Die ene patiënt Verpleegkundige Joost Meesters

Alzheimer wordt gezien als een pad vol ellende maar hij liet ons het tegendeel geloven

Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: verpleegkundige Joost Meesters (33).

Beeld Tzenko Stoyanov

‘Richard was teamleider anesthesie van het ziekenhuis hier in de buurt, een man die geweldig kon organiseren en die zich in dertig jaar tijd had opgewerkt tot een onmisbare schakel bij het samenstellen van alle operatieschema’s. Een paar jaar geleden begon het zijn collega’s op te vallen dat hij dingen vergat. Toen hij merkte dat de regie hem ontglipte, besloot hij aantekeningen te gaan maken. Zijn vrouw vond later notitieboekjes terug die hij had volgeschreven vér voordat zij de eerste signalen oppikte. Zijn vergeetachtigheid moet veel langer hebben gespeeld dan zij vermoedde.

‘Het duurde een poos voordat de diagnose werd gesteld. Wie denkt er bij een man van nog geen 60 nou aan Alzheimer? Een tijdlang ging hij naar de dagbehandeling, totdat het thuis echt te zwaar werd en hij hier een plek kon krijgen, op onze afdeling voor jong dementerenden. Op de dag van de opname zaten we hem hier met zijn hele familie op te wachten, hij kwam binnen en maakte er een groot feest van. Hij gaf iedereen een hand, bedankte ons dat we waren gekomen, de glimlach week niet van zijn gezicht. Zijn vrouw vertelde hem dat hij voortaan hier zou gaan wonen en daar moest ze om huilen. En toen sloeg hij een arm om haar heen en troostte haar, zonder te beseffen waar haar verdriet over ging. Het was zo aandoenlijk, zijn houding trof me. De ziekte van Alzheimer wordt gezien als een pad vol ellende maar hij liet ons even het tegendeel geloven.

‘We kwamen er al snel achter dat we hem hadden overschat, hij was verder weg dan we dachten. Ik kreeg weinig van hem gedaan. Hij reageerde vaak bozig als ik hem wilde helpen, ik was in zijn ogen de snotneus die net kwam kijken. Toen heb ik, samen met mijn collega’s, besloten om het anders aan te pakken. Deze man, ooit de planner van het ziekenhuis, de organisator van personeelsfeestje, spil van de carnavalsband, gangmaker in een grote vriendengroep, moest zijn rol als manager terugkrijgen. Goh Richard, zei ik dan, terwijl ik naar zijn schoenveters tuurde: hoe pak ik dit nou aan? En dan gaf hij aanwijzingen zodat ik zijn schoenen kon uittrekken. Of ik reikte hem een pot appelmoes aan die open moest en als het hem dan lukte om de deksel eraf te krijgen, schonk hij ons een grote glimlach. Kort na zijn opname werden hier nieuwe wasmachines geïnstalleerd. Hij had stukjes uit de krant gescheurd en gesorteerd en stond, paperassen in de hand, de monteurs aanwijzingen te geven. Hij leefde helemaal op. Als we met ons team even op de gang staan te overleggen, komt hij er soms bij staan en dan knikt hij en wijst hij wie wat moet doen.

‘Wij zien op onze afdeling veel mensen die de wereld niet meer begrijpen maar er nog middenin staan. Ze hebben vaak nog jonge kinderen die langzaam hun vader verliezen, een partner die nog een leven voor zich heeft en dat ineens heel anders moet invullen. Samen proberen we de ellende van Alzheimer een mooi randje te geven. Richard heeft mij laten zien dat de ziekte niet gitzwart hoeft te zijn, dat het mogelijk is om geluksmomenten te bereiken. Dementie maakt het alleen nodig om genoegen te nemen met klein succes. Zo’n glimlach boven een pot appelmoes is onbetaalbaar.

‘Laatst wilde hij gaan slapen maar liep hij in gedachten zijn kamer voorbij. Ik riep hem terug. Je was toch moe?, vroeg ik hem. O ja, antwoordde hij, nou ja, ik vergeet ook weleens wat. En toen moesten we allebei heel hard lachen.’

Beeld Joost Meesters
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden