest - zonder een enkel verschijnsel van aids.

AZT werd ooit ontwikkeld als medicijn in de strijd tegen kanker, maar daarvoor te zwaar bevonden. Het middel is nog erger dan chemotherapie, waarbij cellen ook massaal worden gedood in de hoop dat genoeg gezonde cellen overleven. Chemotherapie wordt echter voor een beperkte tijdsperiode gegeven, terwijl AZT voor onbepaalde tijd wordt toegediend - in feite tot de dood erop volgt.

AZT vernietigt DNA, het immuunsysteem en het beenmerg. Rode bloedlichaampjes - vitaal voor het opnemen van zuurstof - sterven af en bloedtransfusies worden onvermijdelijk. AZT maakt ontzettend ziek. Patiënten kotsen hun ingewanden zowat uit hun lijf en hebben ondraaglijke hoofdpijnen.

Maar het allerergste is, dat AZT niet werkt. Integendeel. Uit verschillende groots opgezette onderzoeken blijkt, dat het sterftepercentage onder mensen die AZT nemen 25 procent hoger ligt dan bij patiënten die dit niet doen. En dan de grootste schande: de verschijnselen die optreden als je lang AZT slikt, zijn niet te onderscheiden van aids-symptomen. Het is dus niet duidelijk of mensen lijden en sterven aan aids of aan de gevolgen van AZT. Duesberg noemt AZT dan ook 'aids op recept'.

Ondanks het feit, dat alleen al in de Verenigde Staten in de afgelopen vijftien jaar 45 miljard dollar is uitgegeven aan de bestrijding van aids is er niets bereikt. Niettemin houdt het medische establishment krampachtig vast aan de aids-hypothese. Wie een andere mening heeft, wordt de mond gesnoerd: fondsen worden ingetrokken, stukken worden niet geplaatst en interviews worden op het laatste moment afgeblazen.

Robert Gallo, die Peter Duesberg's argumenten niet kan bespreken zonder te gillen, weigert al jaren een openbaar debat aan te gaan. Ook weigert hij vragen van de pers te beantwoorden.

Deze arrogante houding is levensgevaarlijk. In plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen, worden velen nu een willoos slachtoffer van een 'eng, onvoorspelbaar virus'. Hoeveel mensen hebben de afgelopen jaren niet te horen gekregen, dat ze seropositief waren en nog hooguit tien jaar te leven hadden? Een regelrecht doodvonnis! En hoeveel mensen dachten niet bij de eerste verkoudheid 'oh god, daar ga ik...' om vervolgens naar de huisarts te rennen. Die schreef dan antibiotica of AZT voor om het 'virus' te remmen. En dat alles op basis van een volstrekt onbetrouware HIV-test.

Een nog ernstiger gevolg van een positieve HIV-test, is de gedachte dat het dan allemaal toch niets meer uitmaakt. Onveilige seks is dan ook weer populair aan het worden. Bij de ingang van homofeestjes hangen bordjes: 'Wij gaan ervan uit dat iedereen hier seropositief is'. Een vrijbrief om je gang te gaan. Ook in Amsterdam trekken de tien darkrooms en drie sekssauna's iedere week honderden bezoekers.

Een paar jaar geleden dacht bijna niemand eraan zonder condoom te vrijen, nu is dat geen punt. Ook de drugs zijn weer terug. Deze recente ontwikkeling leidt opnieuw tot de gevaarlijke ondermijning van het immuunsysteem die de aids-klachten aanvankelijk veroorzaakte.

Op dit moment voert het aidsfonds een nieuwe wervende campagne met de slogan: 'We willen alle Nederlanders die immuun zijn geworden even infecteren met een paar feiten: 33 miljoen wereldburgers dragen het aids-virus et cetera'. Maar die epidemie bestaat niet: aids komt nog steeds vrijwel uitsluitend voor in de groepen waar het ooit begon: de seksueel zeer actieve homoseksuele mannen, drugsgebruikers en hemofiliepatiënten - de laatste groep is kwetsbaar omdat veelvuldige bloedtransfusies het immuunsysteem overbelasten. In Nederland komt het totaal aantal aids-slachtoffers tussen 1982 en 1998 uit op 4441. Is dat een epidemie?

De miljoenen die het aidsfonds noemt hebben vrijwel volledig betrekking op Afrika. Maar aids in Afrika is een verzamelnaam voor vijfentwintig reeds bekende ziekten die - wanneer HIV wordt geconstateerd - worden omgedoopt tot aids. Met andere woorden: als je tuberculose hebt en seropositief bent, dan heb je aids. Als je tuberculose hebt en negatief test, dan heb je tuberculose.

Mensen in Afrika gaan niet dood aan aids, maar aan de gevolgen van chronische armoede. De ramp die zich in Afrika voltrekt, is dat het geld, dat voorheen aan medicijnen tegen malaria en tuberculose - beide goed geneesbaar - werd besteed, nu naar allerlei safe sex campagnes gaat. En dat terwijl nog nooit is bewezen, dat 'aids' seksueel overdraagbaar zou zijn!

Aids is een verzameling oude ziekten met een nieuwe naam. Het enige nieuwe aan aids is dat deze ziekten nu ook voorkomen bij - voornamelijk - jonge mannen in het Westen. De onderliggende factor is steeds dezelfde: een overbelast immuunsysteem. Dat verklaart ook waarom de epidemie maar niet wil uitbreken: een overbelast immuunsysteem is niet besmettelijk. Dat verklaart ook waarom aidspatiënten aan zulke totaal verschillende kwalen overlijden.

Het enige succesvolle antwoord op aids totnogtoe is: extra zorg voor het immuunsysteem. Ofwel gezond leven. In de meeste gevallen zal dat voldoende zijn. In een enkel geval is het immuunsysteem zodanig onherstelbaar beschadigd, dat ook een radicale verandering van levensstijl niet meer blijvend soelaas biedt. Wie dan sterft, sterft misschien aan een nieuw verschijnsel, maar niet aan een gevreesde besmettelijke ziekte.

Aids bestaat niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden