Angst

Hoe begint zoiets? Na de middagvoorstelling van Star Wars merkte ik dat mijn zoon van zeven haast had bij het verlaten van de bioscoopzaal....

Ligt het wel aan die films, dacht ik toen.

Onlangs gingen we naar de Efteling. (U ziet, mij blijft niets bespaard.) Bij het sprookje van de dansende elfjes staat het publiek in een donkere grot, terwijl de toverkikkers lustig banjospelen. Na deze voorstelling voltrok zich hetzelfde ritueel als in de bioscoop. Mijn zoon werd nerveus en wilde zo snel mogelijk naar buiten.

Helaas voor hem, beste lezer, heeft mijn zoon een psycholoog als vader. En die psycholoog weet dat je angst in stand houdt door ervoor weg te rennen. Hoewel de papa aarzelde, hield de psycholoog zijn zoon staande.

'Wat is er?'

'Ik wil naar buiten! Kom nou!!!' Hij trok aan mijn jas. Rare papa, wil op het verkeerde moment gezellig babbelen. Ik knielde naast hem neer.

'Luister. Ik zie dat je bang bent. Ik wil weten waarvoor, zodat ik er iets aan kan doen. Waar ben je op dit moment bang voor?'

'Ik wil weg!'

'Ja, dat weet ik. Maar weet je, soms zijn mensen bang zonder dat ze weten waarvoor. Het is belangrijk om dat precies te weten. Als ze weglopen komen ze daar natuurlijk nooit achter.' Diepe denkrimpel. Zoon werd rustiger, omdat hij zich op iets anders dan op zijn angst kon concentreren: op mijn verklarende praat. 'Soms zijn mensen ook voor niks bang, omdat dat waar ze bang voor zijn nooit gebeurt. Maar dat merken ze nooit, omdat ze steeds weggaan. Misschien is dat bij jou ook zo.'

Hij begreep het. Zijn ogen stonden nog op alarm, maar het nerveuze geschuifel was opgehouden. Hij dacht na. 'Ben je bang voor het donker?', spoorde ik aan.

'Nee. Ik wil met de mensen mee.' Hij staarde verlangend naar de kinderen die fijn naar buiten mochten lopen van hun papa's. 'Dan blijf ik hier niet alleen. Ik wil niet alleen blijven.' Zijn stem klonk verbaasd, alsof hij ergens achter kwam.

'Aha! Het is dus niet het donker. Het is alleen achter blijven. En wat zou er dan gebeuren, als je alleen...'

'Papa!', smeekte hij. De laatste mensen verdwenen. Ik had hem zeker drie minuten vastgehouden op een hele enge plek. De papa in mij verjoeg de psycholoog en we liepen naar buiten.

Drie weken later kwam de eerste test: Pokémon, The Movie (tip: ga niet). Mijn stoere zoon bleef opmerkelijk kalm: pakte zijn jas maar deed hem niet aan, wachtte op ons getreuzel zonder nerveus te worden. Een ander mens.

'Je bent niet bang!', fluisterde ik.

Hij haalde zijn schouders op. 'Ik ben het wel, maar ik zeg het niet', fluisterde hij terug.

Uitstekende tactiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden